Μαχαίρι

Μαχαίρι

Βγήκα με το...

Ροναλντίνιο

Ροναλντίνιο

Ο όρος...

Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν...

24

24

Σήμερα, 24...

  • Μαχαίρι

    Μαχαίρι

    Friday, 19 January 2018 12:02
  • Ροναλντίνιο

    Ροναλντίνιο

    Thursday, 18 January 2018 17:06
  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30
  • Χριστούγεννα

    Χριστούγεννα

    Monday, 25 December 2017 13:32
  • 24

    24

    Sunday, 24 December 2017 23:08

tearΗ αλόγιστη χρήση χημικών είναι γνωστή, ως φράση, στον μέσο οπαδό του ΠΑΟΚ. Ενδεχομένως και άλλων ομάδων, αλλά δεν πολυπηγαίνω σε άλλες ομάδες και συνεπώς θα μιλήσω για τη δική μου.

Καταρχάς, ο όρος δε στέκει ούτως ή άλλως. «Αλόγιστος» είναι αυτός «που γίνεται χωρίς να έχει προηγηθεί η πρέπουσα σκέψη», λέει στο λεξικό. Δηλαδή σα να λέμε πως ένας αστυνομικός χρησιμοποιεί χημικά δίχως να το έχει σκεφτεί σωστά προηγουμένως. Δεν παίζει αυτό. Δεν υπάρχει αστυνομικός που να λειτουργεί έτσι. Οι άνθρωποι είναι εκπαιδευμένοι, έμπειροι, επαγγελματίες. Δεν υπήρξε και δε θα υπάρξει στην ιστορία του επαγγελματισμού κάποιος αστυνομικός που έκανε ή θα κάνει αλόγιστη χρήση χημικών. Για να το ρίξει το χημικό, σημαίνει πως έχει προηγηθεί η πρέπουσα σκέψη, έχει υπολογίσει την κατάσταση, θεωρεί ο αστυνομικός πως με τη χρήση θα επιτύχει κάτι για το κοινό καλό και η πράξη του αυτή θα επιφέρει την κοινωνική ειρήνη, αποτρέποντας περαιτέρω βίαιες συμπεριφορές και κινδύνους για την κοινωνία. Άμα δε με πιστεύετε, ρωτήστε τον αστυνομικό της γειτονιάς σας: «Θα κάνατε ποτέ αλόγιστη χρήση χημικών» και θα δείτε πως θα σας απαντήσει «Όχι». Μπορεί και να σας κάνει μια χρήση χημικών στο κεφάλι, εξηγώντας σας βήμα-βήμα τη διαδικασία για να καταλάβετε πως η χρήση έγινε με βάση τη λογική και την ορθή σκέψη.

Μια φορά που θυμάμαι να γράφτηκε η συγκεκριμένη συκοφαντική φράση, προφανώς από στημένους δημοσιογράφους που τα παίρνουν από τη συντονιστική των συνδέσμων, ήταν στο ΠΑΟΚ-Ολυμπιακός το 2009. Να έπεσαν πόσα, δέκα, είκοσι, πενήντα δακρυγόνα; Εκατό; Εκατόν πέντε; Τι να κάνει ο μεροκαματιάρης εκπαιδευμένος επαγγελματίας, για να σταματήσει την κατάλυση του πολιτεύματος και την έναρξη του τρίτου παγκόσμιου εκεί έξω από την 1, έπρεπε να τα ρίξει. Έπρεπε να λειτουργήσει επαγγελματικά. Ούτε προαγωγή πήρε, ούτε μπόνους, έκανε απλώς τη δουλειά του. Όπως την κάνει πάντα, όποτε τον καλεί το καθήκον. Γέμισε η περιοχή δάκρυα. Όχι μόνο οι Παοκτσήδες, όλη η περιοχή γέμισε, έχει και αλλόθρησκους κατά ‘κεί, έχει και αδιάφορους, έχει και παιδάκια με τις γιαγιάδες τους στα μπαλκόνια, έχει καντινιέρηδες που βγάζουνε μεροκάματο, έχει αυτούς με τα μαξιλαράκια, έχει βετεράνους ποδοσφαιριστές, πεταλούδες, πασχαλίτσες, καφετέριες με ζευγαράκια στα μέλια, νοικοκυρές που τινάζουν χαλιά, πωλητές κασετών ΠΑΟΚ Ε-Ο, πωλητές ξηρών καρπών, εργαζόμενους στην μπουτίκ, ντεμέκ εργαζόμενους στην μπουτίκ, πωλητές εισιτηρίων, διερχόμενους οδηγούς, με παιδάκια στο πίσω κάθισμα, βάζω τα «παιδάκια» συνέχεια για πλάκα στους δημοσιογράφους, πουλάει το παιδάκι, άλλα παιδάκια που γυρνάνε απ’ το φροντιστήριο, έχει, γενικώς, και άλλα όντα εκτός από τους Παοκτσήδες που μπαίνουνε στο γήπεδο, κύριε αστυνόμε με το χημικό. Τι να κάνεις, θα τους θυσιάσεις όλους για το κοινό καλό, εδώ πέθανε κόσμος στο Πολυτεχνείο, πέντε δάκρυα θα κωλώσουμε να χύσουμε για να στηρίξουμε τη δημοκρατία; Θα μου πείτε και γιατί να τη φάνε όλοι οι Παοκτσήδες, γιατί τους ξεχωρίζεις από τους άλλους ανθρώπους, άνθρωποι δεν είναι κι αυτοί; Τι να σας πω.

