Ψυχές

Ψυχές

Στις 8...

Νύχτα

Νύχτα

Οι ανακοινώσεις...

Μαχαίρι

Μαχαίρι

Βγήκα με το...

Ροναλντίνιο

Ροναλντίνιο

Ο όρος...

Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

  • Ψυχές

    Ψυχές

    Thursday, 08 February 2018 10:29
  • Νύχτα

    Νύχτα

    Wednesday, 24 January 2018 22:16
  • Μαχαίρι

    Μαχαίρι

    Friday, 19 January 2018 12:02
  • Ροναλντίνιο

    Ροναλντίνιο

    Thursday, 18 January 2018 17:06
  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30

l2526 Απριλίου 2014. Η πρώτη φορά (και η μοναδική, ως τώρα) στη ζωή μου που είδα τον ΠΑΟΚ να χάνει σε τελικό.

Δεν έχω παράπονο, οι προηγούμενοι τελικοί άφησαν αναμνήσεις για μια ζωή, δεν μπορείς πάντα να κερδίζεις τέτοια ματς -αν και η «ήττα» είναι κάτι πολύ σχετικό και δεν έχει να κάνει μονάχα με το σκορ στον πίνακα του γηπέδου. Είχα ήδη καταστραφεί οικονομικά και την εκδρομή την έκανε δώρο ο πατέρας μου, ο βάζελος. Λες και το ήξερε, ακόμα έχω το χαχανητό του στη μνήμη. «Περάσατε καλά, απολαύσατε την τεσσάρα σας»;

Ήταν ωραία η κατεβασιά. Ήταν σαρωτική η κερκίδα. Είχε χίλια δυο περίεργα να θυμάσαι εκείνη η μέρα. Ο πολυλογάς στο πούλμαν, ο Κώστας που κοιμόταν με χίλια ντεσιμπέλ Sepultura, ο Μήτσος με την οδοντοστοιχία γεμάτη μπισκότα Μιράντα, ο απογοητευμένος μπάτσος στον έλεγχο της τσάντας, ο Σωτήρης κι ο Άκης που ανέβηκαν από Αθήνα για να κατεβούν «εκδρομή», το μαγικό χάπι και τα χοτ-ντογκ που έτρωγα κρυμμένος πίσω από τους γυμνούς στη βροχή, οι διαπραγματεύσεις των πιτσιρικάδων με τον Παναγιώτη για το ντου στους βάζελους, τα φλας από την απέναντι κερκίδα. Το μπλε αυτοκινητάκι με τις τρομαγμένες κοπελίτσες. Τα πρησμένα λαρύγγια. Ο χεσμένος προπονητής με τη χεσμένη ομάδα που αντικρύσαμε στο χόρτο. Τα Μαλόξ που καταπίναμε επειδή νομίζαμε πως πέφτουν δακρυγόνα. Ο κλεφτοπόλεμος στους θάμνους και ανάμεσα στα παρκαρισμένα λεωφορεία. Οι συναντήσεις με παλιούς φίλους-καθρέφτες, που στα γκρίζα μαλλιά και τις ρυτίδες τους έβλεπα τον εαυτό μου. «Τι σκατά εκδρομή είναι αυτή, ρε Νικόλα; Πού είναι οι μπάτσοι; Οι βάζελοι; Οι γάβροι; Τι ζούμε, ρε φίλε». Οι καπνοί. Τα πανιά. Η πίστη. Η γροθιά. Τα τραγούδια. Η προδοσία. Η παγωνιά της επιστροφής.

Βαριά Βιομηχανία Οπαδών. Μήτρα συναισθημάτων. Μηχάνημα παραγωγής συγκινήσεων. Νίκες, ισοπαλίες, ήττες, ένα ακόμα ταξίδι είναι κάθε κερκίδα, ένα γλέντι, μια υπενθύμιση πως η ισορροπία της Φύσης χρειάζεται ενέσεις ασπρόμαυρης παλαβομάρας για να συνεχίσει να γυρίζει η Γη και να μη μένει στάσιμη στην άχρωμη καθεμέρα της. Από εκείνο το ταξίδι ποτίστηκε πάλι όλη η Εθνική Οδός και τα λουλούδια της χώρας ακόμα έχουν τη μυρωδιά μας. Αλκοόλ και δάκρυ. Ένα ταξίδι διαφορετικό, όπως πάντα, αλλά με τον ίδιο προορισμό, τον ίδιο Τερματικό Σταθμό: Την κερκίδα του ΠΑΟΚ. Τρία χρόνια μετά, παραμένουμε έτοιμοι να ξαναμπούμε στα πούλμαν, τα αεροπλάνα, τα αυτοκίνητα, τα καράβια και να την ξαναστήσουμε. Και τριάντα χρόνια μετά, πάλι έτοιμοι θα είμαστε -ας ελπίσουμε πως δε θα μας πάρουν οι μπάτσοι τις μαγκούρες στην είσοδο.

Κατερίνη

Κατερίνη

Την είχαμε πέσει και βλέπαμε το Τρένο Της Μεγάλης Φυγής. Ο Γιον Βόιτ το οδηγούσε στην απόλυτη ελευθε ...

Read more
Πορομποπόμ

Πορομποπόμ

Την προλάβαμε και τη Φιλαδέλφεια πριν την γκρεμίσουν, πάλι καλά. Δεν ήθελα να πηγαίνω με τους αεκτσή ...

Read more
Μάκης

Μάκης

Ο Μάκης στέκεται στην πόρτα και όλο το προσωπικό έχει κάνει μια ουρά μπροστά του. Ποδοσφαιριστές, τε ...

Read more
Στράβωμα

Στράβωμα

ΠΑΟΚ-Παναθηναϊκός 2-3. Το ξέρω πως μερικοί πιστεύουν ότι καμιά φορά γράφω υπερβολές για τη μικρή χου ...

Read more
Καθήκον

Καθήκον

Δεν υπάρχει καμία «υποχρέωση» και κανένα «καθήκον» του κόσμου να πηγαίνει στο γήπεδο. ...

Read more
Ψαχτήρι

Ψαχτήρι

Έτρεμα από την αδρενα& ...

Read more
Συμβολικό

Συμβολικό

Ο πρώτος αγώνας του ΠΑΟΚ που θυμάμαι να είδα στη ζωή μου ήταν το ΠΑΟΚ-Πιερικός 2-1, τη χρονιά που πή ...

Read more
Άμστερνταμ

Άμστερνταμ

Μία από τις μεγαλύτε&r ...

Read more
Αθωότητα

Αθωότητα

Αυτές τις άγιες ημέρες η ανάγκη για αυτοκάθαρση είναι δυνατότερη από ποτέ. Να ξεπλύνεις τις βρωμιές ...

Read more
Τελικό

Τελικό

Ο Παναγιώτης το σκ&omicr ...

Read more
Κάτλετζ

Κάτλετζ

Με ξύπνησε αλαφιασμ ...

Read more
Μασέλα

Μασέλα

Ο σώγαμπρος ολυμπ&io ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.