Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν...

24

24

Σήμερα, 24...

insidestory

insidestory

Τα βιβλία του 2017,...

Θέση

Θέση

«Πάρε θέση» και...

  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30
  • Χριστούγεννα

    Χριστούγεννα

    Monday, 25 December 2017 13:32
  • 24

    24

    Sunday, 24 December 2017 23:08
  • insidestory

    insidestory

    Sunday, 24 December 2017 14:17
  • Θέση

    Θέση

    Thursday, 21 December 2017 11:30

opadoi6Η 30ή Οκτωβρίου 2004 θα μείνει στη μνήμη κάθε Παοκτσή ως αποφράδα ημέρα, που λένε, ως ημέρα για την οποία κανείς δεν θέλει να μιλάει –καταραμένη, γκαντέμικη.

Ο λόγος δεν είναι άλλος από την ξαφνική ζάλη που ένιωσε το σέντερ φορ της δεκαετίας, Νικόλας Σκαρμούτσος, κατά τη διάρκεια του αγώνα και η παραμονή του στο νοσοκομείο μετά τη λήξη. Του Σκαρμούτσου που είχε έρθει για να μας πάει στους ομίλους του Champions League, αυτός και ο Πάρης Ανδράλας, δύο μεταγραφές είχαμε κάνει  εκείνο το Καλοκαίρι για να περάσουμε και να κουνήσουμε το σεντόνι, με τέτοια ομαδάρα τι παίκτες να ζητήσει ο Άγγελος, αν δεν είχε γίνει το σκηνικό με τον Λουκά θα το γυρίζαμε στο Ισραήλ και θα ερχόταν η Ρεάλ και η Μάντσεστερ και η Βέρντερ Βρέμης στην Τούμπα. Ήταν η αρχή του τέλους μιας σπουδαίας καριέρας στα ασπρόμαυρα, την κορυφαία στιγμή της οποίας είχα προσωπικά την τιμή να ζήσω από κοντά, εκείνο το δοκάρι με την Καλλιθέα στο Ελ Πάσο όπου είχε φτάσει πιο κοντά στο γκολ από οποιαδήποτε άλλη στιγμή του στον ΠΑΟΚ στους 12 αγώνες που έπαιξε.

Το ματς ήταν ένα που δε θυμάμαι καλά με ποιον παίζαμε, είπαμε, αποφράδα ημέρα, αλλά πιθανολογώ πως ήταν ένα στο Καραϊσκάκη, μάλλον με τον Ολυμπιακό, με τίποτα δεν μπορώ να θυμηθώ τώρα το σκορ (σίγουρα, πάντως, είχαμε βάλει ένα γκολ, θυμάμαι τον Κοντό που τότε κυκλοφορούσε με το όνομα Δημήτρης Μητσάρας Σαλπιγγίδης να στέλνει φιλάκια στην κερκίδα που μας είχανε καλεσμένους οι ολυμπιακοί, ποιος ξέρει τι αταξίες κάναμε και δε μας ξανακάλεσαν από τότε). Θυμάμαι, όμως, άλλα πράματα.

Είχαμε στρωθεί με τη σύζυγο στην τηλεόραση να δούμε το ματς. Όλα κομπλέ, φραπέδες και μπύρες και βουτήματα και ο μισός Μασούτης στο τραπεζάκι, καθότι θα είχε και μεγάλη αγωνία, όσο να πεις ένα παιχνίδι με τον Ολυμπιακό σε κρατάει μέχρι το τέλος. Γίνονται οι συνδέσεις με το Καραϊσκάκη, μιλάνε εκεί πέρα οι στημένοι ρεπόρτερ για το μεγαλείο του Ολυμπιακού και τα γνωστά, αντίπαλος ποιος είναι ξέρουμε επειδή το λέει η εφημερίδα, μέχρι να δείξει τις αρχικές εντεκάδες αν δεν είχες διαβάσει εφημερίδα δεν ήξερες με ποιον έπαιζε ο Ολυμπιακός. Εκτός αν πεταγόταν ο Γιώργος Μίνος με κανένα δανεικό μικρόφωνο στον αέρα και φώναζε ο ΠΑΟΚ, ο ΠΑΟΚ, κυρίες και κύριοι, του έχουνε δώσει ξεφούσκωτες μπάλες στην προθέρμανση και έχει γίνει ένσταση, ο ΠΑΟΚ, θα πρέπει να συνεδριάσει η ΕΠΟ για το πολύ σοβαρό αυτό θέμα, ο ΠΑΟΚ προθερμαίνεται με ξεφούσκωτες μπάλες και ο Γιασέρ δέχεται άνανδρη επίθεση, μπροστά στα μάτια μας, τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά, ο ΠΑΟΚ, διακόπτουμε για διαφημίσεις.

Γυρνάει η κάμερα ψηλά, μας δείχνει τα Παοκτσάκια που μπαίνουνε στο Καραϊσκάκη. Κλασική εικόνα, δυο-δυο, με τα χοροπηδητά, τις χειρονομίες, τα κασκόλ, παίρνουν θέση σιγά-σιγά απέναντι στους γηπεδούχους κι αρχίζουν τα συνθήματα. Το βλέμμα στην είσοδο εμείς, όπα, να ‘τος, να ‘τος, ο Α, εκεί, αριστερά, που χοροπηδάει, ναι, τον είδαμε τον Α, καμαρωτό, μπήκε από τους πρώτους και ζουρλάθηκε, καμάρι κι η σύζυγος που είναι και αίμα της ο Α. Αλλά στην άκρη του πλάνου πέφτουν κάτι ψιλές. Άντε πάλι, ακόμα δεν άρχισε, ποιος τυχερός θα της φάει, ζουμάρουμε και στην άκρη που γίνεται το πέσιμο στον άτυχο οπαδό, ρε, ο Σ, ο Σ, αυτός είναι με τον αστυνομικό που τραβιέται, κι άλλο καμάρι από τη σύζυγο για τον Σ, που είναι κι αυτός ξάδερφος. Όλο το σόι της κουβαλήθηκε σ’ εκείνο το ματς, μόνο τον παππού δεν είδαμε.

Γίνεται το σκηνικό με τον Σ και τον αστυνομικό, δεν κράτησε πολύ, ξαναπήγε ο Σ προς το πλήθος, Παοκολέ και τα σχετικά, όλα εντάξει. Παίρνουμε τηλέφωνο να δούμε αν είναι καλά. Δεν απαντάει ο Σ, απαντάει ο Α. Έλα, τι έγινε όλα καλά, «ναι ρε θα τους σκίσουμε ρε το διπλό εδώ μέσα θα γίνει χαμός ήρθαμε όλοι μπήκαμε ρε θα τα σπάσουμε όλα ρε εμείς αυτοί οι γάβροι ΠΑΟΚ αυτό μόνο τίποτε άλλο» και τέτοια, ψιλοακατάληπτα. Ρε ο Σ καλά είναι, τι έγινε με τον μπάτσο, τις έφαγε; «Όχι ρε τι να τις φάει ρε ο μπαγλαμάς μόλις μπήκαμε αντί να πάει στην κερκίδα μας πήγε προς τους γάβρους ρε μόνος του ρε κι έτρεξε ο μπάτσος να τον προλάβει ρε πριν φτάσει σ’ αυτούς ρε στα πέντε μέτρα τον άρπαξε». Τι εννοείς πήγαινε προς τους γάβρους, μπήκατε δηλαδή κι αυτός έφυγε στην κερκίδα τους; «Ναι ρε δεν έβλεπε με κλειστά μάτια φώναζε εκεί πέρα Παοκολέ και χοροπηδούσε και επειδή δεν έβλεπε πήγαινε προς τους άλλους να είναι καλά ο μπάτσος που τον πρόλαβε θα είχαμε σκηνικά». Και γιατί τις έφαγε; «Ρε δεν τις έφαγε μόλις τον έπιασε ο μπάτσος από τον ώμο ο Σ τσαμπουκαλεύτηκε άσε με ρε τι με πιάνεις ρε και τέτοια δεν έγινε τίποτα, ο Σ στράβωσε που τον έπιανε ο μπάτσος δεν είχε καταλάβει τι παίζει».

Ο Σ, που λέτε, είναι επαγγελματίας, ας το ξαναγράψω με κεφαλαία, είναι Επαγγελματίας στο τιμόνι εδώ και χρόνια. Όχι ταξί και φορτηγά, οδηγάει τιμόνι πολυτελείας, μια περιουσία έχει φτιάξει με τον ιδρώτα του, όλα τα βόρεια προάστια για γαμπρό τον θέλουν κι έχουνε δημοπρασία οι μέλλουσες πεθερές, πολλά λεφτά, να σας δώσω τηλέφωνο να ζητήσετε δανεικά, όποιος είναι σε ανάγκη. Αυτός ο άνθρωπος, λοιπόν, με τα μάτια κλειστά και τα Παοκολέ που πήγαινε για τους γάβρους μέσα στο Καραϊσκάκη κι έκανε και σκηνικό με την αστυνομία που τον έσωσε, αυτός ο τύπος να οδηγάει κι εσύ να πηγαίνεις μήνα του μέλιτος, να τον πιάσει η σάρα, να θυμηθεί κανένα Χάιμπουρι από το πουθενά και ν’ αρχίσει τα Παοκολέ, να σε ρίξει στα βράχια, να έρθει μετά η αστυνομία να σε σώσει κι αυτός να κάνει μανούρες μέσα από τα συντρίμμια, ρε άσε με τώρα που θα με τραβήξεις εμένα ρε ΠΑΟΚ σε λέω ρε, μη μ’ αγγίζεις.

Τζούνιορ

Τζούνιορ

Όταν δεν είχε ΠΑΟΚ, π&et ...

Read more
Ρομαντικός

Ρομαντικός

Οι περισσότεροι Παοκτσήδες κοροϊδεύουν τους αρειανούς για την περιοδεία τους στα χωράφια της Γάμα Εθ ...

Read more
0043

0043

Η προπονητική του κ&al ...

Read more
Αδιάφορος

Αδιάφορος

Ο Δημήτρης Σαλπιγγίδης, για μένα, είναι απλώς ένας ποδοσφαιριστής του ΠΑΟΚ. Όπως και όλοι. Ένα ονομα ...

Read more
Γουλιά

Γουλιά

Πέρασαν τρία χρόνια από &ta ...

Read more
Μήλο

Μήλο

Από συνήθεια, ψάξαμε τις τσέπες για τίποτα ξεχασμένα ψιλά. Προχωρούσαμε από Λαμπράκη για την 4, περν ...

Read more
Κεκλεισμένων

Κεκλεισμένων

Το πιο ηλίθιο μέτρο &ta ...

Read more
Καρκίνος

Καρκίνος

Κανένα ιδιαίτερο ζόρι δεν τραβάω. Ούτε κολλήματα έχω, ούτε κάποια συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων έχω στ ...

Read more
Επιστροφές

Επιστροφές

Βγάζω τα σπασμένα γι&alp ...

Read more
Ενέργεια

Ενέργεια

Αριστερά, τα πιο πο&lambda ...

Read more
Κενό

Κενό

Σαν σήμερα, πριν από α&kappa ...

Read more
Κόβακς

Κόβακς

Το εξπρές των Τρελών &ep ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.