Ψυχές

Ψυχές

Στις 8...

Νύχτα

Νύχτα

Οι ανακοινώσεις...

Μαχαίρι

Μαχαίρι

Βγήκα με το...

Ροναλντίνιο

Ροναλντίνιο

Ο όρος...

Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

  • Ψυχές

    Ψυχές

    Thursday, 08 February 2018 10:29
  • Νύχτα

    Νύχτα

    Wednesday, 24 January 2018 22:16
  • Μαχαίρι

    Μαχαίρι

    Friday, 19 January 2018 12:02
  • Ροναλντίνιο

    Ροναλντίνιο

    Thursday, 18 January 2018 17:06
  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30

30 0043Η προπονητική του καριέρα στον ΠΑΟΚ συνέπεσε με τη μοναδική περίοδο που έκανα αποχή, ακριβώς μετά τις δηλώσεις Ζαγοράκη πως όποιος δε γουστάρει τον προπονητή να μην έρχεται στο γήπεδο. Εγώ με τον Σάντος δεν είχα κανένα θέμα να μην τον γουστάρω, αλλά ήταν όλο εκείνο το περιβάλλον τριγύρω του που μου έφερε αναγούλα κι έκατσα σπίτι μου σχεδόν σε όλη του την τριετία, συνεπώς οι περισσότερες μνήμες μου από τον Πορτογάλο προέρχονται από την τηλεόραση και όσα μου μετέφεραν όσοι πήγαιναν. Από τη μία ο τρόπος που έφυγε με το ψέμα πως δε θα πάει στην Εθνική, από την άλλη η μπάλα που παίζαμε, ένα ποδόσφαιρο για τη νίκη με κάθε κόστος και κάθε βαρεμάρα που δεν είχα συναντήσει ξανά στα όσα χρόνια βλέπω την ομάδα, πέρασαν τα χρόνια και δεν καταλαβαίνω γιατί τον αναπολεί τόσος κόσμος, όπως δεν καταλαβαίνω γιατί αναπολούν τον Αναστασιάδη, τον Μπόλονι, τον οποιοδήποτε έφυγε άρα επέλεξε να μας παρατήσει κι εμείς αντί να πούμε «στο καλό» καθόμαστε και παρακαλάμε να ξαναζήσουμε κάτι που μας άφηνε λειψούς όσο το ζούσαμε. Αν πρέπει κάτι να ξεχωρίσω και να του το αναγνωρίσω είναι που κατάφερε να λειτουργήσει μια ομάδα με τόσους πολλούς ακραίους χαρακτήρες στα αποδυτήρια που οποιοσδήποτε απ’ αυτούς, μόνος του, θα μπορούσε να έχει κάνει άνω-κάτω τα πάντα.

Αντικαταστάτης

Αντικαταστάτης

Αν το κατάλαβα καλά, η ΚΑΕ ψάχνει αντικαταστάτη του Χαραλαμπίδη για τους επόμενους μήνες που θα λείψ ...

Read more
Aμηχανία

Aμηχανία

Αν έλεγα στην παρέα πριν από είκοσι πέντε χρόνια πως «έχω αμηχανία», το πρώτο που θα με ρωτούσανε θα ...

Read more
0005

0005

Πρέπει να είναι ο ευ&s ...

Read more
Παρασκευή

Παρασκευή

Θα ήμουν στην ηλικία ...

Read more
Ερασιτεχνισμοί

Ερασιτεχνισμοί

Ήμουν πιτσιρικάς όταν ένα συμβάν με οδήγησε να απομυθοποιήσω τους επαγγελματίες ζητιάνους και τα προ ...

Read more
Αυτοκόλλητο

Αυτοκόλλητο

Συζητούσανε όλοι &ga ...

Read more
Πλάκα

Πλάκα

«Έχω πάθει πλάκα», είπ& ...

Read more
Πoυπουτουπού

Πoυπουτουπού

Κριτική ΠΑΟΚ-Παναθηναϊκός 1-2. Πολλοί φίλαθλοι στην κερκίδα χειροκρότησαν την ομάδα μετά τη λήξη και ...

Read more
Τσικό

Τσικό

Είκοσι τόσα χρόνια πριν, έκανα το ντεμπούτο μου με την επαγγελματική ερασιτεχνική ομάδα του χωριού ...

Read more
Μάκης

Μάκης

Ο Μάκης στέκεται στην πόρτα και όλο το προσωπικό έχει κάνει μια ουρά μπροστά του. Ποδοσφαιριστές, τε ...

Read more
Τίτλος

Τίτλος

Το αρχείο που περι& ...

Read more
Λουκέτο

Λουκέτο

Τελευταία ζακέτα. Π ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.