Δεν

Δεν

Το Σάββατο, όπως...

Επέτειος

Επέτειος

Το «Μια Εποχή Στο...

Μπάτσων

Μπάτσων

Ποτέ δεν είσαι...

Μαργαρίτης

Μαργαρίτης

Στις 17 Δεκεμβρίου...

Ασταδιάλα

Ασταδιάλα

Ναι, ρε Παοκάρα, ναι,...

Cobalt

Cobalt

Αυτός είναι ο Φώτης....

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

  • Δεν

    Δεν

    Tuesday, 06 November 2018 14:41
  • Επέτειος

    Επέτειος

    Friday, 02 November 2018 15:39
  • Μπάτσων

    Μπάτσων

    Thursday, 01 November 2018 22:47
  • Μαργαρίτης

    Μαργαρίτης

    Tuesday, 30 October 2018 23:33
  • Ασταδιάλα

    Ασταδιάλα

    Thursday, 25 October 2018 23:58
  • Cobalt

    Cobalt

    Friday, 19 October 2018 22:56
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54

j86Κάθε τόσο πετάγεται στον ύπνο του τρέμοντας, ιδρωμένος και με κομμένη ανάσα. Το χέρι γκαζώνει στον αέρα, η πατούσα του προσπαθεί να αλλάξει ταχύτητα σε μια αόρατη μηχανή στο σκοτάδι. Δακρύζει, γυρνάει προς το μέρος της και χώνεται στο στήθος της σα μωρό που πεινάει. Αυτή τον αγκαλιάζει και του χαϊδεύει τα μαλλιά. «Ησύχασε, πέρασε, δεν έχει Παοκτσήδες εδώ». Και κάθε φορά, αυτή είναι που μένει ξύπνια ως το πρωί, από τις τύψεις. Θέλει να του το πει, αλλά έχει περάσει τόσος καιρός που όλο το μετανιώνει. Είκοσι τρία ολόκληρα χρόνια.

Το συζητάει με τους φίλους του στους καφέδες. Η ιστορία του έχει γίνει πια μύθος, «ρε σεις, ήμουν σταματημένος στο φανάρι, στη Γ’ Σεπτεμβρίου, μου όρμηξαν οι Παοκτσήδες από το πουθενά, δεν είχα πειράξει κανέναν, δεν τους είχα κοιτάξει, δεν είχα κάνει τίποτα, μου την έπεσαν χωρίς λόγο, τα καθάρματα, πολύ ξύλο, με μαύρισαν εμένα, μαύρισαν και τη γυναίκα, άκου τώρα, τη γυναίκα, ρε φίλε, πες τα κι εσύ, μίλα, πες τι μας έκαναν οι Παοκτσήδες». Κι αυτή επιβεβαιώνει, κουνώντας το κεφάλι, αλλά ποτέ δεν μπαίνει σε λεπτομέρειες. Κάνει μια γκριμάτσα πως δε θέλει να τα θυμάται.

Τώρα θα είναι σαρανταπεντάρηδες. Ο τύπος ακόμα δεν ξέρει πως η τύπισσα που καθόταν πίσω του είχε σηκώσει κωλοδάχτυλο ανάμεσα σε μια στρατιά Παοκτσήδων, ένα δευτερόλεπτο πριν γίνει κόκκινο το φανάρι και σταματήσει η μηχανή. Ο μπροστά πάτησε φρένο, έβαλε πόδια κάτω, δεν είχε ιδέα τι είχε κάνει η δικιά του. Όπως ερχόταν φορτσάτος, θεώρησε η καλή του πως το να κάνει χειρονομίες στους πεζούς εκδρομείς ήταν μια έξυπνη κίνηση. Αλλά το φανάρι την πρόδωσε. Σε ένα δευτερόλεπτο, βρέθηκε με το κωλοδάχτυλο να αιωρείται, ανάμεσα στο ασπρόμαυρο πλήθος. Αν με διαβάζει ο οδηγός της μηχανής, ώρα να βρει λίγη γαλήνη. Αυτά έγιναν όσο εσύ οδηγούσες ανάμεσα στους Παοκτσήδες -μόλις έκοψες ταχύτητα, ήρθε η πληρωμή. Φαινόταν στη φάτσα σου πως δεν καταλάβαινες τίποπα, τι έγινε, τι πάθανε όλοι αυτοί και μας την πέφτουνε, τι τους κάναμε. Την αγαπάς, την παντρεύτηκες, σου έκανε δύο παιδιά, αλλά αυτό ακόμα δε σου το είπε. Ε, σου το λέω εγώ. Καιρός να σου λυθεί η απορία.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB