Ψυχές

Ψυχές

Στις 8...

Νύχτα

Νύχτα

Οι ανακοινώσεις...

Μαχαίρι

Μαχαίρι

Βγήκα με το...

Ροναλντίνιο

Ροναλντίνιο

Ο όρος...

Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

  • Ψυχές

    Ψυχές

    Thursday, 08 February 2018 10:29
  • Νύχτα

    Νύχτα

    Wednesday, 24 January 2018 22:16
  • Μαχαίρι

    Μαχαίρι

    Friday, 19 January 2018 12:02
  • Ροναλντίνιο

    Ροναλντίνιο

    Thursday, 18 January 2018 17:06
  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30

30 0032Δεν υπάρχει «είδος» μουσικής που να μην παρακολουθώ επειδή απλώς είναι ένα «είδος». Εκτός από τα σκουπίδια του καταναλωτισμού και της ρηχής συναισθηματικής ξεφτίλας, το ραντάρ μου δεν αφήνει τίποτα εκτός σκαναρίσματος, ειδικά τα τελευταία χρόνια που η τεχνολογία είναι τεράστιο όπλο για όποιον θέλει να την ψάχνει ασταμάτητα. Αν με ρωτήσεις ποιο δίσκο θα έπαιρνα σε ένα έρημο νησί, θα έπρεπε να διαλέξω ανάμεσα σε Sepultura, Beirut, Radiohead, Sigur Ros, Tool, RHCP, Τρύπες, Bjork, Deafheaven, Slayer, Death, RATM, SOAD, Παυλίδη, Cure, Devendra, Maiden, Smiths, Rota, Σαββόπουλο, Sabbath, Διάφανα Κρίνα -μπορώ να γράφω για ώρες. Η ραπ είναι μία ταμπέλα που με ζόρισε από πιτσιρικά, προσπαθώντας να ξεδιαλέξω το γνήσιο από το ψεύτικο, καθώς η ποζεριά κρύβεται ευκολότερα στους ακατάπαυστους πυροβολισμούς του μικροφώνου και, ειδικά όταν οι λέξεις δεν είναι στη μητρική σου γλώσσα, ο χρόνος που χάνεις μέχρι να βρεις πέντε πράματα που έχουν κάτι να πουν είναι πολυτέλεια -είναι ο μουσικός τρόπος έκφρασης όπου τα λόγια έχουν -αν όχι αποκλειστική- τη μεγαλύτερη βαρύτητα.

Η ελληνική σκηνή είναι εύκολη να την ξεψαχνίσεις. Σε λίγα δευτερόλεπτα απορρίπτεις τη δηθενιά, την προσποιητή εκφορά, τον ψευδοσυναισθηματισμό, τα χιλιοειπωμένα κλισέ που περιφέρονται μεταφρασμένα ανά τον κόσμο στα στόματα των επίδοξων σταρ που ραπάρουν επειδή είναι μόδα, επειδή θα βρουν γκόμενα ευκολότερα ή επειδή αυταπατώνται πως η τέχνη δεν είναι παρά ένα μονοπάτι στο οποίο μπορεί να βαδίσει ο καθένας, ο ένας πίσω από τον άλλο, στα ίδια χνάρια και να φτάσουν όλοι στον ίδιο προορισμό. Έχοντας κουραστεί από την πλειοψηφία των δικών μας κακέκτυπων, κούμπωσε από το πουθενά η εμφάνιση του Τζαμάλ πέρσι, στο παρτάκι της Θύρας 4. Αυτός είναι, ναι, αυτός έχει κάτι να πει. Κι αυτό που είχε να πει με ενδιέφερε. Όπως φάνηκε, ενδιέφερε πολύ κόσμο.

Δεν τον ξέρω τον τύπο. Ξέρω τα τραγούδια του δίσκου του, διάβασα πέντε λόγια του εδώ κι εκεί, τον είδα μια φορά ζωντανά, τον κοίταξα στα μάτια, έδωσα έγκριση. Ναι, είναι Παοκτσάκι, είναι εμφανές πως νιώθει και πως κοιτάζει από τη δική μου πλευρά προς τον κόσμο, μα οι περσόνες πεθαίνουν κι ανασταίνονται κάθε βράδυ πάνω στη σκηνή για όλους κι όχι μόνο για τους συνοπαδούς τους. Ευτυχώς που είναι ΠΑΟΚ και μου έκατσε να τον δω ζωντανά, από 'κεί και πέρα η οπαδική προτίμηση είναι δευτερεύουσα, ο λόγος του είναι καθολικά απευθυνόμενος σε κάθε οπαδική τάξη.

Πόσο να πέφτω έξω: Μιλάει επειδή έχει κάτι να πει και θέλει να το πει, όχι επειδή πρέπει να πει κάτι. Είμαι σχεδόν σίγουρος πως αν δεν έχει κάτι να πει, δε θα πει τίποτα. Μου θυμίζει εμένα στην ηλικία του, αν και διαφέρουμε σε ταλέντο και, προφανώς, σε βιώματα. Ήταν το καλύτερο δώρο μιας βραδιάς γεμάτης ΠΑΟΚ, όπου οι πιτσιρικάδες ούρλιαζαν τα λόγια του εκστασιασμένοι κι οι γκριζομάλληδες από την άλλη πλευρά καμάρωναν και ψιθύριζαν μεταξύ τους «ρε αυτός είναι καλός». Ένιωσα σα να ήμουν στο γήπεδο -ένας νεαρός ψηφιακός φίλος μου επιβεβαίωσε, αργότερα, το συναίσθημα: «Ρε συ, κάθε συναυλία του Τζαμάλ είναι σα να πηγαίνεις στο γήπεδο».

Φεύγοντας για το πάρτι, είχα ενημερώσει τον αδερφό με τον οποίο πήγαμε μαζί πως θα τραγουδούσε ο Τζαμάλ. Γούρλωσε τα μάτια και με ειλικρινή απορία με ρώτησε «τραγουδάει ο Τζαμαλίκος, ρε μαλάκα; Από ποτέ»; Όχι αυτός ο Τζαμάλ, ρε φίλε, άλλος, νεότερος. «Ε πες έτσι, θα πάθω κανένα εγκεφαλικό ρε, ο Τζαμαλίκος τραγουδιστής, είπα κι εγώ»...

Σκούζει

Σκούζει

Η 29η Νοεμβρίου 2016, η νύχτ&a ...

Read more
Καντίνα

Καντίνα

ΠΑΟΚ στο σπίτι. Δεν είσαι καλεσμένος σε όλα τα πάρτι, τι να κάνουμε, γι’ αυτό υπάρχει η Nova. ...

Read more
Γιούχα

Γιούχα

Δεν μπορώ να θυμηθώ α&p ...

Read more
Φερνάντο

Φερνάντο

Σήμερα ο ΠΑΟΚ συμπ&lam ...

Read more
Aμερική

Aμερική

Πιάσαμε το μεταναστευτικό σήμερα, αλλά δική μου είναι η σελίδα, για ό,τι θέλω θα γράφω. Για ό,τι με ...

Read more
Ραδιόφωνο

Ραδιόφωνο

Το κουδούνι της πόρτας διαπέρασε το κεφάλι του σαν τρυπάνι. Άνοιξε για λίγο τα μάτια, τεντώθηκε, γύρ ...

Read more
Όνειρο

Όνειρο

«Είναι το όνειρό μου να τελειώσω την καριέρα μου στον ΠΑΟΚ, έστω και για 10 μέρες. Αυτό είναι το όνε ...

Read more
Τρoπαιοθήκη

Τρoπαιοθήκη

Δεν έχω πάει ούτε μια φορά στο γήπεδο για να «στηρίξω» μία ομάδα ή ένα αγωνιστικό τμήμα του ΠΑΟΚ. Πο ...

Read more
Αχιλλέας

Αχιλλέας

Γι’ αυτό λέγονται «αφανείς», επειδή δε φαίνονται. Αλλά είναι κι αυτοί ήρωες, καμιά φορά σημαντικότερ ...

Read more
Καραόκε

Καραόκε

Μέρες παιδεύομαι να βρω μία λύση που θα τους αφήνει όλους ικανοποιημένους. Και τη βρήκα. ...

Read more
Πεντακοσάρικο

Πεντακοσάρικο

Πριν λίγες μέρες έλα&b ...

Read more
Υπενθύμιση

Υπενθύμιση

Σούπερ κοριός, απομαγνητοφώνηση #777. Διάλογος ανάμεσα σε πρώην ποδοσφαιριστή και πρώην πρόεδρο του ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.