Ανάσα

Ανάσα

Πρώτη φορά πήγα στο...

Μαυρίδης

Μαυρίδης

Οι μόνοι που...

Θάνατος

Θάνατος

Όταν είσαι μικρός,...

Θεωρητικά

Θεωρητικά

Θεωρητικά, ο ΠΑΟΚ...

Αποχή

Αποχή

Η λέξη που ειπώθηκε...

Ψηλότερα

Ψηλότερα

Η υπόθεση είναι η...

Γκαλοπάρ

Γκαλοπάρ

Τον Οκτώβριο του 2016...

Δευτέρα

Δευτέρα

Γύριζα ξημερώματα...

Επιστροφές

Επιστροφές

Βγάζω τα σπασμένα...

Ένορκοι

Ένορκοι

Ένας φώναξε κάτι από...

Μικρότερος

Μικρότερος

Αναλύσεις,...

Φως

Φως

Εγώ δεν είχα τέτοια...

  • Ανάσα

    Ανάσα

    Saturday, 21 October 2017 22:59
  • Μαυρίδης

    Μαυρίδης

    Saturday, 21 October 2017 12:40
  • Θάνατος

    Θάνατος

    Friday, 20 October 2017 20:07
  • Θεωρητικά

    Θεωρητικά

    Friday, 20 October 2017 17:13
  • Αποχή

    Αποχή

    Friday, 20 October 2017 11:00
  • Ψηλότερα

    Ψηλότερα

    Thursday, 19 October 2017 15:11
  • Γκαλοπάρ

    Γκαλοπάρ

    Tuesday, 17 October 2017 13:57
  • Δευτέρα

    Δευτέρα

    Monday, 16 October 2017 11:33
  • Επιστροφές

    Επιστροφές

    Sunday, 15 October 2017 22:00
  • Ένορκοι

    Ένορκοι

    Wednesday, 11 October 2017 15:45
  • Μικρότερος

    Μικρότερος

    Sunday, 08 October 2017 16:01
  • Φως

    Φως

    Thursday, 05 October 2017 15:03
20170618 175408
Το μεγαλύτερο, το πιο αμφίρροπο, το πιο διαχρονικό ντέρμπι δεν ήταν ούτε το ΠΑΟΚ-Άρης, ούτε το Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός. Το αρχέτυπο της αντιπαλότητας ήταν η μάχη ανάμεσα σε Σοκοφρέτα και Σερενάτα, με φανατικούς υποστηρικτές σε κάθε πλευρά, απλούς συμπαθούντες αλλά και κάποιους αδιάφορους που έτρωγαν ό,τι βρεθεί μπροστά τους -μέχρι και ψυχανώμαλους είχαμε που έβαζαν στο στόμα τους την άγευστη και σιχiαμερή Κουκουρούκου και δεν την πετούσαν μόλις έπαιρναν το χαρτάκι, όπως κάναμε οι περισσότεροι.
 
Αν και η Σερενάτα κέρδιζε τη μάχη των εντυπώσεων, λόγω της σαρωτικής τηλεοπτικής διαφήμισης από τον Χάρυ Κλυν και του σοκολατένιου, καμπυλωτού γαρνιρίσματος, ποτέ δεν κατάφερε να κερδίσει την κορυφαία Σοκοφρέτα στην ουσία της απόλαυσης. «Πιάσε, πέτα, Σοκοφρέτα» ήταν το ανέμπνευστο, ντροπιαστικό σλόγκαν, αλλά αν δεν ήσουν θύμα του σοσιαλιστικού καταναλωτισμού δε σε επηρέαζε το μάρκετινγκ και επέλεγες την καλύτερη γκοφρέτα με κλειστά μάτια. Και η Σοκοφρέτα είναι ό,τι πιο νόστιμο έχω να θυμάμαι από την παιδική μου ηλικία όσον αφορά στα γκοφρετοειδή.
 
Στο πρώτο συρτάρι στο σπίτι πάντα είχε τα πράγματα που μπορούσες να φας αν είχες κάνει τα μαθήματά σου κι αν είχες φάει όλο σου το φαγητό. Γκοφρέτες, καραμέλες, πατατάκια, μπισκότα -σε μικρές ποσότητες, φυσικά, δεν ήμασταν πλούσιοι, αλλά πάντα κάτι είχε. Το δεύτερο συρτάρι είχε πετσέτες, το τρίτο και το τέταρτο ήταν λεζάντα επειδή από πίσω είχε ντουλάπι και δεν άνοιγαν, ενώ στο πέμπτο βρίσκονταν τα μαχαιροπίρουνα, από αριστερά προς τα δεξιά. Όπως είναι φυσικό, το πρώτο συρτάρι ήταν κάθε τόσο χαλασμένο, φθαρμένο, έπεφτε το πόμολο, έκανε θόρυβο από το τρίξιμο και τα βράδια που σηκωνόσουν στις κρίσεις υπογλυκαιμίας άκουγες από μέσα «τι κάνεις εκεί τέτοια ώρα», ενώ τα υπόλοιπα συρτάρια ήταν τσίλικα σα να μην τα είχε ανοίξει κανένας ποτέ.
 
Ένα πρωί, ξύπνησα και αντίκρυσα το μεγαλύτερο θαύμα. Πρέπει να ήταν η πρώτη φορά που σταυροκοπήθηκα χωρίς να βρίσκομαι στο σχολείο την ώρα της προσευχής. Το πρώτο συρτάρι ήταν γεμάτο, ασφυκτικά, από πίσω μέχρι μπροστά, με δεκάδες Σοκοφρέτες, τόσο γεμάτο που μετά δεν κατάφερνα να το κλείσω. Υπολογίζοντας από μνήμης, ίσως να είχε και πενήντα τεμάχια του πιο αγαπημένου γλυκίσματος, τοποθετημένα κάθετα, τακτοποιημένα, σε τάξη, για να χωρέσουν όλα και να καταφέρει να κλείσει. Η μάνα μου δούλευε, ο γέρος μου δούλευε, το μυστήριο δε θα μπορούσε να λυθεί ως το απόγευμα. Σκέφτηκα πως αποκλείεται να έχουν μετρημένες τόσες Σοκοφρέτες, οπότε έφαγα μία για πρωινό και τις τοποθέτησα πάλι όπως τις βρήκα -μαγεία, όσες και να έπαιρνες πάλι το συρτάρι ήταν γεμάτο και οι γκοφρέτες τοποθετημένες σφιχτά. Συνέχισα να τρώω μέχρι που άρχισαν να χαλαρώνουν, ώσπου με έπιασε ένας κρύος ιδρώτας και έφτιαξα μια πατεντούλα στο πίσω μέρος για να μη φαίνεται πως έχω βάλει χέρι. 
 
«Ο πατέρας σου τις έφερε χθες το βράδυ», ήταν η απάντηση της μάνας το μεσημέρι που γύρισα από το σχολείο. «Τόσες πολλές»; «Τόσες πολλές». Ήρθε και ο γέρος από τη δουλειά, το επιβεβαίωσε. Μπορεί να μην τα πηγαίναμε πολύ καλά και να είχαμε διαφορές μεταξύ μας, αλλά εκείνη του η κίνηση με τις δεκάδες Σοκοφρέτες μου απέδειξε πως ο τύπος με αγαπούσε πραγματικά. Ειδικά αν λάμβανα υπόψη την οικονομική μας κατάσταση, πενήντα Σοκοφρέτες μπορεί να κόστιζαν περισσότερο από το μεροκάματό του.
 
Καιρό μετά, με έστειλε μάνα μου στο καφενείο να τον μαζέψω, που είχε αργήσει και το εορταστικό φαγητό κρύωνε στο τραπέζι. Ανέβηκα στον κεντρικό δρόμο που ήταν το στέκι του, μπήκα στο μαγαζί αλλά δεν πρόλαβα να του πω κάτι επειδή έκανε από απόσταση μια χειρονομία πως τελειώνει η παρτίδα και φεύγουμε. Κάθισα σε μια καρέκλα με τον Θείο, που ποτέ μου δεν κατάλαβα ποιανού θείος είναι αλλά στην ταμπέλα από έξω έγραφε «Καφενείον ο Θείος» και όλοι έτσι τον ξέραμε. Ήπια την κλασική κοκακόλα με καλαμάκι όσο περίμενα, κάποια στιγμή τελείωσε η παρτίδα, σηκώθηκε ο πατέρας μου να φύγουμε για το σπίτι και να τσακίσουμε τα κλασικά κεφτεδάκια με τηγανιτές πατάτες και σάλτσα που έφτιαχνε η μάνα μου κάθε Πάσχα, Χριστούγεννα, Δεκαπενταύγουστο ή όποια άλλη γιορτή είχε το σπίτι. Πήγε στον πάγκο, έδωσε στον Θείο δέκα Σοκοφρέτες κι αυτός τις πήρε, βάζοντάς του στο χέρι δυο πεντοχίλιαρα. «Κονόμησες σήμερα», είπε ο Θείος. «Με πάει το φύλλο», απάντησε ο πατέρας μου, «αν δεν ερχόταν αυτός να με μαζέψει θα τους τα έπαιρνα όλα σήμερα». Βγήκε πρώτος, τον ακολούθησα. Όπως περπατούσε, έβγαλε ένα χιλιάρικο από την τσέπη και μου το έδωσε, δίχως να με κοιτάζει. Εγώ ακόμα σκεφτόμουν τις Σοκοφρέτες -τελικά τις χρησιμοποιούσαν για προσωρινό νόμισμα στα χαρτιά, για το φόβο των μπάτσων, τις εξαργύρωναν στο τέλος που έκαναν το ταμείο και κάθε τόσο τις απέσυραν όταν πια είχαν λιώσει και ξεζουμιστεί από τα σούρτα φέρτα πάνω στις τσόχες. Κι εγώ πίστευα πως ήταν ταλαιπωρημένες από το στρίμωγμα στο συρτάρι. 
 
Το βράδυ, που είχε φύγει πάλι για το καφενείο, με ρώτησε η μάνα μου «χαρτιά έπαιζε κι αργήσετε τόσο το μεσημέρι»; Και της απάντησα, κοιτάζοντάς την στα μάτια, «οι άλλοι έπαιζαν, ο μπαμπάς τους έβλεπε απ’ έξω».
Μπασκετάκι

Μπασκετάκι

Ποτέ δε μάλωσα με κάποιον που βρίζει τον Κοντό, αν και τελευταία το πράμα έχει παρασοβαρέψει. Χαλιέ ...

Read more
Βαφτίσια

Βαφτίσια

Πρέπει να είσαι κάπως ανόητος για να φωνάξεις σε έναν καλλιτέχνη, την ώρα που βρίσκεται στη σκηνή, « ...

Read more
0016

0016

Διπλωμένος στο χώμα, ...

Read more
0010

0010

Από το ξύλο στα σκο&upsil ...

Read more
Φτύσιμο

Φτύσιμο

Την γκόμενα που σε παρακαλάει τη φτύνεις. Παλαιό αξίωμα, αθάνατος κανόνας. Όσο σε πρήζει, όσο σε ζαλ ...

Read more
Επανάστασις

Επανάστασις

Συγκεντρωμένο το &alpha ...

Read more
Ποίηση

Ποίηση

Το αφιέρωμα για την Π&a ...

Read more
Φάπες

Φάπες

Αν υπάρχει άνθρωπος ως ο ορισμός του παιδιού για φάπες, αυτός ήταν ο ΦΛ. Το ΦΛ από το ελεεινό παρατσ ...

Read more
Πόλεμoς

Πόλεμoς

Κανένας πόλεμος δεν έχει ξεκινήσει και κανένας πόλεμος δεν πρόκειται να γίνει κόντρα σε οποιονδήποτε ...

Read more
Ραβασάκια

Ραβασάκια

Ο Γιώργος Γεωργιάδης ζήτησε από τους ποδοσφαιριστές του ΠΑΟΚ να γράψουν σε ένα χαρτάκι, ανώνυμα, τι ...

Read more
Ρέιβερ

Ρέιβερ

Καλό το Μέταλ, καλά τ&alph ...

Read more
Ντοκουμέντο

Ντοκουμέντο

Εγώ δεν έχω κολλήματα και άνετα παραδέχομαι πως έχω τα περισσότερα καμένα εγκεφαλικά από οποιονδήποτ ...

Read more

Θανασάκης

logo