Νίκη

Νίκη

Θλιβερό ρεκόρ, που...

Θολούρα

Θολούρα

Μετά από αυτό το ματς,...

Πειραιώς

Πειραιώς

Ο αγώνας...

Πείραμα

Πείραμα

Σε ποιο...

Τραύμα

Τραύμα

Πατέρας με δύο...

Αντιπαθητικοί

Αντιπαθητικοί

Ξεπεράστηκαν, πλέον,...

Άδικο

Άδικο

Ten thousand days in the fire is long enough. «Δέκα...

Εβίβα

Εβίβα

Θεωρώ ως απαραίτητη...

Δεν

Δεν

Το Σάββατο, όπως...

Επέτειος

Επέτειος

Το «Μια Εποχή Στο...

Μπάτσων

Μπάτσων

Ποτέ δεν είσαι...

Μαργαρίτης

Μαργαρίτης

Στις 17 Δεκεμβρίου...

  • Νίκη

    Νίκη

    Sunday, 24 March 2019 16:18
  • Θολούρα

    Θολούρα

    Wednesday, 20 March 2019 22:05
  • Πειραιώς

    Πειραιώς

    Wednesday, 20 March 2019 19:49
  • Πείραμα

    Πείραμα

    Thursday, 14 March 2019 21:28
  • Τραύμα

    Τραύμα

    Wednesday, 13 March 2019 17:22
  • Αντιπαθητικοί

    Αντιπαθητικοί

    Monday, 04 March 2019 17:18
  • Άδικο

    Άδικο

    Sunday, 03 March 2019 09:57
  • Εβίβα

    Εβίβα

    Tuesday, 26 February 2019 17:16
  • Δεν

    Δεν

    Tuesday, 06 November 2018 14:41
  • Επέτειος

    Επέτειος

    Friday, 02 November 2018 15:39
  • Μπάτσων

    Μπάτσων

    Thursday, 01 November 2018 22:47
  • Μαργαρίτης

    Μαργαρίτης

    Tuesday, 30 October 2018 23:33

30 0011O πάτερ-Εφραίμ είναι ο άνθρωπος που θα με έκανε ΠΑΟΚ με το ζόρι αν δεν είχα γίνει ΠΑΟΚ από μόνος μου. Ο χαρακτηρισμός «πάτερ» οφείλεται στο γεγονός πως βάφτισε ως Παοκτσήδες όλα τα παιδιά της γειτονιάς, όποια ομάδα κι αν υποστήριζαν. Δεν έμεινε κανείς, οι πάντες γίνανε ασπρόμαυροι και σχεδόν όλοι γηπεδικοί. Συνεχίζει το θεάρεστο έργο του μέχρι σήμερα, τρέχοντας για το Σύνδεσμο του χωριού όπου μεγάλωσα και του οφείλω πολλά στην οπτική που έχω για τον ΠΑΟΚ από μικρός -ιδιαιτέρως το «ρε δεν τους γαμάς», που ήταν από τα πρώτα μαθήματα. Στον τελικό του 2003 κάναμε ολόκληρη ιστορία για να βρει δεύτερο εισιτήριο, αφού το πρώτο ήταν πλαστό και δεν κατάφερε να μπει αρχικά, πετύχαμε μαυραγορίτη, έδωσε διπλά λεφτά και φτάσαμε στην είσοδο λίγο μετά το μεγάλο ντου, οπότε όλοι έμπαιναν πια αφιλοκερδώς. Τον Ιανουάριο του 1990, ξεκινώντας για το ΠΑΟΚ-Ολυμπιακός που έμελλε να μείνει ιστορικό λόγω της εκδίωξης των μπάτσων από το πέταλο, όταν του είπε η μάνα μου «να μην πάτε με τους τρελούς» αυτός της απάντησε «τι λες τώρα, κυρά-Σταυρούλα, εμείς είμαστε οι πιο τρελοί από τους τρελούς, εκεί θα πάμε». Και, σα να το ‘ξερε, ήταν πρώτη μούρη σε όλες τις φωτογραφίες του ντου.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB