Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν...

24

24

Σήμερα, 24...

insidestory

insidestory

Τα βιβλία του 2017,...

Θέση

Θέση

«Πάρε θέση» και...

  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30
  • Χριστούγεννα

    Χριστούγεννα

    Monday, 25 December 2017 13:32
  • 24

    24

    Sunday, 24 December 2017 23:08
  • insidestory

    insidestory

    Sunday, 24 December 2017 14:17
  • Θέση

    Θέση

    Thursday, 21 December 2017 11:30

30 0011O πάτερ-Εφραίμ είναι ο άνθρωπος που θα με έκανε ΠΑΟΚ με το ζόρι αν δεν είχα γίνει ΠΑΟΚ από μόνος μου. Ο χαρακτηρισμός «πάτερ» οφείλεται στο γεγονός πως βάφτισε ως Παοκτσήδες όλα τα παιδιά της γειτονιάς, όποια ομάδα κι αν υποστήριζαν. Δεν έμεινε κανείς, οι πάντες γίνανε ασπρόμαυροι και σχεδόν όλοι γηπεδικοί. Συνεχίζει το θεάρεστο έργο του μέχρι σήμερα, τρέχοντας για το Σύνδεσμο του χωριού όπου μεγάλωσα και του οφείλω πολλά στην οπτική που έχω για τον ΠΑΟΚ από μικρός -ιδιαιτέρως το «ρε δεν τους γαμάς», που ήταν από τα πρώτα μαθήματα. Στον τελικό του 2003 κάναμε ολόκληρη ιστορία για να βρει δεύτερο εισιτήριο, αφού το πρώτο ήταν πλαστό και δεν κατάφερε να μπει αρχικά, πετύχαμε μαυραγορίτη, έδωσε διπλά λεφτά και φτάσαμε στην είσοδο λίγο μετά το μεγάλο ντου, οπότε όλοι έμπαιναν πια αφιλοκερδώς. Τον Ιανουάριο του 1990, ξεκινώντας για το ΠΑΟΚ-Ολυμπιακός που έμελλε να μείνει ιστορικό λόγω της εκδίωξης των μπάτσων από το πέταλο, όταν του είπε η μάνα μου «να μην πάτε με τους τρελούς» αυτός της απάντησε «τι λες τώρα, κυρά-Σταυρούλα, εμείς είμαστε οι πιο τρελοί από τους τρελούς, εκεί θα πάμε». Και, σα να το ‘ξερε, ήταν πρώτη μούρη σε όλες τις φωτογραφίες του ντου.

Αμφίπολη

Αμφίπολη

Τις τελευταίες ημέρες κυκλοφορεί στο ίντερνετ μία μαρμάρινη επιγραφή «φερόμενη ως» γνήσια από τον τύ ...

Read more
Πεντάρι

Πεντάρι

Δεύτερη προσπάθεια να γράψω κάτι που δεν έχει καμία σχέση με τον ΠΑΟΚ. Πάμε πάλι είκοσι τόσα χρόνια ...

Read more
Απών

Απών

Η καλύτερη εκδρομή, το καλύτερο ματς, το καλύτερο ντου, η καλύτερη κερκίδα, πάντα πώς τυχαίνει να εί ...

Read more
Ματσάρα

Ματσάρα

Στο δικό μου το μυαλό, το σενάριο ήταν κάπως διαφορετικό. Όχι, δε θα τις έχανε τις βολές ο Βασιλειάδ ...

Read more
Σειρές

Σειρές

Αφιέρωμα στις 14 καλύ&tau ...

Read more
Γιατί

Γιατί

Πάντα το θέμα είναι το γιατί. Γιατί γράφεις κάτι. Γράφεις γιατί πληρώνεσαι, γράφεις γιατί γουστάρεις ...

Read more
Σκωληκοειδίτιδα

Σκωληκοειδίτιδα

Ο θρύλος λέει πως, όταν επέστρεψε από εγχείριση σκωληκοειδίτιδας ο Γιώργος Θεοδωρίδης, ο Άγγελος του ...

Read more
Κόβακς

Κόβακς

Το εξπρές των Τρελών &ep ...

Read more
Προτάσεις

Προτάσεις

Υπάρχουν αυτοί που ασχολούνται με το ποδόσφαιρο περιστασιακά, όταν δείχνει η τηλεόραση κάνα ματς κι ...

Read more
Μαμά

Μαμά

Στο μπαλκόνι είχε μι& ...

Read more
Ορμένιο

Ορμένιο

Για να πας από Ξάνθη σ&ta ...

Read more
Όπισθεν

Όπισθεν

Επειδή κουράστηκα να μαλώνω ή να διαβάζω καυγάδες όπου βρίσκω σχόλια για τον επαγγελματία ποδοσφαιρι ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.