Θάνατος

Θάνατος

Όταν είσαι μικρός,...

Θεωρητικά

Θεωρητικά

Θεωρητικά, ο ΠΑΟΚ...

Αποχή

Αποχή

Η λέξη που ειπώθηκε...

Ψηλότερα

Ψηλότερα

Η υπόθεση είναι η...

Γκαλοπάρ

Γκαλοπάρ

Τον Οκτώβριο του 2016...

Δευτέρα

Δευτέρα

Γύριζα ξημερώματα...

Επιστροφές

Επιστροφές

Βγάζω τα σπασμένα...

Ένορκοι

Ένορκοι

Ένας φώναξε κάτι από...

Μικρότερος

Μικρότερος

Αναλύσεις,...

Φως

Φως

Εγώ δεν είχα τέτοια...

Βράχια

Βράχια

1 Οκτωβρίου 1992 - 1...

Χημεία

Χημεία

Το μεγαλύτερο πανί...

  • Θάνατος

    Θάνατος

    Friday, 20 October 2017 20:07
  • Θεωρητικά

    Θεωρητικά

    Friday, 20 October 2017 17:13
  • Αποχή

    Αποχή

    Friday, 20 October 2017 11:00
  • Ψηλότερα

    Ψηλότερα

    Thursday, 19 October 2017 15:11
  • Γκαλοπάρ

    Γκαλοπάρ

    Tuesday, 17 October 2017 13:57
  • Δευτέρα

    Δευτέρα

    Monday, 16 October 2017 11:33
  • Επιστροφές

    Επιστροφές

    Sunday, 15 October 2017 22:00
  • Ένορκοι

    Ένορκοι

    Wednesday, 11 October 2017 15:45
  • Μικρότερος

    Μικρότερος

    Sunday, 08 October 2017 16:01
  • Φως

    Φως

    Thursday, 05 October 2017 15:03
  • Βράχια

    Βράχια

    Sunday, 01 October 2017 13:44
  • Χημεία

    Χημεία

    Friday, 29 September 2017 15:13

30 0032Δεν υπάρχει «είδος» μουσικής που να μην παρακολουθώ επειδή απλώς είναι ένα «είδος». Εκτός από τα σκουπίδια του καταναλωτισμού και της ρηχής συναισθηματικής ξεφτίλας, το ραντάρ μου δεν αφήνει τίποτα εκτός σκαναρίσματος, ειδικά τα τελευταία χρόνια που η τεχνολογία είναι τεράστιο όπλο για όποιον θέλει να την ψάχνει ασταμάτητα. Αν με ρωτήσεις ποιο δίσκο θα έπαιρνα σε ένα έρημο νησί, θα έπρεπε να διαλέξω ανάμεσα σε Sepultura, Beirut, Radiohead, Sigur Ros, Tool, RHCP, Τρύπες, Bjork, Deafheaven, Slayer, Death, RATM, SOAD, Παυλίδη, Cure, Devendra, Maiden, Smiths, Rota, Σαββόπουλο, Sabbath, Διάφανα Κρίνα -μπορώ να γράφω για ώρες. Η ραπ είναι μία ταμπέλα που με ζόρισε από πιτσιρικά, προσπαθώντας να ξεδιαλέξω το γνήσιο από το ψεύτικο, καθώς η ποζεριά κρύβεται ευκολότερα στους ακατάπαυστους πυροβολισμούς του μικροφώνου και, ειδικά όταν οι λέξεις δεν είναι στη μητρική σου γλώσσα, ο χρόνος που χάνεις μέχρι να βρεις πέντε πράματα που έχουν κάτι να πουν είναι πολυτέλεια -είναι ο μουσικός τρόπος έκφρασης όπου τα λόγια έχουν -αν όχι αποκλειστική- τη μεγαλύτερη βαρύτητα.

Η ελληνική σκηνή είναι εύκολη να την ξεψαχνίσεις. Σε λίγα δευτερόλεπτα απορρίπτεις τη δηθενιά, την προσποιητή εκφορά, τον ψευδοσυναισθηματισμό, τα χιλιοειπωμένα κλισέ που περιφέρονται μεταφρασμένα ανά τον κόσμο στα στόματα των επίδοξων σταρ που ραπάρουν επειδή είναι μόδα, επειδή θα βρουν γκόμενα ευκολότερα ή επειδή αυταπατώνται πως η τέχνη δεν είναι παρά ένα μονοπάτι στο οποίο μπορεί να βαδίσει ο καθένας, ο ένας πίσω από τον άλλο, στα ίδια χνάρια και να φτάσουν όλοι στον ίδιο προορισμό. Έχοντας κουραστεί από την πλειοψηφία των δικών μας κακέκτυπων, κούμπωσε από το πουθενά η εμφάνιση του Τζαμάλ πέρσι, στο παρτάκι της Θύρας 4. Αυτός είναι, ναι, αυτός έχει κάτι να πει. Κι αυτό που είχε να πει με ενδιέφερε. Όπως φάνηκε, ενδιέφερε πολύ κόσμο.

