Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

Ξεκούραση

Ξεκούραση

Τέτοια μέρα, πέντε...

Είμουν

Είμουν

H Άννα είχε την πρόνοια...

Πληθυσμοί

Πληθυσμοί

Η μοναδική «μικρή»...

Δολοφόνος

Δολοφόνος

Μέσα, στην τηλεόραση,...

Μπαλάντα

Μπαλάντα

Στην πιο καμένη...

Οριεντάλες

Οριεντάλες

«Orientales, la Patria o la Tumba!»Όσες...

Πατρίς

Πατρίς

Όταν τελειώνει η...

Τόλφαν

Τόλφαν

Στην εποχή της...

Όλσεν

Όλσεν

O πρώτος...

Εμπόρευμα

Εμπόρευμα

Έχω τις πρώτες μου...

  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56
  • Ξεκούραση

    Ξεκούραση

    Thursday, 05 July 2018 22:07
  • Είμουν

    Είμουν

    Wednesday, 04 July 2018 11:52
  • Πληθυσμοί

    Πληθυσμοί

    Wednesday, 04 July 2018 11:22
  • Δολοφόνος

    Δολοφόνος

    Tuesday, 03 July 2018 12:26
  • Μπαλάντα

    Μπαλάντα

    Monday, 02 July 2018 11:24
  • Οριεντάλες

    Οριεντάλες

    Saturday, 30 June 2018 21:01
  • Πατρίς

    Πατρίς

    Friday, 29 June 2018 19:26
  • Τόλφαν

    Τόλφαν

    Wednesday, 27 June 2018 11:37
  • Όλσεν

    Όλσεν

    Sunday, 24 June 2018 18:17
  • Εμπόρευμα

    Εμπόρευμα

    Wednesday, 13 June 2018 10:35

199701Η τιμωρία ήταν απίστευτη. Δύο χρόνια εκτός Ευρώπης. Όχι ημερολογιακά -έπρεπε να βγούμε δύο φορές σε ευρωπαϊκή διοργάνωση και με την τρίτη θα παίζαμε πάλι. Μας ήρθε πάνω στην εποχή των περήφανων αποκλεισμών και των κερκίδων που τρέλαιναν την Ευρώπη: Μόναχο, Βερόνα, Νάπολι, Σεβίλλη, Μέχελεν, όπου έσπασε η κατάρα και περάσαμε σε επόμενο γύρο, Τιρόλο, Παρίσι. Εκεί, στο Παρίσι, είχα αρχίσει εγώ τη δική μου πορεία σε εκδρομές εξωτερικού, που πίστευα, τότε, πως κάθε χρόνο θα κάνω και ένα ταξίδι. Αμ δε.

Η σεζόν της τιμωρίας μας βρίσκει πέμπτους, όπως και η επόμενη, άρα εκτός ευρωπαϊκής θέσης. Περισσότερο ασχολούμαστε με την εκδίωξη του Θωμά παρά με το αγωνιστικό, υπάρχουν ματς με περιφρούρηση απ’ έξω όπου δεν μπαίνει κανείς και μένουμε να πετάμε πέτρες προς τον εξωτερικό χώρο της 1, στις κλούβες και τις παραταγμένες διμοιρίες. Ο Άρι Χάαν, την περίοδο 1994-95, φτιάχνει μετά από δύο αποτυχημένες χρονιές την ομάδα που σβήνει τον πρώτο χρόνο της τιμωρίας, η οποία μειώνεται και γίνεται ένα έτος. Άρα, ο ΠΑΟΚ αρκεί να τερματίσει σε ευρωπαϊκή θέση και ξανά προς τη δόξα εκτός συνόρων τραβά. Κι εκεί που ετοιμαζόμασταν για την επιστροφή των μεγαλείων, έρχεται η χειρότερη χρονιά στην εβδομηντάχρονη, τότε, ιστορία της ομάδας: Ο ΠΑΟΚ κινδυνεύει με υποβιβασμό. Κινδυνεύει κανονικά, όχι απλώς θεωρητικά, τα τέσσερα γράμματα «ΠΑΟΚ» στηρίζονται στη γραμμή που οδηγεί στη Βήτα, το βλέπουμε στα αθλητικά και δεν το πιστεύουμε. Σωνόμαστε προς το τέλος, φεύγει το καλοκαίρι κι ο Μπάνε, η ψυχολογία στο μηδέν. Και τα σκουλήκια να μας κοροϊδεύουν διαρκώς, «ΠΑΟΚ εκεί, εκεί, στη Βήτα Εθνική».

