Αντικοινωνικός

Αντικοινωνικός

Νιώθεις αυτό που...

Αλέξανδρε

Αλέξανδρε

Αγαπητέ Αλέξανδρε,...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Non-Fiction

Non-Fiction

Μας κατέστρεψε το...

Ακρωτηριασμένος

Ακρωτηριασμένος

Βγαίνω από μία...

Ολιγαρκής

Ολιγαρκής

Ο κ. Γεώργιος...

Πυροτεχνουργός

Πυροτεχνουργός

Ο ταμίας ζήτησε...

Διαπλοκή

Διαπλοκή

Η ανάλυση των...

Ρεύμα

Ρεύμα

Όλος ο σύγχρονος...

Προσκυνητές

Προσκυνητές

Έχω μερικούς...

Τότε

Τότε

«Ποιο ποδόσφαιρο...

Σκόρπια

Σκόρπια

Στα...

  • Αντικοινωνικός

    Αντικοινωνικός

    Tuesday, 17 April 2018 13:40
  • Αλέξανδρε

    Αλέξανδρε

    Monday, 16 April 2018 02:23
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Wednesday, 11 April 2018 15:50
  • Non-Fiction

    Non-Fiction

    Monday, 09 April 2018 01:30
  • Ακρωτηριασμένος

    Ακρωτηριασμένος

    Thursday, 29 March 2018 23:32
  • Ολιγαρκής

    Ολιγαρκής

    Sunday, 25 March 2018 19:39
  • Πυροτεχνουργός

    Πυροτεχνουργός

    Thursday, 22 March 2018 13:10
  • Διαπλοκή

    Διαπλοκή

    Wednesday, 21 March 2018 11:42
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Tuesday, 20 March 2018 23:32
  • Προσκυνητές

