Ψυχές

Ψυχές

Στις 8...

Νύχτα

Νύχτα

Οι ανακοινώσεις...

Μαχαίρι

Μαχαίρι

Βγήκα με το...

Ροναλντίνιο

Ροναλντίνιο

Ο όρος...

Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

  • Ψυχές

    Ψυχές

    Thursday, 08 February 2018 10:29
  • Νύχτα

    Νύχτα

    Wednesday, 24 January 2018 22:16
  • Μαχαίρι

    Μαχαίρι

    Friday, 19 January 2018 12:02
  • Ροναλντίνιο

    Ροναλντίνιο

    Thursday, 18 January 2018 17:06
  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30

j84Έχει κάτι πιτσιρίκια που παρακαλάνε λίγο πριν την έναρξη. Κάποιοι τα βάζουν μαζί τους, κάποιοι δε γουστάρουν. Κάποιοι θέλουν να τα βάλουν αλλά δε χωράνε. Εγώ βάζω, αρκεί να μη μου μιλήσει στον πληθυντικό, αν και πρέπει να έχω αρκετά ραγισμένα κόκαλα εκεί στο στρίψιμο του τουρνικέ. Η συγκεκριμένη παρέα είχε διαλέξει από έναν πιτσιρικά να βάλει μέσα κι η Άννα είχε μείνει μόνη της. Κοίταξαν πίσω τους, δεν είχε μείνει κανείς, θα έμπαιναν όλοι στην Τούμπα για το ματς με τον Παναθηναϊκό.

Τελευταία στιγμή, ακούει πίσω της μια φωνή, «ένας τελευταίος έμεινε, μπορείς να τον βάλεις μαζί σου»; Η Άννα του έκανε νόημα να περάσει μπροστά. «Κράτα τον καφέ», του είπε, επειδή μετά τις ρετσίνες στην καντίνα είχε πάρει και καφεδάκι να έχει καθαρό κεφάλι και να αντιλαμβάνεται την τακτική σκέψη του Ίβιτς. Ο πιτσιρικάς πήρε τον καφέ, μπήκε στο τουρνικέ και η Άννα χτύπησε το διαρκείας για να στρίψουν το σίδερο να μπουν μέσα.

Οι άλλοι ήταν ήδη στο γήπεδο. Η Άννα με τον πιτσιρικά ήταν η τελευταίοι της ουράς και το ματς άρχιζε. Ο μικρός είχε μέτωπο στραμμένο προς την είσοδο, με τον καφέ της στο χέρι, ενώ ήδη της είχε πει δέκα «ευχαριστώ» που τον έβαζε. Χτυπάει η Άννα το διαρκείας, γίνεται πράσινο το φωτάκι, γυρίζει το τουρνικέ και, ένα δευτερόλεπτο αργότερα, ο νεαρός βρίσκεται από τη μέσα πλευρά, κρατώντας τον καφέ και η Άννα παραμένει από έξω, καθώς ο πιτσιρικάς είχε βιαστεί να το γυρίσει κι αυτή δεν είχε προλάβει να μπει. Αυτός την κοιτούσε ανάμεσα από τα σίδερα με βλέμμα θολωμένο, παγωμένος, σα να ζητάει συγχώρεση και ανήμπορος να πει ή να κάνει οτιδήποτε, αυτή τον κοιτούσε ανάμεσα από τα σίδερα με βλέμμα «πόσο μαλάκας μπορεί να είσαι».

Προσωπικό

Προσωπικό

Δεν πρόκειται να απολογηθώ σε κανέναν επειδή είμαι μόνο Παοκτσής. Επειδή μονάχα ο ΠΑΟΚ με ενδιαφέρ ...

Read more
Στράβωμα

Στράβωμα

ΠΑΟΚ-Παναθηναϊκός 2-3. Το ξέρω πως μερικοί πιστεύουν ότι καμιά φορά γράφω υπερβολές για τη μικρή χου ...

Read more
0029

0029

Ο άνθρωπος που περ&io ...

Read more
Δώσε

Δώσε

Αυτός είναι ο Παοκτσής. Κερδίζει ήδη 5-1 τον Ολυμπιακό στις Σέρρες, κλέβει ο επιθετικός του την μπάλ ...

Read more
Φιλανθρωπία

Φιλανθρωπία

«Εμείς βοηθάμε όλο τον κόσμο τόσα χρόνια και δεν το ξέρει κανείς, αυτοί μια φορά έκαναν φιλανθρωπία ...

Read more
Εμφύλιοι

Εμφύλιοι

Τα σούτια μεταξύ μας στην κερκίδα πόσο μεγάλο κεφάλαιο είναι. ...

Read more
Γείτονες

Γείτονες

Τακτοποιούσαμε τα πράματα στο καινούργιο σπίτι και καμαρώναμε από το μπαλκόνι. Ωραία γειτονιά, επιτέ ...

Read more
Κατηγορούμενοι

Κατηγορούμενοι

Το θέμα παραείναι σ&omicro ...

Read more
24

24

Σήμερα, 24 Δεκεμβρίο&upsi ...

Read more
24

24

Τον Δεκέμβριο του 20 ...

Read more
Μαλένα

Μαλένα

Υπάρχει μια σκηνή στη ...

Read more
Αποχώρηση

Αποχώρηση

50 χρόνια πριν, στο Ολυμπιακός-ΠΑΟΚ για το Πρωτάθλημα του 1964, ο ΠΑΟΚ αποχωρεί από τον αγωνιστι ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.