Μαχαίρι

Μαχαίρι

Βγήκα με το...

Ροναλντίνιο

Ροναλντίνιο

Ο όρος...

Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν...

24

24

Σήμερα, 24...

  • Μαχαίρι

    Μαχαίρι

    Friday, 19 January 2018 12:02
  • Ροναλντίνιο

    Ροναλντίνιο

    Thursday, 18 January 2018 17:06
  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30
  • Χριστούγεννα

    Χριστούγεννα

    Monday, 25 December 2017 13:32
  • 24

    24

    Sunday, 24 December 2017 23:08

30 0009«Τι έγινε, Καβαλιώτη; Όλα καλά»; Με χαιρετούσε ακόμα, αν και η επιστολή του «Σ.Φ. ΠΑΟΚ Καβάλας Ισοβίτες» είχε ήδη δημοσιευτεί στα Σπορ Του Βορρά και τον κράζαμε, όπως όλοι, ζητώντας του να φύγει. Τεράστια περίπτωση, άνθρωπος που έδινε έμπνευση ως διοικητικός ηγέτης, με τα καλά του και τα κακά του αλλά και τα απολαυστικά καφριλίκια του προς αντιπάλους, διαιτητές, αστυνομικούς, ήταν ο τελευταίος που θα είχε το δικαίωμα να μας κρίνει για παρόμοιες αταξίες. Κι όμως, μας έχασε οριστικά εκείνο το βράδυ του Οκτωβρίου του 1992, με τις παρανοϊκές του δηλώσεις και το κυνήγι μαγισσών που ακολούθησε, δίνοντας ο ίδιος το σύνθημα στο Κράτος και τον Τύπο να οργιάσουν εναντίον κάθε οργανωμένου για πολύ καιρό που χρειάστηκε μέχρι να ηρεμήσουν τα πνεύματα και να περάσουμε, ουσιαστικά, σε μια νέα εποχή οπαδικής ταυτότητας με την απόσυρση μιας γενιάς και τον ερχομό της επόμενης. Κρίνοντας αναδρομικά, μέχρι το 1992 ο Θωμάς Βουλινός ήταν ό,τι πιο ταιριαστό θα μπορούσε να μας τύχει στην προεδρική καρέκλα του ΠΑΟΚ. Αλλά η πενταετία που ακολούθησε παραείναι μεγάλη για να τον θυμάμαι με θετικό πρόσημο.

Η Ζωή Μετά (2001)

Η Ζωή Μετά (2001)

Επτά ποδοσφαιριστέ&s ...

Read more
Στάσεις

Στάσεις

Μπορείς να πεις πως ...

Read more
Συνθήματα

Συνθήματα

Παρακολουθώ με ενδιαφέρον τις προσπάθειες κάποιων νέων παιδιών να ανανεώσουν το οπλοστάσιο των συνθη ...

Read more
Φωτάκια

Φωτάκια

Φορούσε πόσο καιρό η κόρη μου αυτά τα σαχλαμαρίστικα παιδικά παπούτσια με τα φωτάκια που αναβοσβήνου ...

Read more
Ξυστό

Ξυστό

Η εκδρομή είχε επισ ...

Read more
Αντάμωση

Αντάμωση

«Ελαφρύ το χώμα». «Κ&a ...

Read more
Όραμα

Όραμα

Το όραμά μου για τον &al ...

Read more
Σαββατοκύριακο

Σαββατοκύριακο

«Έλα Αθήνα», μου είπ&eps ...

Read more
Υπομονή

Υπομονή

Σοβαρά τώρα, σ’ εμένα θα κάνεις μάθημα για την υπομονή; Σ’ εμένα θα κουνήσεις το δάχτυλο και θα με δ ...

Read more
Καρατιά

Καρατιά

Το πρώτο ΠΑΟΚ-Κέρκυρα της ιστορίας ήταν το τελευταίο ματς του Άγγελου ως προπονητής του ΠΑΟΚ στην Το ...

Read more
2016-Βόλεϊ

2016-Βόλεϊ

16 πράγματα που θα θυ&m ...

Read more
0048

0048

Δε θα το ξεχάσω εκ&ep ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.