Ψυχές

Ψυχές

Στις 8...

Νύχτα

Νύχτα

Οι ανακοινώσεις...

Μαχαίρι

Μαχαίρι

Βγήκα με το...

Ροναλντίνιο

Ροναλντίνιο

Ο όρος...

Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

  • Ψυχές

    Ψυχές

    Thursday, 08 February 2018 10:29
  • Νύχτα

    Νύχτα

    Wednesday, 24 January 2018 22:16
  • Μαχαίρι

    Μαχαίρι

    Friday, 19 January 2018 12:02
  • Ροναλντίνιο

    Ροναλντίνιο

    Thursday, 18 January 2018 17:06
  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30

30 0015Ο Μαγκντί Τολμπά δεν ήταν ένας απλός ποδοσφαιριστής. Συναισθηματικά, τον θεωρώ ως τον καλύτερο παίκτη που έχω δει να αγωνίζεται με τη φανέλα του ΠΑΟΚ, αν και ξέρω πως υπήρξαν καλύτεροι. Αλλά έτυχε να κάνει τα μαγικά του όταν πρωτοπήγαινα στο γήπεδο, στις πρώτες μου εκδρομές -όλες οι αναμνήσεις μου από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 περιστρέφονται γύρω από αυτόν. Ταξίδι καλοκαιριάτικα για ένα φιλικό με τoν Άρη, όπου έβαλε γκολ -νομίζω στην πρώτη του εμφάνιση- και μιλούσαμε γι’ αυτό το γκολ τρεις μέρες. Κάποιοι είχαν έρθει στην Τούμπα ντυμένοι Άραβες, μέσα στη ζέστη, θα είχε τριάντα τόσους βαθμούς. Μετά από λίγες μέρες, η απίστευτη σκηνοθεσία για να πάω στην Ξάνθη, σε άλλο φιλικό, έχασα μισή μέρα από τη ζωή μου για να τον ξαναδώ κι αυτός δεν έπαιξε. Έφυγα το βράδυ για τη γιαγιά στην Ορεστιάδα τόσο στενοχωρημένος, χάλασαν οι διακοπές μου, όχι επειδή μας κέρδισε η νεοφώτιστη Ξάνθη αλλά επειδή δεν τον είδα. O μοναδικός Αιγύπτιος που χορτάσαμε, αν και θα τον ήθελα να παίζει μέχρι τα γεράματα -τέτοια ντρίμπλα, τέτοια κάθετη πάσα δεν είχε κανένας από την εποχή του ως σήμερα. Ο Μαγκντί, που με ανάγκαζε να παίρνω τηλέφωνο στην Κομοτηνή, στο θείο που είχε μουσουλμάνο υπάλληλο, να μου δίνει τις ημερομηνίες του Ραμαζανιού για να ξέρω σε ποια ματς θα ήταν αδύναμος επειδή δε θα είχε φάει όλη μέρα.

Παοκολέ

Παοκολέ

Το ρεκόρ συνεχόμενου Παοκολέ το έχει, μέχρι να εμφανιστεί διαφορετική μαρτυρία, ο διπλανός μου στο Γ ...

Read more
Παραίτηση

Παραίτηση

Η Εποχή Των Ηρώων τελείωσε τον Ιούνιο του 1999. Έγινε κομμάτια, όπως η εφημερίδα που έσκισα, διαβάζο ...

Read more
Απόβλητο

Απόβλητο

Θα είναι τώρα πενηντάρ& ...

Read more
Πρώτος

Πρώτος

Στις 23 Σεπτεμβρίου 1 ...

Read more
Πούλημα

Πούλημα

Στον τελικό του 2003 δεν είχα εισιτήριο. Ήταν να πάω, ήταν να μην πάω, περίεργη κατάσταση, τελικά δε ...

Read more
0009

0009

«Τι έγινε, Καβαλιώτη ...

Read more
Χάλια

Χάλια

Είμαι από τους πιο άμ&p ...

Read more
0048

0048

Δε θα το ξεχάσω εκ&ep ...

Read more
Τρανζίσιον

Τρανζίσιον

ΠΑΟΚ-Πλατανιάς 1-0. Τσίπουρα πριν τον αγώνα. Καλή φάση, όπως και να το δεις. Την κάνεις νωρίς από το ...

Read more
Ψείρισμα

Ψείρισμα

Κριτική ΠΑΟΚ-Πανιώνιος 84-80 Το κλέψιμο του Κούπερ στο κέντρο του γηπέδου και το τρίποντο στη συνέχ ...

Read more
Τρoπαιοθήκη

Τρoπαιοθήκη

Δεν έχω πάει ούτε μια φορά στο γήπεδο για να «στηρίξω» μία ομάδα ή ένα αγωνιστικό τμήμα του ΠΑΟΚ. Πο ...

Read more
Βασιλάκης

Βασιλάκης

Η μεγαλύτερη διαιτ&e ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.