Ξυστό

Ξυστό

Η εκδρομή είχε...

30

30

Εκείνη η στιγμή, πέντε...

Κεφτέδες

Κεφτέδες

Θυμάμαι που ξάπλωνα...

Τίτλος

Τίτλος

Το αρχείο που...

Τόλιος

Τόλιος

Δεν μπορούσαμε να...

Μηδέν

Μηδέν

Πόσο έτοιμοι...

Τέρατα

Τέρατα

Τα τέρατα μας...

Ωράρια

Ωράρια

Πέρσι είχα κάνει...

Γιαμάχα

Γιαμάχα

Η τριμελής επιτροπή...

Συνταγή

Συνταγή

Δεν είναι εύκολο...

Συλλφίλ

Συλλφίλ

Μπορεί η οπαδική...

Κλειδαράς

Κλειδαράς

Κάποια στιγμή μέσα...

  • Ξυστό

    Ξυστό

    Friday, 08 December 2017 15:10
  • 30

    30

    Wednesday, 06 December 2017 20:22
  • Κεφτέδες

    Κεφτέδες

    Saturday, 02 December 2017 13:48
  • Τίτλος

    Τίτλος

    Friday, 01 December 2017 10:03
  • Τόλιος

    Τόλιος

    Wednesday, 29 November 2017 21:08
  • Μηδέν

    Μηδέν

    Wednesday, 29 November 2017 12:12
  • Τέρατα

    Τέρατα

    Monday, 27 November 2017 19:41
  • Ωράρια

    Ωράρια

    Monday, 20 November 2017 15:26
  • Γιαμάχα

    Γιαμάχα

    Thursday, 16 November 2017 20:25
  • Συνταγή

    Συνταγή

    Thursday, 16 November 2017 00:23
  • Συλλφίλ

    Συλλφίλ

    Wednesday, 15 November 2017 15:06
  • Κλειδαράς

    Κλειδαράς

    Tuesday, 14 November 2017 13:14

j84Έχει κάτι πιτσιρίκια που παρακαλάνε λίγο πριν την έναρξη. Κάποιοι τα βάζουν μαζί τους, κάποιοι δε γουστάρουν. Κάποιοι θέλουν να τα βάλουν αλλά δε χωράνε. Εγώ βάζω, αρκεί να μη μου μιλήσει στον πληθυντικό, αν και πρέπει να έχω αρκετά ραγισμένα κόκαλα εκεί στο στρίψιμο του τουρνικέ. Η συγκεκριμένη παρέα είχε διαλέξει από έναν πιτσιρικά να βάλει μέσα κι η Άννα είχε μείνει μόνη της. Κοίταξαν πίσω τους, δεν είχε μείνει κανείς, θα έμπαιναν όλοι στην Τούμπα για το ματς με τον Παναθηναϊκό.

Τελευταία στιγμή, ακούει πίσω της μια φωνή, «ένας τελευταίος έμεινε, μπορείς να τον βάλεις μαζί σου»; Η Άννα του έκανε νόημα να περάσει μπροστά. «Κράτα τον καφέ», του είπε, επειδή μετά τις ρετσίνες στην καντίνα είχε πάρει και καφεδάκι να έχει καθαρό κεφάλι και να αντιλαμβάνεται την τακτική σκέψη του Ίβιτς. Ο πιτσιρικάς πήρε τον καφέ, μπήκε στο τουρνικέ και η Άννα χτύπησε το διαρκείας για να στρίψουν το σίδερο να μπουν μέσα.

Οι άλλοι ήταν ήδη στο γήπεδο. Η Άννα με τον πιτσιρικά ήταν η τελευταίοι της ουράς και το ματς άρχιζε. Ο μικρός είχε μέτωπο στραμμένο προς την είσοδο, με τον καφέ της στο χέρι, ενώ ήδη της είχε πει δέκα «ευχαριστώ» που τον έβαζε. Χτυπάει η Άννα το διαρκείας, γίνεται πράσινο το φωτάκι, γυρίζει το τουρνικέ και, ένα δευτερόλεπτο αργότερα, ο νεαρός βρίσκεται από τη μέσα πλευρά, κρατώντας τον καφέ και η Άννα παραμένει από έξω, καθώς ο πιτσιρικάς είχε βιαστεί να το γυρίσει κι αυτή δεν είχε προλάβει να μπει. Αυτός την κοιτούσε ανάμεσα από τα σίδερα με βλέμμα θολωμένο, παγωμένος, σα να ζητάει συγχώρεση και ανήμπορος να πει ή να κάνει οτιδήποτε, αυτή τον κοιτούσε ανάμεσα από τα σίδερα με βλέμμα «πόσο μαλάκας μπορεί να είσαι».

0029

0029

Ο άνθρωπος που περ&io ...

Read more
Απολίτιστος

Απολίτιστος

«Αν ήμουν ο Μαραντόν&alpha ...

Read more
Λάιβ

Λάιβ

Το κείμενο της ζωντ ...

Read more
0020

0020

Μια παρέα όλοι οι «π&alph ...

Read more
Εκδρομή

Εκδρομή

Τι να γράψεις για το χθεσινό. Πονάει το κορμί σα να γύρισε από εκδρομή. ...

Read more
Πληγές

Πληγές

Κρύφτηκαν όλα κάτω από τα μπουκάλια, τις πέτρες και τα ξηλωμένα καρεκλάκια. Ανακατεύτηκε η μπόχα τεσ ...

Read more
Μύθος

Μύθος

Σαν σήμερα, πριν από 22 χρόνια, γεννήθηκε ένας από τους μεγαλύτερους μύθους στην ιστορία του ΠΑΟΚ κα ...

Read more
Δικαίωση

Δικαίωση

Τώρα που βράδιασε, να τα βάλουμε κάτω. Μέσες-άκρες, συμφωνούμε όλοι πως όσα κάναμε με γάβρο και βάζ ...

Read more
Τραγωδία

Τραγωδία

Κάθε μεγάλη τραγωδία κρύβει τις άλλες μικρότερες, που έχουν ελάχιστη σημασία μπροστά της. Ο θάνατος ...

Read more
14

14

Κλείνουμε οριστικά το Κεφάλαιο 14 στη σελίδα μας, με μια μικρή αναδρομική έκθεση. ...

Read more
Κάμπριο

Κάμπριο

Όποια ιστορία και ν&alpha ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.