Δεν

Δεν

Το Σάββατο, όπως...

Επέτειος

Επέτειος

Το «Μια Εποχή Στο...

Μπάτσων

Μπάτσων

Ποτέ δεν είσαι...

Μαργαρίτης

Μαργαρίτης

Στις 17 Δεκεμβρίου...

Ασταδιάλα

Ασταδιάλα

Ναι, ρε Παοκάρα, ναι,...

Cobalt

Cobalt

Αυτός είναι ο Φώτης....

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

  • Δεν

    Δεν

    Tuesday, 06 November 2018 14:41
  • Επέτειος

    Επέτειος

    Friday, 02 November 2018 15:39
  • Μπάτσων

    Μπάτσων

    Thursday, 01 November 2018 22:47
  • Μαργαρίτης

    Μαργαρίτης

    Tuesday, 30 October 2018 23:33
  • Ασταδιάλα

    Ασταδιάλα

    Thursday, 25 October 2018 23:58
  • Cobalt

    Cobalt

    Friday, 19 October 2018 22:56
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54

l49Η μεγαλύτερη διαιτητική σφαγή που έχω δει μέσα από το γήπεδο. Ούτε Παπαπέτρου, ούτε Κασναφέρης, ούτε Παππάς -ερασιτέχνες.

Στον διπλό τελικό του Κυπέλλου του 1991 περίμενε ο Αθηναϊκός, ο Παναθηναϊκός είχε κερδίσει το πρώτο ματς με 2-0 και η old school Τούμπα τραγουδούσε για πρώτη φορά, σε όλο το ματς, τον «Εθνικό Ύμνο του ΠΑΟΚ» που έμελλε να διακόψει δεκάδες παιχνίδια μέχρι να το πάρουν απόφαση πως δε θα σταματήσουμε να τον τραγουδάμε ποτέ. Έξι χρόνια είχαμε να βρεθούμε μαζί τους σε ημιτελικούς και τους είχαμε γυρίσει πάλι ένα 2-0 με το μεγαλειώδες 4-0 της Τούμπας που κόχλαζε για το νταμπλ -είχαμε γεμίσει το ίδιο γήπεδο για ένα ακόμα 4-0 -δεν υπήρχε άνθρωπος που δεν το πίστευε.

Ο Μάκης μας είχε σαπίσει τα πνευμόνια από νωρίς, η ηχητική τρομοκρατία θα πρέπει να ακουγόταν μέχρι την Αθήνα, η ομάδα δεν είχε να φοβηθεί τίποτα, μια ομάδα που την καμαρώναμε όλη εκείνη τη χρονιά. Γκιτσιούδης, Σκαρτάδος, Μητσιμπόνας, Λαγωνίδης, Ιμπραήμ, Καραγεωργίου, Τουρσουνίδης, Μαγκντί, Χοσάμ, Αλεξίου, Μπορμπόκης. Δε γλιτώνανε. Το ξέραμε, το ξέρανε. 1-0 από το 51’. Κόλαση. Πανηγύρι. Γιορτή. Ο καθηγητής Περικλής Βασιλάκης χρειάστηκε να παίξει μπάλα μόνος του για σαράντα ολόκληρα λεπτά. Όλα επιθετικά φάουλ. Όλα «παίζεται». Πέφτανε σαν πυροβολημένοι. Σέρνονταν τα καραγκιοζάκια του Βαρδινογιάννη, ο γιατρός της ομάδας τους έκανε πέντε χιλιόμετρα μέσα-έξω από τους «τραυματισμούς». Το κράτησε ως το τέλος το 1-0, πέρασε η πράσινη χούντα του ελληνικού ποδοσφαίρου στον τελικό με τον Αθηναϊκό.

Ο Βουλινός πρέπει να έδειρε μέχρι και τον οδηγό του λεωφορείου τους από τα νεύρα. Έπρεπε να πληρώσει. Λίγους μήνες πριν, είχε ξεφτιλίσει το θέατρό τους παίρνοντας την ομάδα από το γήπεδο. Πρωτάκουστο. Ανήκουστο. Τον χλεύαζαν όλοι, οι τηλεοράσεις, οι εφημερίδες, τα ραδιόφωνα. «Δυσφήμιση». «Ντροπή». «Αντιαθλητική συμπεριφορά». Ρεπορτάζ επί ρεπορτάζ. Το πλήρωνε ο Θωμάς και μαζί του το πλήρωνε και ο ΠΑΟΚ. Είχε μπει στο στόχαστρο. Σε κάθε εκπομπή, από πίσω έπαιζε μουσικό χαλί «Βου-Βου-Βούλγαροι», αυτό δεν ενοχλούσε κανέναν. Είκοσι έξι χρόνια μετά, μας ξαναφέρνουν τον Παναθηναϊκό στην Τούμπα για ρεβάνς σε ημιτελικό. Ο Θωμάς έχει πεθάνει, η Τούμπα που τραγουδούσε ολόκληρη έχει πεθάνει, μια γενιά που χοροπηδούσε στο πέταλο εκείνου του ματς έχει πεθάνει -είναι ακόμα ζωντανός ο καθηγητής Περικλής Βασιλάκης, ας τον φέρουν αυτόν μπας και γλιτώσουν και φέτος.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB