Καζούρα

Καζούρα

Δεν πρόκειται ποτέ...

Ξυστό

Ξυστό

Η εκδρομή είχε...

30

30

Εκείνη η στιγμή, πέντε...

Κεφτέδες

Κεφτέδες

Θυμάμαι που ξάπλωνα...

Τίτλος

Τίτλος

Το αρχείο που...

Τόλιος

Τόλιος

Δεν μπορούσαμε να...

Μηδέν

Μηδέν

Πόσο έτοιμοι...

Τέρατα

Τέρατα

Τα τέρατα μας...

Ωράρια

Ωράρια

Πέρσι είχα κάνει...

Γιαμάχα

Γιαμάχα

Η τριμελής επιτροπή...

Συνταγή

Συνταγή

Δεν είναι εύκολο...

Συλλφίλ

Συλλφίλ

Μπορεί η οπαδική...

  • Καζούρα

    Καζούρα

    Tuesday, 12 December 2017 14:12
  • Ξυστό

    Ξυστό

    Friday, 08 December 2017 15:10
  • 30

    30

    Wednesday, 06 December 2017 20:22
  • Κεφτέδες

    Κεφτέδες

    Saturday, 02 December 2017 13:48
  • Τίτλος

    Τίτλος

    Friday, 01 December 2017 10:03
  • Τόλιος

    Τόλιος

    Wednesday, 29 November 2017 21:08
  • Μηδέν

    Μηδέν

    Wednesday, 29 November 2017 12:12
  • Τέρατα

    Τέρατα

    Monday, 27 November 2017 19:41
  • Ωράρια

    Ωράρια

    Monday, 20 November 2017 15:26
  • Γιαμάχα

    Γιαμάχα

    Thursday, 16 November 2017 20:25
  • Συνταγή

    Συνταγή

    Thursday, 16 November 2017 00:23
  • Συλλφίλ

    Συλλφίλ

    Wednesday, 15 November 2017 15:06

30 0006Παίζει να είμαι ο άνθρωπος που έχει δει τα περισσότερα ματς του Φρίνγκερ στον ΠΑΟΚ, με εξαίρεση τα στελέχη της τότε ομάδας. Ο προπονητής που δεν κέρδισε ούτε το 1/3 των αγώνων που έδωσε, μια σπάνια περίπτωση αποτυχίας που κράτησε έναν ολόκληρο γύρο πριν τον ξεφορτωθούμε και για ένα μεγάλο διάστημα χαιρετούσαμε κάθε αεροπλάνο που περνούσε πάνω από την Τούμπα με την κραυγή «Μπάι-μπάι, Φρίνγκερ, μπάι-μπάι». Αξέχαστο το πεντάλεπτο που παίζαμε με δέκα παίκτες στο Ελ Πάσο επειδή περίμενε μπας και συνέρθει ο Κούτσης, ο οποίος έκανε νοήματα πως δεν μπορεί να συνεχίσει αλλά αυτός, απτόητος, έλεγε στον Εγκωμίτη να συνεχίσει το ζέσταμα όσο ο τραυματίας είχε αρχίσει να εκνευρίζεται, τι θα γίνει, ρε παιδιά, κάποιος να με πάει στον πάγκο να κάτσω, πονάω. Όπως αξέχαστη θα μείνει η Άλωση Των Πηγαδίων, σε ματς που, κάπου στην Καβάλα, το μετανιώσαμε και είπαμε να πάμε για φαγητό αντί για το παιχνίδι και τελικά γίναμε η πρώτη ομάδα που κέρδισε στο νέο γήπεδο της Ξάνθης και δεν το πιστεύαμε. Τρομερό κόλπο του Γούμενου: Μετά από αυτόν, όποιος κι αν ερχόταν θα ήταν καλοδεχούμενος -μας είχε δείξει τον πάτο.

Ανάσα

Ανάσα

Πρώτη φορά πήγα στο Πα&la ...

Read more
Πιλότος

Πιλότος

Για να πας Αθήνα να δεις ένα ματς υπήρχε μία συγκεκριμένη διαδικασία. Έφευγες από Θεσσαλονίκη, έφταν ...

Read more
Αθωότητα

Αθωότητα

Αυτές τις άγιες ημέρες η ανάγκη για αυτοκάθαρση είναι δυνατότερη από ποτέ. Να ξεπλύνεις τις βρωμιές ...

Read more
Αύριο

Αύριο

Αύριο είναι η μέρα που απαντώνται όλα τα ερωτήματά μας για τις προθέσεις της νέας κυβέρνησης σχετικά ...

Read more
Λάιβ

Λάιβ

Το κείμενο της ζωντ ...

Read more
Αποτελέσματα

Αποτελέσματα

Το Κουίζ «ΠΑΟΚ 90 Vol. 1» ...

Read more
Αυτοεξόριστος

Αυτοεξόριστος

Εγώ ξέρω να χάνω. Την αποδέχομαι την ήττα, δε διαμαρτύρομαι για τον τρόπο που έχασα το παιχνίδι –ειδ ...

Read more
Λάπτοπ

Λάπτοπ

(Και λέμε πως πάμε εκδρομές τώρα εμείς)Αυτό μπροστά του λάπτοπ είναι; Πόσο προχωρημένοι ήμασταν; ...

Read more
Σαμαράς

Σαμαράς

Ώρες ώρες είμαστε υπερβολικοί, εμείς οι Παοκτσήδες. Μέχρι και στην αναβολή της αγωνιστικής είδαμε πο ...

Read more
Δικαίωση

Δικαίωση

Τώρα που βράδιασε, να τα βάλουμε κάτω. Μέσες-άκρες, συμφωνούμε όλοι πως όσα κάναμε με γάβρο και βάζ ...

Read more
Εσφαγιάσθησαν

Εσφαγιάσθησαν

Η πρώτη φορά στην ιστορία της Α’ Εθνικής που ο ΠΑΟΚ βρέθηκε μόνος του στην πρώτη θέση ήταν μόλις στη ...

Read more
Δημήτρης

Δημήτρης

Κριτική ΠΑΟΚ-Πανθρακικός 3-2. Μία ευθεία ορίζεται κατά μοναδικό τρόπο από τα δύο σημεία Α και Β. Το ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.