Δεν τον ξέρω τον τύπο. Ξέρω τα τραγούδια του δίσκου του, διάβασα πέντε λόγια του εδώ κι εκεί, τον είδα μια φορά ζωντανά, τον κοίταξα στα μάτια, έδωσα έγκριση. Ναι, είναι Παοκτσάκι, είναι εμφανές πως νιώθει και πως κοιτάζει από τη δική μου πλευρά προς τον κόσμο, μα οι περσόνες πεθαίνουν κι ανασταίνονται κάθε βράδυ πάνω στη σκηνή για όλους κι όχι μόνο για τους συνοπαδούς τους. Ευτυχώς που είναι ΠΑΟΚ και μου έκατσε να τον δω ζωντανά, από 'κεί και πέρα η οπαδική προτίμηση είναι δευτερεύουσα, ο λόγος του είναι καθολικά απευθυνόμενος σε κάθε οπαδική τάξη.

Πόσο να πέφτω έξω: Μιλάει επειδή έχει κάτι να πει και θέλει να το πει, όχι επειδή πρέπει να πει κάτι. Είμαι σχεδόν σίγουρος πως αν δεν έχει κάτι να πει, δε θα πει τίποτα. Μου θυμίζει εμένα στην ηλικία του, αν και διαφέρουμε σε ταλέντο και, προφανώς, σε βιώματα. Ήταν το καλύτερο δώρο μιας βραδιάς γεμάτης ΠΑΟΚ, όπου οι πιτσιρικάδες ούρλιαζαν τα λόγια του εκστασιασμένοι κι οι γκριζομάλληδες από την άλλη πλευρά καμάρωναν και ψιθύριζαν μεταξύ τους «ρε αυτός είναι καλός». Ένιωσα σα να ήμουν στο γήπεδο -ένας νεαρός ψηφιακός φίλος μου επιβεβαίωσε, αργότερα, το συναίσθημα: «Ρε συ, κάθε συναυλία του Τζαμάλ είναι σα να πηγαίνεις στο γήπεδο».

Φεύγοντας για το πάρτι, είχα ενημερώσει τον αδερφό με τον οποίο πήγαμε μαζί πως θα τραγουδούσε ο Τζαμάλ. Γούρλωσε τα μάτια και με ειλικρινή απορία με ρώτησε «τραγουδάει ο Τζαμαλίκος, ρε μαλάκα; Από ποτέ»; Όχι αυτός ο Τζαμάλ, ρε φίλε, άλλος, νεότερος. «Ε πες έτσι, θα πάθω κανένα εγκεφαλικό ρε, ο Τζαμαλίκος τραγουδιστής, είπα κι εγώ»...

Πρωταθλήτρια

Πρωταθλήτρια

Την προηγούμενη φορά που πήραμε Πρωτάθλημα, κερδίζοντας πάλι τον Ολυμπιακό, βρισκόμουν σε ένα τρένο ...

Read more
Μπρέικνταουν

Μπρέικνταουν

Ο αγγλόφωνος που έ&k ...

Read more
0049

0049

Δευτέρα πρωί έφευγα ...

Read more
Φτου

Φτου

Καμάρι μας, ψυχή μας, ήρωά μας, φτου σου να μη σε ματιάσουμε, ...

Read more
Ποδόσφαιρο-2015

Ποδόσφαιρο-2015

Προσωπική Ανασκόπηση: 15 πράγματα που θα θυμάμαι από την ομάδα ποδοσφαίρου του ΠΑΟΚ το 2015. ...

Read more
Γιώργης

Γιώργης

Ο Γιώργης Πατροκοσμάς γύρισε κουρασμένος από τη δουλειά στο σπίτι, αργά το βράδυ του Σαββάτου. ...

Read more
Ερασιτεχνισμοί

Ερασιτεχνισμοί

Ήμουν πιτσιρικάς όταν ένα συμβάν με οδήγησε να απομυθοποιήσω τους επαγγελματίες ζητιάνους και τα προ ...

Read more
Ιφεάνι

Ιφεάνι

Συμπληρώνονται σήμε ...

Read more
0043

0043

Η προπονητική του κ&al ...

Read more
Κατεδάφιση

Κατεδάφιση

47 αγώνες. 22 νίκες, 25 ήττε&s ...

Read more
Χανιμπάλας

Χανιμπάλας

Δε θυμάμαι να έχω ξεν& ...

Read more
Μαλένα

Μαλένα

Υπάρχει μια σκηνή στη ...

Read more

Θανασάκης

logo