Διευκρινίζω εξαρχής πως εκείνη την ημέρα βρέθηκα έξω από το γήπεδο ως άνθρωπος, όχι ως Παοκτσής (ο διαχωρισμός δικός μου, όχι της αστυνομίας που μας θεωρεί όλους ισάξιους απέναντι στο χημικό, πάνω απ’ όλα η ισονομία). Η σύζυγος δεν ένιωθε καλά, δεν ξέραμε ακόμα τότε γιατί ένιωθε αυτές τις ενοχλήσεις. Δεν μπορώ, μου είπε, να αντέξω δυο ώρες στο γήπεδο, πάμε να το δούμε σε κανένα καφέ. Είχαν έρθει τα ξαδέρφια μας από τη Γερμανία, με κλεισμένα εισιτήρια από το ίντερνετ, οργανωμένος ο Γερμανός. Και πώς τα πάμε το Τούμπα, εγκώ ντεν ξέρει ντρόμο, ρώτησε ο λαζός ο μπατζανάκης, ο οποίος κανονικά ελληνικά μιλάει αλλά το γράφω έτσι τώρα για να τον κοροϊδέψω που ήρθε βάζελος κι έφυγε Παοκτσής. Θα σας πάμε εμείς, γήπεδο δε θα μπούμε, αλλά σας πάμε μέχρι τα εκδοτήρια να παραλάβετε τα εισιτήρια και μετά θα την πέσουμε κάπου εκεί δίπλα να δούμε το ματς και ξαναβρισκόμαστε. Και τους πάμε.

Εμείς, λοιπόν, οι κανονικοί άνθρωποι συνοδεύουμε ως τα εκδοτήρια δύο Παοκτσήδες, δηλαδή τον μπατζανάκη μου που είναι ακόμα τότε Πανατοναϊκός και τη γυναίκα του που είναι Νεαπολίτισσα, οπότε τι ομάδα να είναι. Κι εκεί, έξω από την 4 όπως πλησιάζαμε στο γήπεδο, μας έρχεται το σύννεφο. Κλάμα. Τρέχουμε προς την 6, πάμε να κάνουμε τον κύκλο, συνεχίζεται το κλάμα. Κάποια στιγμή, λέει η σύζυγος «σταματήστε». Σταματάμε. Βγάζει από την τσάντα τα Μαλόξ, καθώς το στομάχι της ήταν μεγάλο χάλι και τα κουβαλούσε παντού, πίστευε τότε πως οι ενοχλήσεις και οι εμετοί ήταν από κανένα έλκος και είχε εφοδιαστεί. Κάπου διάβασα, λέει, πως τα Μαλόξ εξουδετερώνουν τα δακρυγόνα. Πήγα να γελάσω, αλλά έτσουζε μέχρι και το σάλιο μου. Παίρνει ένα, τσακ, το δάκρυ σα να μαζεύτηκε από μόνο του μέσα στις κόγχες. Απίστευτο. Μαγεία. Κάντε το να δείτε. Καθίστε να φάτε ένα δακρυγόνο μέσα στα μάτια σας και μετά πάρτε ένα Μαλόξ. Τέλος το κλάμα.

Μας δίνει από ένα κι εμάς, η ίδια μαγεία. Και είμαστε τέσσερις μύγες μέσα στο γάλα, κλαίει ο λαός τριγύρω κι εμείς μια χαρά, όχι πια δάκρυα, μεγάλο καμάρι. Περνάει κι ένας κάγκουρας, καλή του ώρα, βλέπει τη δικιά μου έτσι διπλωμένη από το στομαχόπονο και της λέει «μην τα τρίβεις! Μην τα τρίβεις»! Πού να ‘ξερε. Στενοχωρήθηκαν και τα ξαδέρφια, για χάρη μας φάγατε και τα δακρυγόνα, είναι που είναι χάλια η σύζυγος τώρα έγινε κομμάτια. Δεν πειράζει, ΠΑΟΚ είσαι, λέει η σύζυγος, τους πάμε στα εκδοτήρια, κλαίγανε οι κοπέλες ακόμα, ίσως από τα δακρυγόνα, ίσως από τις τιμές, πήγαμε εμείς δίπλα στην καφετέρια να δούμε το ματς. Εκείνο το ματς, που όποιος το είδε μέσα από το γήπεδο ακόμα δεν ξέρει πόσο κωλόφαρδος είναι, είδε την ευκαιρία του Χούτου μια φορά και για ένα δευτερόλεπτο, εμείς την είδαμε δεκατέσσερις φορές επανάληψη επί τρία λεπτά. Και να ξερνάει η σύζυγος, ένα με το πάτωμα της τουαλέτας στην καφετέρια, να ξερνάει και να γυρνάει ιδρωμένη «ακόμα 0-0 είναι»; Στην ευκαιρία του Χούτου ξερνούσε μέχρι τη λήξη, όχι από το στομαχόπονο, μάλλον.

