Ψυχές

Ψυχές

Στις 8...

Νύχτα

Νύχτα

Οι ανακοινώσεις...

Μαχαίρι

Μαχαίρι

Βγήκα με το...

Ροναλντίνιο

Ροναλντίνιο

Ο όρος...

Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

  • Ψυχές

    Ψυχές

    Thursday, 08 February 2018 10:29
  • Νύχτα

    Νύχτα

    Wednesday, 24 January 2018 22:16
  • Μαχαίρι

    Μαχαίρι

    Friday, 19 January 2018 12:02
  • Ροναλντίνιο

    Ροναλντίνιο

    Thursday, 18 January 2018 17:06
  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30

30 0006Παίζει να είμαι ο άνθρωπος που έχει δει τα περισσότερα ματς του Φρίνγκερ στον ΠΑΟΚ, με εξαίρεση τα στελέχη της τότε ομάδας. Ο προπονητής που δεν κέρδισε ούτε το 1/3 των αγώνων που έδωσε, μια σπάνια περίπτωση αποτυχίας που κράτησε έναν ολόκληρο γύρο πριν τον ξεφορτωθούμε και για ένα μεγάλο διάστημα χαιρετούσαμε κάθε αεροπλάνο που περνούσε πάνω από την Τούμπα με την κραυγή «Μπάι-μπάι, Φρίνγκερ, μπάι-μπάι». Αξέχαστο το πεντάλεπτο που παίζαμε με δέκα παίκτες στο Ελ Πάσο επειδή περίμενε μπας και συνέρθει ο Κούτσης, ο οποίος έκανε νοήματα πως δεν μπορεί να συνεχίσει αλλά αυτός, απτόητος, έλεγε στον Εγκωμίτη να συνεχίσει το ζέσταμα όσο ο τραυματίας είχε αρχίσει να εκνευρίζεται, τι θα γίνει, ρε παιδιά, κάποιος να με πάει στον πάγκο να κάτσω, πονάω. Όπως αξέχαστη θα μείνει η Άλωση Των Πηγαδίων, σε ματς που, κάπου στην Καβάλα, το μετανιώσαμε και είπαμε να πάμε για φαγητό αντί για το παιχνίδι και τελικά γίναμε η πρώτη ομάδα που κέρδισε στο νέο γήπεδο της Ξάνθης και δεν το πιστεύαμε. Τρομερό κόλπο του Γούμενου: Μετά από αυτόν, όποιος κι αν ερχόταν θα ήταν καλοδεχούμενος -μας είχε δείξει τον πάτο.

Δευτερηθέσιους

Δευτερηθέσιους

Όλοι κατέβαζαν σειρές από το ίντερνετ με ελληνικούς υπότιτλους αλλά κανείς δε σκεφτόταν ποιος έφτιαχ ...

Read more
Εκδρομή

Εκδρομή

Τι να γράψεις για το χθεσινό. Πονάει το κορμί σα να γύρισε από εκδρομή. ...

Read more
Ρουφιάνοι

Ρουφιάνοι

Από το 1968, σχεδόν πενήντα χρόνια τώρα, πέντε φορές έχουν διακοπεί αγώνες στην Τούμπα κι έτυχε να ε ...

Read more
Κάποιοι

Κάποιοι

Κάποιοι Παοκτσήδες δεν έχουν χρήματα για να πάνε στο γήπεδο. 10 Ευρώ τους περισσεύουν όλα κι όλα, τα ...

Read more
Δύο

Δύο

Σήμερα η σελίδα isovitis.gr κ& ...

Read more
0028

0028

Ο δικός μου «Κούδ&alpha ...

Read more
Κόμβος

Κόμβος

Μου την είπε ένας γκρινάρης πριν λίγες μέρες που δεν έγραψα για την παράδοση κατ’ οίκον στην επιστρο ...

Read more
0039

0039

H εικόνα του με την α&up ...

Read more
Σημαντικότερο

Σημαντικότερο

Δεν υπάρχει σημαντ&iota ...

Read more
0043

0043

Η προπονητική του κ&al ...

Read more
Σακούλα

Σακούλα

Μια σακούλα σούπερ-μάρκετ με ένα διαρκείας χάντμπολ του ΠΑΟΚ ταλαντευόταν επί τέσσερις ώρες στην κορ ...

Read more
Μικρότερος

Μικρότερος

Αναλύσεις, συγκρί&sigm ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.