    Προσκυνητές

    Monday, 19 March 2018 19:59
  • Τότε

    Τότε

    Monday, 12 March 2018 22:21
  • Σκόρπια

    Σκόρπια

    Monday, 12 March 2018 00:26

4206/12/1987, Σέρρες, ΠΑΟΚ-Ολυμπιακός 6-1. Η μέρα που έγινα ΠΑΟΚ.
28/02/1988, Τούμπα, ΠΑΟΚ- Παναθηναϊκός 4-1. Η πρώτη μου φορά στην Τούμπα.
05/03/1989, Καβάλα, ΠΑΟΚ-Απόλλων Καλαμαριάς 1-1. Η πρώτη μου φορά μόνος μου στην κερκίδα των Παοκτσήδων -με προπονητή τον εκλεκτό των συνδέσμων Νίκο Αλέφαντο.
26/11/1989, Δράμα, Δόξα-ΠΑΟΚ 0-2. Η πρώτη φορά που μπήκα σε εκδρομικό πούλμαν.
14/01/1990, Ξάνθη, Ξάνθη-ΠΑΟΚ 0-2. Η γνωριμία μου με τον Μάκη, το σβέρκωμα και η μία ώρα μαζί του στο πούλμαν που παρακαλούσαμε να μην περάσει ποτέ.
29/04/1990, Σέρρες, Πανσερραϊκός-ΠΑΟΚ 0-0. Η καλή φάπα από τον Μάκη στο σκόρπισμα των εισιτηρίων.
03/10/1990, Τούμπα, ΠΑΟΚ-Sevilla 0-0. Η πρώτη μου φορά στη Θύρα 4.
17/10/1990, Τούμπα, ΠΑΟΚ-Ιωνικός 4-1. Η πρώτη μου κοπάνα από το σχολείο για αγώνα του ΠΑΟΚ.
02/12/1990, Καραϊσκάκη, Ολυμπιακός-ΠΑΟΚ 3-2. Η πρώτη κάθοδος στο Νότο.
06/01/1991, Χαριλάου, Άρης-ΠΑΟΚ 0-1. Το πρώτο μου ντου μετά από τοπικό ντέρμπι, με τις πατερίτσες.
09/01/1991, Τούμπα, ΠΑΟΚ-Ολυμπιακός 3-0. Η πιο μεγάλη ανατροπή και η αποτυχημένη προσπάθεια εισόδου στο γήπεδο από την 7 με το γύψο στο πόδι.
17/02/1991, Τούμπα, ΠΑΟΚ-Παναθηναϊκός 1-1. Το ψαλιδάκι του Χασάν στο τελευταίο ματς του Φωτάκη πριν τον πάρει ο δρόμος.
10/04/1991, Τούμπα, ΠΑΟΚ-Ολυμπιακός 3-2. Το τελευταίο ματς της παράδοσης, λίγη ώρα πριν τον καταραμένο τελικό μπάσκετ με τον Πανιώνιο.
13/10/1991, Τούμπα, ΠΑΟΚ-Ηρακλής 0-3. Το άτυχο πάρτι που μας χάλασαν οι γριές μετά το διπλό στο Μέχελεν, η πορεία προς την Παπάφη και η παρολίγον σύλληψη.
23/10/1991,Τούμπα, ΠΑΟΚ-Tirol 0-2. Η κοπάνα από το σχολείο για να βρεθούμε έξω από το γήπεδο και να φωνάζουμε σε κεκλεισμένων που δεν έδειχνε η τηλεόραση.
03/11/1991, Τούμπα, ΠΑΟΚ-ΟΦΗ 1-0. Η μεγαλύτερη βροχή όλων των εποχών κι ας λένε αυτοί της Ξάνθης τα δικά τους.
29/03/1992, Τούμπα, ΠΑΟΚ-Πανιώνιος 1-0. Η εξαιρετική εκδρομή με το Μόρις του θείου Γρήγορη, η πιο χρονοβόρα διαδρομή Καβάλα-Θεσσαλονίκη στην ιστορία της παγκόσμιας οδοποιίας και το γκολ του Μαγκντί που πανηγύρισα όσο κανένα άλλο στη ζωή μου.
11/04/1992, Δράμα, Δόξα-ΠΑΟΚ 0-0. Το «σκουλήκια, φωνάξτε ΠΑΟΚ σ’ αγαπώ» του Μπέλλου σε κάτι σκουλήκια στους νερόλακκους λίγη ώρα πριν το μπάσκετ στο ΣΕΦ που έβγαζε ζευγάρι τελικού.
29/04/1992, Τούμπα, ΠΑΟΚ-ΑΕΚ 3-0. Το θρίλερ της παράτασης, η τεράστια ανατροπή και η χαμένη ευκαιρία του Δημητριάδη στο 120’.
20/05/1992, Τούμπα, ΠΑΟΚ-Ολυμπιακός 1-1. Η πρώτη εκδρομή που οργάνωσα, το τελευταίο ματς του Μάκη, οι ασπίδες στο διάδρομο, το ανελέητο ξύλο στο ημίχρονο.
24/05/1992, Τούμπα, ΠΑΟΚ-Ολυμπιακός 1-2. Το σπάσιμο της παράδοσης και τα άλμπουμ των ασφαλιτών που έψαχναν φάτσες απ’ την Τετάρτη.
23/08/1992, Δράμα, Πανδραμαϊκός-ΠΑΟΚ 2-4. Η μικρότερη εκδρομή και κερκίδα όλων των εποχών. 4 ανήλικοι, 3 διαφορετικά μέσα μεταφοράς, 2 πανιά, 1 αστυνομικός.
16/09/1992, Παρίσι, PSG-ΠΑΟΚ 2-0. Η πρώτη μου φορά στο κάγκελο να δίνω συνθήματα.
01/10/1992, Τούμπα, ΠΑΟΚ-PSG 0-2, η πρώτη μπούκα, η πρώτη διακοπή, το πρώτο άγχος να ψάχνω τραυματίες και συλληφθέντες στην Ασφάλεια, η πιο μεγάλη ταφόπλακα.
21/11/1993, Λιβαδειά, Λεβαδειακός-ΠΑΟΚ 1-0. Η πιο συναρπαστική και χαβαλετζίδικη εκδρομή της ζωής μου, από το πουθενά, εκεί που είχα κατέβει να δω το μπάσκετ με τη Δάφνη και να αγοράσω Βέρμαχτ σαν της Άννας, με τσάκωσαν και μου κέρασαν ένα ταξίδι-μνημείο αξέχαστο με χίλια δυο καραγκιοζιλίκια.
11/12/1993, Τούμπα, ΠΑΟΚ-Παναθηναϊκός 3-1, το πρώτο οτοστόπ που μου κόστισε δύο γκολ.
02/10/1994, Καυτανζόγλειο, Ηρακλής-ΠΑΟΚ 1-2. Η τελευταία εκδρομή που οργάνωσα, με σπέσιαλ διαδρομή από Αγίου Δημητρίου και τερματικό σταθμό ακριβώς στα εκδοτήρια του γηπέδου.
30/10/1994, ΟΑΚΑ, Παναθηναϊκός-ΠΑΟΚ 3-0. Η πρώτη μου εκδρομή ως Θεσσαλονικιός, απευθείας, χωρίς τράνζιτ.
06/11/1994, Τούμπα, ΠΑΟΚ-Ολυμπιακός 3-0. Το πρώτο μου ματς ως οικοδεσπότης, η πρώτη φορά που πήγα στον ΠΑΟΚ από το σπίτι μου με τα πόδια.
06/11/1995, Τούμπα, ΠΑΟΚ-ΑΕΚ 1-3. Οι πέτρες που μας έστειλαν εξορία για πέντε αγωνιστικές αλλά έδιωξαν τον Θωμά.
26/11/1995, Τρίκαλα, ΠΑΟΚ-Ολυμπιακός 0-0. Το ραντεβού στη μέση της χώρας στο οποίο οι Πειραιώτες έχασαν το δρόμο και δεν ήρθαν ποτέ.
11/02/1996, Τούμπα, ΠΑΟΚ-Πανιώνιος 2-0. Ο αγώνας που φτάσαμε να κάνουμε καφριλίκια για να σώσουμε τον ΠΑΟΚ από τη Βήτα Εθνική.
25/02/1996, Χαριλάου, Άρης-ΠΑΟΚ 0-0. Η στιγμή που έφτασα πιο κοντά από ποτέ στο θάνατο, νικημένος από το σίδερο στο στομάχι και τον κόσμο που έμπαινε να μη με αφήνει να ανασάνω.
01/12/1996, ΟΑΚΑ, Παναθηναϊκός-ΠΑΟΚ 5-0. Η μοναδική φορά που ζήτησα έλεος και είδα τον τεράστιο Κριστόφ να κάνει νόημα πως με λυπάται.
26/01/1997, Τούμπα, ΠΑΟΚ-ΟΦΗ 2-1. Η μέρα που ξανάνιωσα φως μετά από μια πενταετία στο σκοτάδι, κάτω από το τεράστιο πανί της Μηχανιώνας.
16/03/1997, Τούμπα, ΠΑΟΚ-Άρης 2-1. Εκεί-Εκεί στη Βήτα Εθνική.
04/05/1997, Νέα Φιλαδέλφεια, ΑΕΚ-ΠΑΟΚ 1-2. Το ανέλπιστο διπλό που μας έδωσε φτερά για να παραμείνουμε σε τροχιά Ευρώπης και μας έβγαλε από την απομόνωση της πενταετίας, οι καρσιλαμάδες του Μπέλλου, η τούρτα, οι βόλτες με το βρακί και το ασύλληπτο ξύλο στο τέλος.
18/05/1997, Καβάλα, Καβάλα-ΠΑΟΚ 0-3. Η λύτρωση που ήρθε από το ραδιοφωνάκι με το γκολ του Κουτσουπιά που πανηγυρίστηκε περισσότερο από τα δικά μας και ο Βαγγέλης που μας ξέχασε με την Άννα και μας έψαχναν από το πούλμαν στους συλληφθέντες.
12/08/1997, Τούμπα, ΠΑΟΚ-Trnava 5-3. Το πιο μεγαλειώδες θέαμα που έχω δει στη ζωή μου.
17/05/2003, Τούμπα, Άρης-ΠΑΟΚ 0-1. Η πρώτη κούπα που σήκωσα μέσα στο σπίτι μου. Δώστε στον Άρη και δεύτερο δοκάρι.
03/01/2017, Λιβαδειά, Λεβαδειακός-ΠΑΟΚ 0-1. Η πρώτη εκδρομή της Χουλιγκάνας, με προθέρμανση στο ίδιο μέρος όπου δεν είχα ακόμα γνωρίσει τη μάνα της και έτρωγα τα ίδια σουβλάκια δίχως να έχω ιδέα πως 25 χρόνια μετά θα είμαι πατέρας και δίπλα μου δε θα κάθεται ο Μαλλιάς και ο Καβάλας αλλά η γυναίκα μου και η κόρη μου. Και με την τραγωδία την ώρα του ματς να μαθαίνουμε για το θάνατο του Σάκη, με τον οποίο είχαμε ραντεβού το αμέσως προηγούμενο βράδυ στο σπίτι του να γνωριστούν οι οικογένειές μας και πόσο πιο βαθιά να μας ρίξει το μαχαίρι η πουτάνα η μοίρα που μας τον πήρε έτσι χωρίς λόγο τόσο μικρό και τόσο μάχιμο και τόσο ευτυχισμένο.
06/05/2017, Βόλος, ΠΑΟΚ-ΑΕΚ 2-1. Ο πρώτος τελικός της Άννας, ο πρώτος τελικός σε ουδέτερο έδαφος, μία από τις πιο γεμάτες μέρες της ζωής μου.

Σκόπευα να διαλέξω τις 42 πιο επιδραστικές για τον οπαδικό μου χαρακτήρα κερκίδες, επειδή σήμερα κλείνω τα 42. Όταν μέτρησα τι έχω γράψει ως το 1997 είδα πως είχα ήδη διαλέξει 39. Οπότε επέλεξα τρεις από την τελευταία εικοσαετία για να μη χαλάσω τον αριθμό. Ίσως θα έπρεπε να γράψω για «42+42 πιο επιδραστικές κερκίδες της ζωής μου» μπας και τις χωρέσω -ίσως μια άλλη φορά. Κι άλλες 42 για το μπάσκετ, είναι και το χάντμπολ, το βόλεϊ, οι γυναίκες… Τελικά, μας έχει φάει τη ζωή μας ολόκληρη αυτός ο ΠΑΟΚ. Αλλά και πόσο την έχει ομορφύνει, αλήθεια, ειδικά όσο σκέφτομαι πως χωρίς την κερκίδα του ίσως να μην προλάβαινα να μετρήσω ούτε ως το 10 -κάπου εκεί ήταν που με έσωσε από τον ίδιο μου τον εαυτό και με κρατάει ζωντανό μέχρι σήμερα, για να μπορώ να έχω και να γράφω αναμνήσεις.

