Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν...

24

24

Σήμερα, 24...

insidestory

insidestory

Τα βιβλία του 2017,...

Θέση

Θέση

«Πάρε θέση» και...

  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30
  • Χριστούγεννα

    Χριστούγεννα

    Monday, 25 December 2017 13:32
  • 24

    24

    Sunday, 24 December 2017 23:08
  • insidestory

    insidestory

    Sunday, 24 December 2017 14:17
  • Θέση

    Θέση

    Thursday, 21 December 2017 11:30

endoΤο καλοκαίρι του 1987 ήταν το τελευταίο μου πριν αποφασίσω να γίνω μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, το Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς, μόλις είχα πάει Γυμνάσιο. Το καλοκαίρι του 1997, φοιτητής, ήταν το ωραιότερο καλοκαίρι κάθε Παοκτσή που είχε ζήσει την αμέσως προηγούμενη πενταετία στα θλιμμένα τσιμέντα της Τούμπας, της Αθήνας και της επαρχίας. Το καλοκαίρι του 2007, μέλος, πλέον, της παραγωγικής διαδικασίας ως μυρμηγκάκι εργατικό σε μια αδίστακτη πολυεθνική, στήθηκα κι εγώ στην ουρά της «επανάστασης», τρώγοντας το πακέτο της αυταπάτης περί αυτοδιαχείρισης και αναγέννησης, το οποίο ήταν ωραίο όσο κράτησε στη φαντασία μας αλλά πόνεσε αβάσταχτα όταν άρχισε να καθαρίζει η ατμόσφαιρα και να βλέπουμε τι είχαμε κάνει. Το καλοκαίρι του 2017 με βρίσκει, πλέον, με δύο παιδιά, κατεστραμμένο οικονομικά όσο ποτέ άλλοτε στη ζωή μου, κουρασμένο επειδή έμεινα με λίγους συμμάχους να παλεύω να κρατήσω ζωντανό, εγώ και κάποιοι μετρημένοι ξεροκέφαλοι με γκρίζα μαλλιά, τον ΠΑΟΚ που μας κληροδότησε η αμέσως προηγούμενη γενιά από τη δική μας και να μην προλαβαίνουμε να μετράμε απώλειες. 30 χρόνια στο ασπρόμαυρο σύμπαν. Τρεις δεκαετίες αυτοπροσδιορισμού ως «Παοκτσής» πριν και πάνω από οποιονδήποτε άλλο χαρακτηρισμό. Χιλιάδες μεγαλύτεροι και με πιο πολλά οπαδικά ένσημα από εμένα, ακόμα περισσότεροι νεότεροι και εκκολαπτόμενοι ασπρόμαυροι συνοδοιπόροι, νιώθω πως κάπου εδώ έφτασα στα μισά: Όσα έχω ζήσει τόσα ακόμα έχω να ζήσω στην κερκίδα του ΠΑΟΚ. Πάνω-κάτω. Μένει να δω αν θα είναι το ίδιο συναρπαστικά.

Ο ΠΑΟΚ είναι τα πρόσωπα. Κάθε κουκίδα στις φωτογραφίες της κερκίδας, μία προς μία. Οι παίκτες. Οι προπονητές. Οι παράγοντες. Οι επαγγελματίες που τρέφονται, παρασιτικά ή επικουρικά, από τη λειτουργία της ομάδας. Εγώ, εσύ, εμείς, αυτοί. Ένα τεράστιο ψηφιδωτό όπου ο καθένας έχει τη θέση του, μακριά ή κοντά στον πυρήνα, αιμορραγώντας ή καταπίνοντας σάρκες, χειροκροτώντας ή βρίζοντας.

Δεδομένης της αναγούλας που νιώθω σχεδόν μόνιμα τον τελευταίο καιρό εξαιτίας της «επιτυχίας» που έχει η σελίδα με εύλογη συνέπεια την προσέλκυση κλασικών σχολιαστών αθλητικών ιστοσελίδων και της πιο αηδιαστικής φάρας που έχω συναντήσει στα γήπεδα από τότε που με θυμάμαι, δηλαδή τους κήρυκες συναισθημάτων που σου υπαγορεύουν πώς πρέπει να νιώθεις για καθετί επειδή δεν πάει ο νους τους πόση μαγεία μπορείς να νιώσεις αν κάνεις στην άκρη τα συμπλέγματά σου κι αν αφεθείς να μετατραπείς σε ένας από όλους και όχι να παλεύεις να γίνεις ο ένας πάνω από όλους, θα προσπαθήσω, όλο το καλοκαίρι, να θυμηθώ όλα τα πρόσωπα του δικού μου ψηφιδωτού, του δικού μου ασπρόμαυρου σύμπαντος, ένα προς ένα. Από τα Παοκτσάκια που βρέθηκαν στη διπλανή θέση ενός πούλμαν μέχρι τους εκπροσώπους μας στο χόρτο, το παρκέ, τα γραφεία. Δεν ξέρω τι θα καταφέρω -θα δείξει. Αλλά ποτέ δεν έγινε τίποτα κακό από μια προσπάθεια να διατηρήσεις μνήμες και να δώσεις φόρο τιμής σε όσους γνώρισες στη διαδρομή.
Να με συμπαθάνε κάτι μπερδεμένοι που με θεωρούν ως πηγή ειδήσεων ή επίδοξο χρονικογράφο, αλλά για κάποιο λόγο νιώθω την ανάγκη να επιστρέψω για λίγο στο παρελθόν μου. Για όποιον βαριέται τις ανασκοπήσεις και τις ενδοσκοπήσεις υπάρχει ένα κουμπάκι κάπου στη σελίδα που θα τον γλιτώσει από το μαρτύριο.

Ιονέλ

Ιονέλ

Η σύγχρονη ιστορία τ&omi ...

Read more
Κλαρίνo

Κλαρίνo

Είχανε βρει έναν πολύ εκνευριστικό τρόπο να μας ξενερώνουν όταν ξεφεύγαμε πριν από τα ΠΑΟΚ-Άρης. ...

Read more
Μοντέρνο

Μοντέρνο

Μαρκ-Βιβιέν Φοέ, ετών 28. &Alph ...

Read more
Pestin

Pestin

Ήμουν ο πιο ενημερ&omega ...

Read more
Διάγνωση

Διάγνωση

Να θυμάσαι επετείους, γενέθλια, γάμους, γεννήσεις, θανάτους, με ορόσημο κάποιον αγώνα. ...

Read more
Ορμένιο

Ορμένιο

Για να πας από Ξάνθη σ&ta ...

Read more
Ντοκουμέντο

Ντοκουμέντο

Εγώ δεν έχω κολλήματα και άνετα παραδέχομαι πως έχω τα περισσότερα καμένα εγκεφαλικά από οποιονδήποτ ...

Read more
0004

0004

Οκτώβριος 1990, πρώτη φο&r ...

Read more
Θάνος

Θάνος

Είχαμε πάρει τα εισ& ...

Read more
Πελατάκια

Πελατάκια

Ο φίλος μου, ο Βαγγέλης, συμπέρανε κάτι που πάει κάπως έτσι: Ο Παοκτσής θέλει να συμπεριφέρεται ως ο ...

Read more
Αφετηρία

Αφετηρία

21 Αυγούστου 2014, πέφτουμε επισήμως στη Χειμερία Νάρκη 2014-2015. Ό,τι προμήθειες πρόλαβε μάζεψε ο ...

Read more
Χασογκόληδες

Χασογκόληδες

Ωραίο και χρήσιμο πρά& ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.