Μας έβγαλε την ψυχή εκείνο το γαμημένο το 1996. Μέχρι το τέλος. Ο Μπένγκτσον ξεκινάει την επόμενη σεζόν με 3 νίκες στα πρώτα 10 ματς. Μετά το δράμα της ήττας από τον Ολυμπιακό για το Κύπελλο στην Τούμπα και την πεντάρα τέσσερις μέρες μετά στο ΟΑΚΑ διώχνεται, αλλά μας φέρνουν τον Αρχοντίδη. Λογικό -σε ομάδα που παλεύει για να σωθεί, θα φέρεις έναν ειδικό σε τέτοιες αποστολές. Ο Αρχοντίδης κάνει εξόχως άθλιο ξεκίνημα, φέρνοντας Χι με τη Βέροια στην Τούμπα, χάνοντας στο Καραϊσκάκη για το Κύπελλο, φέρνοντας Χι με τον Πανηλειακό στην Τούμπα, ξαναχάνοντας στο Καραϊσκάκη για το Πρωτάθλημα. Έλεος. Μπήκε το 1997 και ξεφυσήξαμε, φτάνει, να πάει στο διάολο και να μην ξαναζήσουμε τέτοια χρονιά στη ζωή μας.

Δύο-τρεις μέρες πριν το πρώτο ματς του 1997 και ενώ ο ΠΑΟΚ βρίσκεται στην ενδέκατη θέση, με 3 νίκες, 6 ισοπαλίες, 4 ήττες και τη δεύτερη χειρότερη επίθεση του πρωταθλήματος με 8 γκολ, ο ΠΑΟΚ παίρνει τον Φραντζέσκο. Την επόμενη μέρα, παίρνει και τον Μαραγκό. Ο Φραντζέσκος πάει να δει την προπόνηση, τον περιμένουν τρεις χιλιάδες άνθρωποι και τον αναγκάζουν να προπονηθεί για να παίξει κόντρα στην ΑΕΚ, ακόμα δεν ήρθε. Ο Μαραγκός μέσα σε λίγες ώρες κλείνει θέση στην εντεκάδα. Κι η Τούμπα ζει στιγμές που είχε να ζήσει χρόνια: Σχεδόν τριάντα χιλιάδες άνθρωποι τρέχουν στο γήπεδο που είχαν, από το 1992, ξεχάσει. Για να δουν την ίδια ομάδα που ξεφτιλιζόταν τόσο καιρό με τις προσθήκες δύο «πρώην ποδοσφαιριστών», δύο «σκουπιδιών της Αθήνας», δύο «καμένων χαρτιών». Η πρώτη σύνθεση της χρονιάς: Νίκος Μιχόπουλος | Θόδωρος Ζαγοράκης | Κώστας Φραντζέσκος | Σπύρος Μαραγκός 81' Δημήτρης Καπετανόπουλος | Τάσος Τασιόπουλος | Αχιλλέας Ζαφειρίου | Γιώργος Κουμαρόπουλος 65' Νίκος Παναγιωτίδης | Γιώργος Χατζηζήσης 35' Παναγιώτης Σιδηρόπουλος | Ζήσης Βρύζας | Γιώργος Τουρσουνίδης | Παναγιώτης Κατσούρης. Δύσκολο ματς, η ΑΕΚ έχανε ευκαιρίες, εμείς χοροπηδούσαμε στην κερκίδα απλώς και μόνο από τη χαρά μας που μαζεύτηκε κόσμος, ρε φίλε, κάναμε μέχρι και «χέρια» πριν το ματς, τι συγκίνηση, που είχαμε να κάνουμε δυόμισι χρόνια. Βρέθηκε ο Φραντζέσκος μέσα στην περιοχή κάποια στιγμή, δεν το έπιασε καλά το σουτ, έμεινε να χτυπιέται. Ήταν η πρώτη του εμφάνιση από τις 20 ως το τέλος του Πρωταθλήματος, με το 11 στην πλάτη.

Οι κλασικοί που πηγαίναμε γήπεδο και στις αποχές και τις ιστορίες δε χαλαστήκαμε από την ισοπαλία. Πόντος ήταν, στο σακούλι. Τα περσινά μας είχαν ταρακουνήσει, ήμασταν μόλις έξι πόντους από τη γραμμή, δεν παίζεις με τέτοια. Οι τουρίστες της βραδιάς γκρίνιαζαν, περίμεναν τριάρα επί της ΑΕΚ, εκείνης της σπουδαίας, μπαλαδόρικης ΑΕΚ που σταματήθηκε μονάχα από την παράγκα του Σωκράτη και χάσαμε την ευκαιρία να μετρηθούμε στα ίσα, ποιος θα έπαιρνε τη σκυτάλη από τον Βαρδινογιάννη αν το Πρωτάθλημα παιζόταν κανονικά. Γυρνούσαμε με την Άννα από το γήπεδο, μηδέν-μηδέν, μια χαρά, «καλός ο Φραντζέσκος, καλός και ο Μαραγκός, φέτος δε νομίζω να κινδυνέψουμε όπως πέρσι, θα σωθούμε εύκολα».

199701

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038