Όταν κάναμε τον υπέρηχο, μετά τις χαρές και τα πανηγύρια που είμαστε έγκυοι, έκατσα και υπολόγισα την ημερομηνία. Γυναικολόγε, υπόψη, όταν φάγαμε τα δακρυγόνα η σύζυγος ήταν έγκυος ένα μήνα. Το σημείωσε ο γιατρός, του γηπέδου κι αυτός, ήξερε. Μην ανησυχείτε, είπε, αλλά το σημείωσε. Κι εσείς ακόμα τρέχετε στα γήπεδα, μας μάλωσε, δεν το πολυπίστευε αλλά το είπε για να το πει. Μα, ρε γιατρέ, δεν είχαμε πάει να δούμε αγώνα, απ’ έξω περνούσαμε, κανονικοί άνθρωποι, Έλληνες πολίτες, δημότες Καλαμαριάς, φορολογούμενοι, θυσιαστήκαμε, κι εμείς και το έμβρυο, για το κοινό καλό που αποφάσισε να υπερασπιστεί κατόπιν πρέπουσας σκέψης ένας εκπρόσωπος της τάξεως.

Πόσο μεγάλο Παοκτσάκι θα γίνει αυτό το παιδί, έφαγε τα δακρυγόνα από τότε που ήταν μισό χιλιοστό. Όχι ένα χιλιοστό, αλλά μισό, τόση δα. Και δε μάσησε τίποτα.

Ραβασάκια

Ραβασάκια

Ο Γιώργος Γεωργιάδης ζήτησε από τους ποδοσφαιριστές του ΠΑΟΚ να γράψουν σε ένα χαρτάκι, ανώνυμα, τι ...

Read more
Φιλοξενούμενoι

Φιλοξενούμενoι

Πραγματικά, πολύ σημ&alpha ...

Read more
Παστέλι

Παστέλι

Πάντα με γοήτευε η προέλευση των φράσεων που λέμε στην καθημερινότητα. Μια ζωή την ψάχνω όταν ακούω ...

Read more

Νοκ-άουτ

Μουντιάλ ΠΑΟΚ, δεν μπορώ άλλο με τις καρδούλες και τα φωσφοριζέ παπούτσια. Συμμετέχουν οι 32 τελευτα ...

Read more
Πρόγραμμα/Βαθμολογίες

Πρόγραμμα/Βαθμολογίες

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΚΑΙ ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΕΣ 2015-2016 Ενημέρωση: 14/11/2015 ...

Read more
Ισορροπία

Ισορροπία

Χίλια χιλιόμετρα αγ& ...

Read more
Μήλο

Μήλο

Από συνήθεια, ψάξαμε τις τσέπες για τίποτα ξεχασμένα ψιλά. Προχωρούσαμε από Λαμπράκη για την 4, περν ...

Read more
Βαφτίσια

Βαφτίσια

Πρέπει να είσαι κάπως ανόητος για να φωνάξεις σε έναν καλλιτέχνη, την ώρα που βρίσκεται στη σκηνή, « ...

Read more
Αχιλλέας

Αχιλλέας

Γι’ αυτό λέγονται «αφανείς», επειδή δε φαίνονται. Αλλά είναι κι αυτοί ήρωες, καμιά φορά σημαντικότερ ...

Read more
Δημήτρης

Δημήτρης

Κριτική ΠΑΟΚ-Πανθρακικός 3-2. Μία ευθεία ορίζεται κατά μοναδικό τρόπο από τα δύο σημεία Α και Β. Το ...

Read more
Θρίλερ

Θρίλερ

Αυτό το πράμα δεν είναι ΠΑΟΚ. Το χρυσό ντέρμπι της ΙΟΝ είναι. Τα περσινά θρίλερ συνεχίζονται και φέτ ...

Read more
Αλάνια

Αλάνια

Από πού να το πιάσεις τώρα αυτό το θέμα και πώς να βρεις ισορροπία ανάμεσα στους «κυριλέδες» και τα ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.