Δεν

Δεν

Το Σάββατο, όπως...

Επέτειος

Επέτειος

Το «Μια Εποχή Στο...

Μπάτσων

Μπάτσων

Ποτέ δεν είσαι...

Μαργαρίτης

Μαργαρίτης

Στις 17 Δεκεμβρίου...

Ασταδιάλα

Ασταδιάλα

Ναι, ρε Παοκάρα, ναι,...

Cobalt

Cobalt

Αυτός είναι ο Φώτης....

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

  • Δεν

    Δεν

    Tuesday, 06 November 2018 14:41
  • Επέτειος

    Επέτειος

    Friday, 02 November 2018 15:39
  • Μπάτσων

    Μπάτσων

    Thursday, 01 November 2018 22:47
  • Μαργαρίτης

    Μαργαρίτης

    Tuesday, 30 October 2018 23:33
  • Ασταδιάλα

    Ασταδιάλα

    Thursday, 25 October 2018 23:58
  • Cobalt

    Cobalt

    Friday, 19 October 2018 22:56
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54

30 0032Δεν υπάρχει «είδος» μουσικής που να μην παρακολουθώ επειδή απλώς είναι ένα «είδος». Εκτός από τα σκουπίδια του καταναλωτισμού και της ρηχής συναισθηματικής ξεφτίλας, το ραντάρ μου δεν αφήνει τίποτα εκτός σκαναρίσματος, ειδικά τα τελευταία χρόνια που η τεχνολογία είναι τεράστιο όπλο για όποιον θέλει να την ψάχνει ασταμάτητα. Αν με ρωτήσεις ποιο δίσκο θα έπαιρνα σε ένα έρημο νησί, θα έπρεπε να διαλέξω ανάμεσα σε Sepultura, Beirut, Radiohead, Sigur Ros, Tool, RHCP, Τρύπες, Bjork, Deafheaven, Slayer, Death, RATM, SOAD, Παυλίδη, Cure, Devendra, Maiden, Smiths, Rota, Σαββόπουλο, Sabbath, Διάφανα Κρίνα -μπορώ να γράφω για ώρες. Η ραπ είναι μία ταμπέλα που με ζόρισε από πιτσιρικά, προσπαθώντας να ξεδιαλέξω το γνήσιο από το ψεύτικο, καθώς η ποζεριά κρύβεται ευκολότερα στους ακατάπαυστους πυροβολισμούς του μικροφώνου και, ειδικά όταν οι λέξεις δεν είναι στη μητρική σου γλώσσα, ο χρόνος που χάνεις μέχρι να βρεις πέντε πράματα που έχουν κάτι να πουν είναι πολυτέλεια -είναι ο μουσικός τρόπος έκφρασης όπου τα λόγια έχουν -αν όχι αποκλειστική- τη μεγαλύτερη βαρύτητα.

Η ελληνική σκηνή είναι εύκολη να την ξεψαχνίσεις. Σε λίγα δευτερόλεπτα απορρίπτεις τη δηθενιά, την προσποιητή εκφορά, τον ψευδοσυναισθηματισμό, τα χιλιοειπωμένα κλισέ που περιφέρονται μεταφρασμένα ανά τον κόσμο στα στόματα των επίδοξων σταρ που ραπάρουν επειδή είναι μόδα, επειδή θα βρουν γκόμενα ευκολότερα ή επειδή αυταπατώνται πως η τέχνη δεν είναι παρά ένα μονοπάτι στο οποίο μπορεί να βαδίσει ο καθένας, ο ένας πίσω από τον άλλο, στα ίδια χνάρια και να φτάσουν όλοι στον ίδιο προορισμό. Έχοντας κουραστεί από την πλειοψηφία των δικών μας κακέκτυπων, κούμπωσε από το πουθενά η εμφάνιση του Τζαμάλ πέρσι, στο παρτάκι της Θύρας 4. Αυτός είναι, ναι, αυτός έχει κάτι να πει. Κι αυτό που είχε να πει με ενδιέφερε. Όπως φάνηκε, ενδιέφερε πολύ κόσμο.

Δεν τον ξέρω τον τύπο. Ξέρω τα τραγούδια του δίσκου του, διάβασα πέντε λόγια του εδώ κι εκεί, τον είδα μια φορά ζωντανά, τον κοίταξα στα μάτια, έδωσα έγκριση. Ναι, είναι Παοκτσάκι, είναι εμφανές πως νιώθει και πως κοιτάζει από τη δική μου πλευρά προς τον κόσμο, μα οι περσόνες πεθαίνουν κι ανασταίνονται κάθε βράδυ πάνω στη σκηνή για όλους κι όχι μόνο για τους συνοπαδούς τους. Ευτυχώς που είναι ΠΑΟΚ και μου έκατσε να τον δω ζωντανά, από 'κεί και πέρα η οπαδική προτίμηση είναι δευτερεύουσα, ο λόγος του είναι καθολικά απευθυνόμενος σε κάθε οπαδική τάξη.

Πόσο να πέφτω έξω: Μιλάει επειδή έχει κάτι να πει και θέλει να το πει, όχι επειδή πρέπει να πει κάτι. Είμαι σχεδόν σίγουρος πως αν δεν έχει κάτι να πει, δε θα πει τίποτα. Μου θυμίζει εμένα στην ηλικία του, αν και διαφέρουμε σε ταλέντο και, προφανώς, σε βιώματα. Ήταν το καλύτερο δώρο μιας βραδιάς γεμάτης ΠΑΟΚ, όπου οι πιτσιρικάδες ούρλιαζαν τα λόγια του εκστασιασμένοι κι οι γκριζομάλληδες από την άλλη πλευρά καμάρωναν και ψιθύριζαν μεταξύ τους «ρε αυτός είναι καλός». Ένιωσα σα να ήμουν στο γήπεδο -ένας νεαρός ψηφιακός φίλος μου επιβεβαίωσε, αργότερα, το συναίσθημα: «Ρε συ, κάθε συναυλία του Τζαμάλ είναι σα να πηγαίνεις στο γήπεδο».

Φεύγοντας για το πάρτι, είχα ενημερώσει τον αδερφό με τον οποίο πήγαμε μαζί πως θα τραγουδούσε ο Τζαμάλ. Γούρλωσε τα μάτια και με ειλικρινή απορία με ρώτησε «τραγουδάει ο Τζαμαλίκος, ρε μαλάκα; Από ποτέ»; Όχι αυτός ο Τζαμάλ, ρε φίλε, άλλος, νεότερος. «Ε πες έτσι, θα πάθω κανένα εγκεφαλικό ρε, ο Τζαμαλίκος τραγουδιστής, είπα κι εγώ»...

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB