Μαχαίρι

Μαχαίρι

Βγήκα με το...

Ροναλντίνιο

Ροναλντίνιο

Ο όρος...

Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν...

24

24

Σήμερα, 24...

  • Μαχαίρι

    Μαχαίρι

    Friday, 19 January 2018 12:02
  • Ροναλντίνιο

    Ροναλντίνιο

    Thursday, 18 January 2018 17:06
  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30
  • Χριστούγεννα

    Χριστούγεννα

    Monday, 25 December 2017 13:32
  • 24

    24

    Sunday, 24 December 2017 23:08

30 0028Ο δικός μου «Κούδας». Ήμουν 9 χρονών όταν σταμάτησε την μπάλα ο Κούδας των διηγήσεων, αλλά ως τα 17 μου θαύμασα την εκδοχή της γενιάς μου, τον άνθρωπο που αρκούσε να βρίσκεται στην 11άδα για να μην ανησυχεί κανείς για το ματς. Αρχοντικό σέντερ μπακ, ανθρώπινος ηλεκτρονικός υπολογιστής στο κατέβασμα της μπάλας, μοιρογνωμόνιο στις τελικές πάσες, σέντερ φορ από τα λίγα, ειδικά με το κεφάλι, ηγέτης, οργανωτής, με επιστροφές, με προωθήσεις, με τοποθετήσεις, με καλύψεις χώρου -έπεσε πάνω σε Φουρτούλα-Παντέλη-Γκιτσιούδη και δεν έκανε καριέρα και τερματοφύλακα στον ΠΑΟΚ. Έφυγε ως «τελειωμένος» από τον Βουλινό, μετά από δέκα ολόκληρα χρόνια με τον Δικέφαλο, το πρώτο καλοκαίρι της αποχής -πώς έτυχε, ήταν αυτός που είχε πρωτοστατήσει στο κράξιμο του Γούναρη, που μας είχε κουβαλήσει ο Θωμάς την ίδια χρονιά, για να σπάσει η παράδοση και να χάσουμε Κύπελλο στον μοναδικό διπλό τελικό της ιστορίας μας στα χέρια του ξανθού Εφιάλτη. Ο «τελειωμένος» έπαιξε μπάλα άλλα τέσσερα χρόνια. Μείναμε εμείς με το παράπονο, πόσο σκοτάδι θα είχαμε γλιτώσει αν είχε μείνει εκείνη την τετραετία να τον καμαρώνουμε -βλέπεις τι έκανε και πού έφτασε ο ΠΑΟΚ από το 1993 ως το 1996 και μελαγχολείς.

Συμμαχίες

Συμμαχίες

Εμένα οι φίλοι μου &delt ...

Read more
Καντίνα

Καντίνα

ΠΑΟΚ στο σπίτι. Δεν είσαι καλεσμένος σε όλα τα πάρτι, τι να κάνουμε, γι’ αυτό υπάρχει η Nova. ...

Read more
Ιφεάνι

Ιφεάνι

Συμπληρώνονται σήμε ...

Read more
0037

0037

Και πάνω που είχαμε &ka ...

Read more
0024

0024

O μεγάλος έρωτας τη&sigmaf ...

Read more
Πούλημα

Πούλημα

Στον τελικό του 2003 δεν είχα εισιτήριο. Ήταν να πάω, ήταν να μην πάω, περίεργη κατάσταση, τελικά δε ...

Read more
Ζαμάλεκ

Ζαμάλεκ

Είχε πάει, λέει, ως το αεροδρόμιο ένα φίλο Αιγύπτιο που γυρνούσε στην πατρίδα. Από πότε έχεις φίλους ...

Read more
Κορεό

Κορεό

Επιβάλλεται σχετική μελέτη της φωτογραφίας πριν την ανάγνωση. Λοιπόν, τι βλέπουμε στην εικόνα; ...

Read more
Αίτηση

Αίτηση

Κάθομαι απέναντι στην υπάλληλο και αραδιάζω τα έγγραφα για τη σύνδεση της ΔΕΗ. Έχω ένα μικρό άγχος, ...

Read more
Θεωρητικά

Θεωρητικά

Θεωρητικά, ο ΠΑΟΚ έχ&e ...

Read more
Άριστα

Άριστα

Το μεγαλύτερο σε διάρκεια γκολ που έχουμε βάλει στην ιστορία μας μπήκε σε ένα Χαλκηδόνα-ΠΑΟΚ 1-2, στ ...

Read more
0039

0039

H εικόνα του με την α&up ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.