Απόκρουση

Απόκρουση

Ο Αλέξανδρος...

Έδρα

Έδρα

Κι όμως, οι...

Pontus

Pontus

- Yes? Yes? You listen?- Oh, of course it would be you.- Yes! Mr. Agent, where are you, little...

Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

Ξεκούραση

Ξεκούραση

Τέτοια μέρα, πέντε...

Είμουν

Είμουν

H Άννα είχε την πρόνοια...

Πληθυσμοί

Πληθυσμοί

Η μοναδική «μικρή»...

Δολοφόνος

Δολοφόνος

Μέσα, στην τηλεόραση,...

Μπαλάντα

Μπαλάντα

Στην πιο καμένη...

Οριεντάλες

Οριεντάλες

«Orientales, la Patria o la Tumba!»Όσες...

Πατρίς

Πατρίς

Όταν τελειώνει η...

  • Απόκρουση

    Απόκρουση

    Thursday, 09 August 2018 03:30
  • Έδρα

    Έδρα

    Monday, 06 August 2018 12:45
  • Pontus

    Pontus

    Sunday, 05 August 2018 22:25
  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56
  • Ξεκούραση

    Ξεκούραση

    Thursday, 05 July 2018 22:07
  • Είμουν

    Είμουν

    Wednesday, 04 July 2018 11:52
  • Πληθυσμοί

    Πληθυσμοί

    Wednesday, 04 July 2018 11:22
  • Δολοφόνος

    Δολοφόνος

    Tuesday, 03 July 2018 12:26
  • Μπαλάντα

    Μπαλάντα

    Monday, 02 July 2018 11:24
  • Οριεντάλες

    Οριεντάλες

    Saturday, 30 June 2018 21:01
  • Πατρίς

    Πατρίς

    Friday, 29 June 2018 19:26

85245Θα είναι τώρα πενηντάρης. Κουρασμένο κορμί από τους εκατομμύρια τόνους εμπορευμάτων που έχει κουβαλήσει στις γδαρμένες πλάτες, γυρνάει στα γνωστά στέκια για κάνα μεροκάματο γλείφοντας τα τσιράκια των Κινέζων ή ψιλικατζής στη διασταύρωση δεκαέξι ώρες τη μέρα ή μηχανικός στο σκουριασμένο καλύβι της παλιάς του γειτονιάς με τα νύχια μόνιμα μαύρα.

Η κορούλα καλότυχη, βρήκε δουλειά σερβιτόρα στην Ακτή, ο γιος το καμάρι του, γύρισε προχθές από το εξωτερικό για ξεκούραση από τις σπουδές -ο πρώτος επιστήμονας της οικογένειας. Το πρωί πρόσεξε πως η κυρά είχε αλλάξει χτένισμα στο κομμωτήριο και της το είπε, την είδε να χαμογελάει μετά από καιρό.

Έφυγε νωρίς από το σπίτι. Δεν έφαγε πρωινό. Δεν είχε όρεξη. Δεν είχε κλείσει μάτι. Είκοσι έξι χρόνια εφιάλτες, είκοσι έξι χρόνια ιδρώτας, είκοσι έξι χρόνια τυράννια. Αλλά κάθε που ξημερώνει 10 Απρίλη ματώνει το στομάχι του. Φεύγει στο λιμάνι, κάθεται δίπλα στους γερανούς για να μην ακούει τις σκέψεις του, τις κραυγές στο μυαλό του, τη χορωδία της συνείδησης που είχε φιμώσει εκείνα τα ξημερώματα για να καταφέρει να πετάξει τη μολότοφ. Φονιά. Τέρας. Σκουπίδι. Σκάστε! Φονιά. Υπάνθρωπε. Ντροπή. Αφήστε με ήσυχο! Φονιά. Ξεφτιλισμένε. Απόβλητο. Βουλώστε το! Φονιά. Φονιά. Φονιά.

Το κύμα σκάει στο τσιμέντο και τον τρομάζει. Προσπαθεί να σκεφτεί την ομορφιά που έβγαλε το σπέρμα του, να φέρει το πρόσωπό της στη μνήμη, μπαμπά, φονιά, φονιά, φονιά, ψάχνει τον γιο του, τον καθρέφτη του με τα ήρεμα μάτια αλλά κι αυτός έχει φλόγες στις κόγχες και του φωνάζει κουνώντας το δάχτυλο, πατέρα, φονιά, φονιά, φονιά, ύστερα περνάει ένα αυτοκίνητο, μπαίνουν στο πίσω κάθισμα και καίγονται ζωντανοί. Τους βλέπει να λιώνουν, να γίνονται στάχτη, να ξεψυχάνε ψιθυρίζοντας πατέρα, φονιά.

Ξυπνάει ιδρωμένος. Τα καράβια κάνουν μανούβρες, η πόλη έχει ξυπνήσει. Ανάβει τσιγάρο. Στην πρώτη τζούρα γεμίζει τη θάλασσα με υγρά από τα σάπια πνευμόνια του. Έξι μήνες ζωής, είπε ο γιατρός. Ρούφηξε δυνατά, πνίγηκε από το βήχα, γέμισε δάκρυα. Άρχισε να χτυπάει το κεφάλι με τις γροθιές του. Πήρε το τσιγάρο από το στόμα και το κράτησε στη χούφτα. Το κάψιμο τον επανέφερε. Άναψε κι άλλο. Ο ορίζοντας καθαρός, το αεράκι τον πάγωνε και μαζεύτηκε πιο χαμηλά στην προβλήτα. Έκαιγαν όλα μέσα του.

Έξι μήνες ζωής. Θα είναι η τελευταία 10η Απρίλη του. Σε λίγο καιρό θα πάψουν οι φωνές στο μυαλό, θα σταματήσουν οι κατάρες της τύψης, θα το βουλώσουν οι ψίθυροι των εφιαλτών του. Θα μπορέσει να κοιμηθεί, επιτέλους, μετά από είκοσι έξι χρόνια λευκού σκοταδιού. Έσκασε το πρώτο αληθινό του χαμόγελο μετά από χρόνια. Λίγο ακόμα. Οι μετρημένες του μέρες τελειώνουν. Σύντομα ο εφιάλτης του που λέγεται ζωή θα τον άφηνε ήσυχο. Θα γινόταν μηδέν, θα γινόταν χώμα, λίπασμα, σκουλήκι, θα ξαλάφρωνε από την ασήκωτη ασημαντότητα της ύπαρξής του από τη νύχτα που πέρασε απέναντι και καταδικάστηκε από μόνος του στην πιο μεγάλη τιμωρία: Να μην μπορεί να περάσει ούτε μέρα της ζωής του χωρίς να ακούει τα γελαστά πρόσωπα του Κώστα και του Εύθυμη να του φωνάζουν Παοκολέ, από ένα του αυτί ο καθένας.

Ανατρίχιασε όταν σκέφτηκε πως ο ίδιος ο Θεός που τον έφτιαξε το μετάνιωσε. Επειδή ακόμα κι ο Θεός παράγει σκουπίδια, όπως αυτός. Τοξικά απόβλητα. Έψαξε με αγωνία το πακέτο στον κόρφο του, άναψε κι άλλο τσιγάρο.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038