Αντικοινωνικός

Αντικοινωνικός

Νιώθεις αυτό που...

Αλέξανδρε

Αλέξανδρε

Αγαπητέ Αλέξανδρε,...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Non-Fiction

Non-Fiction

Μας κατέστρεψε το...

Ακρωτηριασμένος

Ακρωτηριασμένος

Βγαίνω από μία...

Ολιγαρκής

Ολιγαρκής

Ο κ. Γεώργιος...

Πυροτεχνουργός

Πυροτεχνουργός

Ο ταμίας ζήτησε...

Διαπλοκή

Διαπλοκή

Η ανάλυση των...

Ρεύμα

Ρεύμα

Όλος ο σύγχρονος...

Προσκυνητές

Προσκυνητές

Έχω μερικούς...

Τότε

Τότε

«Ποιο ποδόσφαιρο...

Σκόρπια

Σκόρπια

Στα...

  • Αντικοινωνικός

    Αντικοινωνικός

    Tuesday, 17 April 2018 13:40
  • Αλέξανδρε

    Αλέξανδρε

    Monday, 16 April 2018 02:23
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Wednesday, 11 April 2018 15:50
  • Non-Fiction

    Non-Fiction

    Monday, 09 April 2018 01:30
  • Ακρωτηριασμένος

    Ακρωτηριασμένος

    Thursday, 29 March 2018 23:32
  • Ολιγαρκής

    Ολιγαρκής

    Sunday, 25 March 2018 19:39
  • Πυροτεχνουργός

    Πυροτεχνουργός

    Thursday, 22 March 2018 13:10
  • Διαπλοκή

    Διαπλοκή

    Wednesday, 21 March 2018 11:42
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Tuesday, 20 March 2018 23:32
  • Προσκυνητές

    Προσκυνητές

    Monday, 19 March 2018 19:59
  • Τότε

    Τότε

    Monday, 12 March 2018 22:21
  • Σκόρπια

    Σκόρπια

    Monday, 12 March 2018 00:26

j84Έχει κάτι πιτσιρίκια που παρακαλάνε λίγο πριν την έναρξη. Κάποιοι τα βάζουν μαζί τους, κάποιοι δε γουστάρουν. Κάποιοι θέλουν να τα βάλουν αλλά δε χωράνε. Εγώ βάζω, αρκεί να μη μου μιλήσει στον πληθυντικό, αν και πρέπει να έχω αρκετά ραγισμένα κόκαλα εκεί στο στρίψιμο του τουρνικέ. Η συγκεκριμένη παρέα είχε διαλέξει από έναν πιτσιρικά να βάλει μέσα κι η Άννα είχε μείνει μόνη της. Κοίταξαν πίσω τους, δεν είχε μείνει κανείς, θα έμπαιναν όλοι στην Τούμπα για το ματς με τον Παναθηναϊκό.

Τελευταία στιγμή, ακούει πίσω της μια φωνή, «ένας τελευταίος έμεινε, μπορείς να τον βάλεις μαζί σου»; Η Άννα του έκανε νόημα να περάσει μπροστά. «Κράτα τον καφέ», του είπε, επειδή μετά τις ρετσίνες στην καντίνα είχε πάρει και καφεδάκι να έχει καθαρό κεφάλι και να αντιλαμβάνεται την τακτική σκέψη του Ίβιτς. Ο πιτσιρικάς πήρε τον καφέ, μπήκε στο τουρνικέ και η Άννα χτύπησε το διαρκείας για να στρίψουν το σίδερο να μπουν μέσα.

Οι άλλοι ήταν ήδη στο γήπεδο. Η Άννα με τον πιτσιρικά ήταν η τελευταίοι της ουράς και το ματς άρχιζε. Ο μικρός είχε μέτωπο στραμμένο προς την είσοδο, με τον καφέ της στο χέρι, ενώ ήδη της είχε πει δέκα «ευχαριστώ» που τον έβαζε. Χτυπάει η Άννα το διαρκείας, γίνεται πράσινο το φωτάκι, γυρίζει το τουρνικέ και, ένα δευτερόλεπτο αργότερα, ο νεαρός βρίσκεται από τη μέσα πλευρά, κρατώντας τον καφέ και η Άννα παραμένει από έξω, καθώς ο πιτσιρικάς είχε βιαστεί να το γυρίσει κι αυτή δεν είχε προλάβει να μπει. Αυτός την κοιτούσε ανάμεσα από τα σίδερα με βλέμμα θολωμένο, παγωμένος, σα να ζητάει συγχώρεση και ανήμπορος να πει ή να κάνει οτιδήποτε, αυτή τον κοιτούσε ανάμεσα από τα σίδερα με βλέμμα «πόσο μαλάκας μπορεί να είσαι».

0050

0050

Παραμονή της Λιβαδ&epsi ...

Read more
Μαλένα

Μαλένα

Υπάρχει μια σκηνή στη ...

Read more
Παρουσίαση

Παρουσίαση

Δεν έγινα ποδοσφα&iota ...

Read more
Περαστικοί

Περαστικοί

Αν πιστεύεις πως ο ΠΑΟΚ είναι οι παίκτες του, οι προπονητές του, οι διοικήσεις του, οι υπάλληλοί του ...

Read more
Εκλογές

Εκλογές

Λέμε τώρα. Αύριο οι εκλογές να γίνονταν για το ποιοι θα κυβερνήσουν τον τόπο και τα κόμματα να ήταν ...

Read more
0040

0040

Κάποιοι κουστου&m ...

Read more
Συλλφίλ

Συλλφίλ

Μπορεί η οπαδική κο&io ...

Read more
Επτά

Επτά

«Αααουχμ... Αααου&c ...

Read more
Εδώ

Εδώ

Στη Θύρα 4 δεν πηγαίνω &s ...

Read more
Μαγικά

Μαγικά

Κανόνισα σκοπιές και θαλαμοφυλίκια και ό,τι τέλος πάντων έπρεπε να κανονιστεί, άφησα στο πόδι μου το ...

Read more
Ευγνωμοσύνη

Ευγνωμοσύνη

Θα παίζαμε σήμερα μ&epsilon ...

Read more
Πολυχρονεμένος

Πολυχρονεμένος

Ο εορτάζων και πολυχρονεμένος Δημήτρης Σαλπιγγίδης έχει πετύχει μέχρι σήμερα 113 γκολ με τη φανέλα τ ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.