ΟΑΚΑ

ΟΑΚΑ

Στριμωγμένος μέσα...

Σουβλάκια

Σουβλάκια

Με το πρώτο της...

Χούνγκερμπιλερ

Χούνγκερμπιλερ

Για δεύτερη φορά...

Αντισυναδελφικό

Αντισυναδελφικό

- Καλησπέρα, Ανώνυμε...

Έδρες

Έδρες

Ο ΠΑΟΚ...

Έκτος

Έκτος

Στη γενιά μου...

Μπούλο

Μπούλο

Ο ΠΑΟΚ τερμάτισε...

Xανιά

Xανιά

Στην Κρήτη είχα...

Ξεπούλημα

Ξεπούλημα

Πριν από ακριβώς...

Ζήλεια

Ζήλεια

2 Απριλίου 2014. Ο...

Αεροδιάδρομος

Αεροδιάδρομος

Η ίδια ανατριχίλα από...

Πάφος

Πάφος

Δέκα λεπτά με...

  • ΟΑΚΑ

    ΟΑΚΑ

    Monday, 14 May 2018 19:26
  • Σουβλάκια

    Σουβλάκια

    Thursday, 10 May 2018 19:47
  • Χούνγκερμπιλερ

    Χούνγκερμπιλερ

    Thursday, 10 May 2018 13:56
  • Αντισυναδελφικό

    Αντισυναδελφικό

    Wednesday, 09 May 2018 21:02
  • Έδρες

    Έδρες

    Wednesday, 09 May 2018 12:36
  • Έκτος

    Έκτος

    Tuesday, 08 May 2018 21:36
  • Μπούλο

    Μπούλο

    Tuesday, 08 May 2018 14:48
  • Xανιά

    Xανιά

    Friday, 04 May 2018 20:08
  • Ξεπούλημα

    Ξεπούλημα

    Wednesday, 02 May 2018 19:02
  • Ζήλεια

    Ζήλεια

    Wednesday, 02 May 2018 14:10
  • Αεροδιάδρομος

    Αεροδιάδρομος

    Wednesday, 02 May 2018 11:12
  • Πάφος

    Πάφος

    Friday, 27 April 2018 14:27

30 0011O πάτερ-Εφραίμ είναι ο άνθρωπος που θα με έκανε ΠΑΟΚ με το ζόρι αν δεν είχα γίνει ΠΑΟΚ από μόνος μου. Ο χαρακτηρισμός «πάτερ» οφείλεται στο γεγονός πως βάφτισε ως Παοκτσήδες όλα τα παιδιά της γειτονιάς, όποια ομάδα κι αν υποστήριζαν. Δεν έμεινε κανείς, οι πάντες γίνανε ασπρόμαυροι και σχεδόν όλοι γηπεδικοί. Συνεχίζει το θεάρεστο έργο του μέχρι σήμερα, τρέχοντας για το Σύνδεσμο του χωριού όπου μεγάλωσα και του οφείλω πολλά στην οπτική που έχω για τον ΠΑΟΚ από μικρός -ιδιαιτέρως το «ρε δεν τους γαμάς», που ήταν από τα πρώτα μαθήματα. Στον τελικό του 2003 κάναμε ολόκληρη ιστορία για να βρει δεύτερο εισιτήριο, αφού το πρώτο ήταν πλαστό και δεν κατάφερε να μπει αρχικά, πετύχαμε μαυραγορίτη, έδωσε διπλά λεφτά και φτάσαμε στην είσοδο λίγο μετά το μεγάλο ντου, οπότε όλοι έμπαιναν πια αφιλοκερδώς. Τον Ιανουάριο του 1990, ξεκινώντας για το ΠΑΟΚ-Ολυμπιακός που έμελλε να μείνει ιστορικό λόγω της εκδίωξης των μπάτσων από το πέταλο, όταν του είπε η μάνα μου «να μην πάτε με τους τρελούς» αυτός της απάντησε «τι λες τώρα, κυρά-Σταυρούλα, εμείς είμαστε οι πιο τρελοί από τους τρελούς, εκεί θα πάμε». Και, σα να το ‘ξερε, ήταν πρώτη μούρη σε όλες τις φωτογραφίες του ντου.

Επαγγελματίες

Επαγγελματίες

Χρειάζεται και γραπτή ανάλυση αυτό το σχεδιάγραμμα των «επαγγελματιών» που φόρεσαν τις φανέλες ΠΑΟΚ ...

Read more
Κατηγορούμενοι

Κατηγορούμενοι

Το θέμα παραείναι σ&omicro ...

Read more
Φωτάκια

Φωτάκια

Φορούσε πόσο καιρό η κόρη μου αυτά τα σαχλαμαρίστικα παιδικά παπούτσια με τα φωτάκια που αναβοσβήνου ...

Read more
Φάπα

Φάπα

Η τελευταία φάπα που έφαγα ως εκδρομέας οπαδός του ΠΑΟΚ ήταν το 1997. Ήταν η τρίτη φάπα συνολικά και ...

Read more
Ελικοπτεράκι

Ελικοπτεράκι

Έχω οπισθοχωρήσει αρκετές φορές, είτε για ανασύνταξη είτε για επανεκτίμηση της κατάστασης, αλλά λα ...

Read more
Xανιά

Xανιά

Στην Κρήτη είχα βρεθ&eps ...

Read more
Η Ζωή Μετά (2001)

Η Ζωή Μετά (2001)

Επτά ποδοσφαιριστέ&s ...

Read more
Ελλείψεις

Ελλείψεις

Προς ΚΑΕ ΠΑΟΚ, κύριο Μπράνισλαβ Πρέλεβιτς Αγαπητέ Πρόεδρε, καταρχάς να σε συγχαρώ για την πορεία τη ...

Read more
Ιφεάνι

Ιφεάνι

Συμπληρώνονται σήμε ...

Read more
Μαυρίδης

Μαυρίδης

Οι μόνοι που γνωρίζ&omicr ...

Read more
Ευαίσθητος

Ευαίσθητος

Μια φορά είχαν βάλει τους βάζελους στη 10, στο Παλέ. Για τους νέους, όπως βλέπεις στην τηλεόραση απέ ...

Read more
Γιώργης

Γιώργης

Ο Γιώργης Πατροκοσμάς γύρισε κουρασμένος από τη δουλειά στο σπίτι, αργά το βράδυ του Σαββάτου. ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.