Δεν

Δεν

Το Σάββατο, όπως...

Επέτειος

Επέτειος

Το «Μια Εποχή Στο...

Μπάτσων

Μπάτσων

Ποτέ δεν είσαι...

Μαργαρίτης

Μαργαρίτης

Στις 17 Δεκεμβρίου...

Ασταδιάλα

Ασταδιάλα

Ναι, ρε Παοκάρα, ναι,...

Cobalt

Cobalt

Αυτός είναι ο Φώτης....

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

  • Δεν

    Δεν

    Tuesday, 06 November 2018 14:41
  • Επέτειος

    Επέτειος

    Friday, 02 November 2018 15:39
  • Μπάτσων

    Μπάτσων

    Thursday, 01 November 2018 22:47
  • Μαργαρίτης

    Μαργαρίτης

    Tuesday, 30 October 2018 23:33
  • Ασταδιάλα

    Ασταδιάλα

    Thursday, 25 October 2018 23:58
  • Cobalt

    Cobalt

    Friday, 19 October 2018 22:56
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54

1112Πόσοι να φορούσαν ασπρόμαυρο καρό παντελόνι στον τελικό. Δεν μπορεί, μόνο εσύ θα ήσουν, συνοπαδέ που ακόμα δεν κατάλαβες από πού γλίτωσες, απευθύνομαι προσωπικά σ’ εσένα.

Αλλά επειδή ΠΑΟΚ είσαι, μπορεί να ήταν κι άλλοι με ασπρόμαυρα καρό παντελόνια, ποιος ξέρει, αναφέρομαι σ’ αυτόν στο πέταλο κάτω, ένας σαράντα κάτι, σαν ηχολήπτης των Scorpions ήτανε, που μας έβαλε τις φωνές επειδή είχε έρθει να δει όπερα και δεν είχε οπτική επαφή με το μαέστρο και τη σόλο άρπα.

Ρε αγόρι μου, οι πιο πολλοί είχαμε κάνει πάνω από 15 ώρες ταξίδι. Και τι ταξίδι και ξίδι, οι μισοί ήταν σε άλλο επίπεδο, είχαν περάσει στο μεταφυσικό, άγγιζαν άλλες διαστάσεις. Και τραγουδούσαμε από τις 4 το απόγευμα, βγάλαμε το λαρύγγι, ήρθε κι η βροχή, έφυγε η βροχή, ετοιμαζόμασταν για την κούπα. Με το νου μας, εντάξει, αλλά ετοιμαζόμασταν, δεν είχαν βγει ακόμα τα μπαλέτα με τα ασπρόμαυρα στην πράσινη πίστα να κάνουν παντεσά και πλιέ. Και τι διάολος σε πιάνει, αρχίζεις τη μανούρα και τυχερός είσαι που ήμασταν οι παλιοί, οι κουρασμένοι, ούτε να σε κοιτάξουμε δε γυρίσαμε, κρατήσαμε και τον πιτσιρικά τον Κορδελιώτη που θα σε δάγκωνε στο λαιμό αν του πατούσες λίγο ακόμα το κουμπί, έτσι που έβραζε.

Μετά από όλο το θέμα με το ταξίδι, τις ώρες, τα διόδια και γενικώς με τα προεόρτια του τελικού και λίγο πριν την έναρξη, πετάγεται ο καροπαντελονής και φωνάζει κάτι που καιρό είχα να ακούσω σε εκτός έδρας: «Άντε καθίστε κάτω ρεεε». Τελευταία φορά εκτός έδρας νομίζω πως το είχα ακούσει στο γήπεδο της Ντάρμπι Κάουντι, πλιζ, σερ, γουντ γιου μπι κάιντ ινάφ του σιτ ντάουν, ομπλάιτζντ, θενκ γιου. Θα σας πω άλλη φορά ποιος έπαιζε στο γήπεδο της Ντάρμπι Κάουντι και γιατί το λέμε «Ντάρμπι» και όχι «Ντέρμπι» και γενικώς για το πόσο λάθος είμαστε τόσες δεκαετίες που λέμε «το ντέρμπι ανάμεσα σε ΠΑΟΚ και Άρη», αλλά θα ξεφύγουμε από το θέμα. Αυτό φώναξε ο συνοπαδός καροπαντελονής, να καθίσουμε όλοι κάτω ρε.