Ζαμάλεκ

Ζαμάλεκ

Είχε πάει, λέει, ως το αεροδρόμιο ένα φίλο Αιγύπτιο που γυρνούσε στην πατρίδα. Από πότε έχεις φίλους ...

Read more
Σαμπατακίδης

Σαμπατακίδης

22 Φεβρουαρίου 1976. Με την εντός έδρας ισοπαλία κόντρα στον Άρη, ο ΠΑΟΚ μένει τέσσερις πόντους πίσω ...

Read more
Τραύματα

Τραύματα

Κριτική ΠΑΟΚ-Ζιέλονα Γκόρα 85-66. Πού θα με πας για καφέ, ρώτησε ο Αθηναίος, το πρωί του ματς με του ...

Read more
Υγεία

Υγεία

Εμφανίστηκε το πρωί &mu ...

Read more
0024

0024

O μεγάλος έρωτας τη&sigmaf ...

Read more
0015

0015

Ο Μαγκντί Τολμπά δεν ή ...

Read more
Νίνης

Νίνης

Η μεγάλη μου κόρη έχει ποδοσφαιρικό ένστικτο. Από τον πρώτο αγώνα που είδε στη ζωή της, ξεχώρισε αμέ ...

Read more
Καροπαντελονής

Καροπαντελονής

Πόσοι να φορούσαν α&sigm ...

Read more
Επαγγελματίες

Επαγγελματίες

Χρειάζεται και γραπτή ανάλυση αυτό το σχεδιάγραμμα των «επαγγελματιών» που φόρεσαν τις φανέλες ΠΑΟΚ ...

Read more
Γιορτούλα

Γιορτούλα

Τι είναι η καλοκαι&rh ...

Read more
Τέλενδος

Τέλενδος

Τέτοια ταλαιπωρία όπως προχθές πριν το ματς με τον Ολυμπιακό είναι να μη σου τύχει. Πόση ώρα ψάχναμε ...

Read more
Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο Ποδόσφ&al ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.