Το είπε μία φορά, τον γράψαμε στα παπάρια μας. Εμείς οι μπροστά του που ενοχλούσαμε, ας πούμε, το βλέμμα του από το να μετρήσει πόσοι ακριβώς ήταν οι βάζελοι απέναντι ή να δει καλύτερα αν το συννεφάκι πάνω από το Σαρωνικό ήταν σε σχήμα αρκουδάκι ή δράκος, τι άλλο να ήθελε να δει αν καθόμασταν κάτω, ματς δεν είχε, προθέρμανση γινόταν αλλά και τι να δεις στην προθέρμανση, ο Κλάους ήταν λίγο πιο αριστερά μας στην κερκίδα, ο Νάτχο σπίτι του, ο Τουρσουνίδης έχει σταματήσει χρόνια τώρα, δεν υπάρχει λόγος να δεις την προθέρμανση, άσε που έβλεπες έναν συγκεκριμένο βασικό μας παίκτη να μην μπορεί να κάνει κοντρόλ και γυρνούσες το κεφάλι ψηλά, στο ελικόπτερο.

Το είπε δεύτερη φορά, πάλι αδιαφορήσαμε, αν και μέσα από τα δόντια άρχισε η μουρμούρα. Μέσος όρος εμείς τριάντα πέντε με σαράντα χρονών, πονούσαν τα κόκκαλα, δεν υπήρχε περίπτωση να ασχοληθούμε περισσότερο από κάνα καντήλι αν το συνέχιζε κι άλλο. Ε, την τρίτη φορά με το «άντε, ρε παιδιά, καθίστε επιτέλους κάτω να βλέπουμε» τα τρώει τα καντήλια από τους γύρω, αλλά κοιτάζει απορημένος, είναι σε στιλ ρε εγώ ήρθα εδώ να απολαύσω τον αθλητισμό, πλήρωσα δέκα ολόκληρα ευρώ και απαιτώ να νιώσω όλη τη συγκίνηση που προσφέρουν τα σπριντ και οι ασκήσεις με τους κώνους του Γου Χου, να κάνω απόσβεση. Τσιμπάει ο Κορδελιώτης, τον κρατάνε οι δικοί του.

Δεν ήταν και μεγάλος μάγκας ο καροπαντελονής, το ‘κοψε εκεί. Αν και μου είπε ένας δικός μου ότι μετά το σκηνικό είπε στον δίπλα του «ρε κοίτα να δεις που θα βρούμε και τον μπελά μας». Κοίτα να δεις, ρε φίλε, όπως τα λες. Θα μπορούσες να το συνεχίσεις, να πιάσεις από εμάς μέχρι κάτω στο κάγκελο όλη τη σειρά που σε ενοχλούσε, παρακαλώ, καθίστε, παρακαλώ, ναι, κι εσείς, αχ, τι κάνετε, κύριέ μου, καλά είστε, καθίστε κάτω, ελάτε, παιδιά, χάνω το κορόιδο που το έχω παίξει και στο στοίχημα πως θα κερδίσει ο Κίτσιου, καθίστε, ααα, εσείς βλέπω πως δε φοράτε το μπλουζάκι σας, θα σας μαλώσω, μα φορέστε το, σας παρακαλώ, θα πουντιάσετε, είναι και τόσο ωραίο, τι γράφει, ααα, υπέροχο, τα μυαλά μας πονάνε, πνευματώδες, να πάρετε ντεπόν, κι εσείς εδώ, νεαρέ μου, σβήστε αμέσως το τσιγάρο σας, δεν επιτρέπεται, το γράφει και στην ταμπέλα εκεί πέρα, δε βλέπετε, ε, πού να τη δείτε, άμα είναι όλοι όρθιοι και δεν κάθονται πού να δείτε την πινακίδα απαγορεύεται το κάπνισμα.

Απαγορεύεται το κάθισμα έλεγε, μεγάλε, αλλά πού να σου εξηγώ τώρα, άργησες, έχασες τη γενιά σου, κάτσε σπίτι από ‘δώ και πέρα.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB