Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν...

24

24

Σήμερα, 24...

insidestory

insidestory

Τα βιβλία του 2017,...

Θέση

Θέση

«Πάρε θέση» και...

  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30
  • Χριστούγεννα

    Χριστούγεννα

    Monday, 25 December 2017 13:32
  • 24

    24

    Sunday, 24 December 2017 23:08
  • insidestory

    insidestory

    Sunday, 24 December 2017 14:17
  • Θέση

    Θέση

    Thursday, 21 December 2017 11:30

dudeΜόλις είχε βγει το Vodafone Live και η Vodafone έδινε τσάμπα απεριόριστο ίντερνετ για να μάθει ο κόσμος να το χρησιμοποιεί (και να το συνηθίσει για να του τα παίρνει μετά, που δε θα ήταν τσάμπα).

Έμπαινες από το κινητό, ουάου, ρε φίλε, διάβαζες το ρεπορτάζ του ΠΑΟΚ, απίστευτη πρωτοπορία. Είχε ο διπλανός στην καφετέρια την εφημερίδα, έλεγε «δεν ξεκινάει Χασιώτη, έχει σφίξιμο στη γάμπα», πεταγόσουν εσύ χωρίς να τον ξέρεις το διπλανό και διόρθωνες «όχι, θα παίξει τελικά, δίδυμο με Καρυπίδη, πολύ πίσω είσαι, φίλος». Βέβαια, για να διαβάσεις το ρεπορτάζ τότε στο κινητό η οθόνη εμφάνιζε «έτοιμος για τ» από κάτω «ον αυριανό αγ» από κάτω «ώνα ο Διονύσ» από κάτω «ης Χασιώτης, ο τ» από κάτω «ραυματισμός του οπ» από κάτω «οίου αποδείχτ» και ούτω καθεξής. Πολύ κάτω βελάκι, όμως, είχε λιώσει το συγκεκριμένο κουμπί.

Συνεπώς, τι ραδιοφωνάκι και τρανζίστορ στο γήπεδο, είχε έρθει η εποχή του κινητού. Livescore, νέα εποχή, τεχνολογία αιχμής. Ήμασταν στην 4, τρία άτομα, εγώ στη μέση με το τρομερό επίτευγμα της σύγχρονης τεχνολογίας Sharp GX20 και οι υπόλοιποι τριγύρω, να βλέπουμε το livescore.com, το μοναδικό site τότε που εμφανιζόταν σε σχετικά ευανάγνωστη μορφή για κινητά. Έπαιζε, ας πούμε, ΠΑΟΚ-Αιγάλεω στην Τούμπα μπροστά μας, στο κινητό είχαμε μπει στη σελίδα και ανοιχτά τα Olympiakos-Chalkidona, Aris-Proodeytiki, Iraklis-Xanthi. Παράδειγμα όλα αυτά. Και δώσ’ του ανανέωση, ανανέωση, ανανέωση, κάθε δέκα δευτερόλεπτα, μη χάσουμε κάνα γκολ. Και εννοείται ανανέωση και στο ΠΑΟΚ-Αιγάλεω, για σιγουριά, μπορεί να έμπαινε γκολ στην Τούμπα και να μην το παίρναμε χαμπάρι; Δεν ξέρω, πάντως θυμάμαι που ανανεώναμε και τον αγώνα που βλέπαμε ζωντανά από το πέταλο.

Βάζει γκολ η Προοδευτική, γράφει 0-1 το κινητό. Φωνάζω εγώ, όχι πολύ δυνατά, αλλά να ακουστώ τριγύρω, «Προοδευτική 0-1 Ζαΐμι». Μετά από λίγο, 1-0 η γριά, φωνάζω εγώ «1-0 η γριά, Μαχλάς». Άρχισε ο κόσμος να ψαρώνει, ρώτησε ένας «φιλαράκι, στο κινητό τα βλέπεις αυτά», ναι, ρε, του λέω, εννοείται, ζωντανά. Γύρισαν μερικά κεφάλια, έπρεπε να ζητήσω ποσοστά από τη Vodafone, τώρα που το σκέφτομαι, μεγάλη διαφήμιση. Περνάει η ώρα, ρωτάει ένας ξεκάρφωτος «ρε ψηλέ, πόσο είναι ο γάβρος»; Ακόμα 0-0, μην αγχώνεσαι, άμα μπει γκολ θα σας πω. Και ένιωσε μια ασφάλεια ο κόσμος, μπορούσε να αφοσιωθεί στο παιχνίδι μας δίχως έγνοιες για τα άλλα ματς. Και κάθε τόσο, κάναμε και ένα refresh στο ΠΑΟΚ-Αιγάλεω, εντάξει, κι εδώ 0-0 είναι.

Έρχεται ένας πιτσιρικάς, θα ήταν 13-14 χρονών, παρκάρει μπροστά μου. «Φιλαράκι, δηλαδή τώρα εσύ βλέπεις στο κινητό τα άλλα αποτελέσματα»; Ναι, του λέω, άμα μπει γκολ θα μου το γράψει. «Μπορώ να δω»; Γυρίζω το κινητό, του δείχνω πώς εμφανίζεται. «Να το πιάσω λίγο»; Εκεί κάπως κοντοστάθηκα, καθώς ο μικρός ήταν αρκετά χύμας, δε βλέπαμε κοντά του κανέναν κηδεμόνα, να το πω έτσι, ήταν και αρκετά ηλιοκαμένος, να το πιάσουμε μαζί, του λέω, μην πατηθεί το λάθος κουμπί και χάσουμε την αναμετάδοση. Γούρλωσε τα μάτια ο μικρός, του φαινόταν απίστευτο αυτό που έβλεπε. Έπρεπε να του πω ότι σε λίγα χρόνια θα ακουμπάει την οθόνη με το δάχτυλο και θα παίζει και το βίντεο με τα γκολ του αγώνα, αλλά δεν του το είπα. Έμεινε κολλημένος, με γνήσια περιέργεια και κατάπληξη, να παρακολουθεί μια οθόνη όπου δε συνέβαινε τίποτα, μια ανανέωση και πάλι έδειχνε ό,τι έδειχνε και πριν.

Καλά όλα αυτά, ως εδώ τίποτα περίεργο, θα πει κάποιος. Το κλειδί στην περίπτωση ήταν πως, στο από κάτω σκαλί, μπροστά σε εμένα και τον πιτσιρικά που είχε χωθεί για να βλέπει το κινητό, ο συνοπαδός είχε ανάψει το θυμιατό και έκανε ευχέλαιο για να βάλουμε κάνα γκολ. Ο καπνός από το θυμιατό πήγαινε πάνω στον πιτσιρικά, ο οποίος από τη μία έσκυβε να βλέπει το θαύμα, από την άλλη πνιγόταν από τον καπνό που έτρωγε στη μούρη, μια έσκυβε, μια σηκωνόταν, τραβιόμουν κι εγώ πιο πίσω να μην πνίγεται τόσο πολύ, άδικος κόπος. Ο ηλιοκαμένος πιτσιρίκος άρχισε να βήχει, τον λυπήθηκα, του λέω άντε, φτάνει τώρα, πήγαινε στη θέση σου κι άμα μπει γκολ θα σε φωνάξω. Τίποτα αυτός, «όχι, εδώ θα κάτσω να βλέπω, σε πειράζει»; Ο συνοπαδός με το θυμιατό είχε έτσι και μία ενόχληση, ο πιτσιρικάς τον ακουμπούσε στην πλάτη όπως στεκόταν μπροστά μου, έκανε κάτι τσκ, φφφ, τσκ, εεεεχ, ας πούμε τι θα γίνει, ρε παιδιά, θα κάνουμε το ευχέλαιο όπως πρέπει ή θα μας τα σπάσετε, τελικά του είπα του μικρού έναν παπά ότι δεν έχω μπαταρία και το έκλεισα το κινητό. Κλακ, με μια κίνηση, άνοιγε και έκλεινε το Sharp, πολλά χρόνια μπροστά ήμουν. «Για ξανακάν’ το», λέει ο πιτσιρικάς, «δηλαδή έτσι ανοίγει και κλείνει»;

Με τα πολλά τον πείσαμε να μας αφήσει ήσυχους. Ξεκινάει να κατεβεί πάλι στη θέση του, αν είχε θέση, τέλος πάντων, βάρκα-γιαλό ο πιτσιρικάς. Ένα πόδι στην Τούμπα, το άλλο στην Τριανδρία. Ω ρε το κάψαμε το παιδί, σκεφτόμαστε, ρούφηξε πράμα για όλη την εφηβεία. Με έπιασε μια στενοχώρια, θα μπορούσαμε να πούμε στον μπροστινό ρε μεγάλε, κόψε λίγο, κάτσε να φύγει το παιδί και μετά θυμιατίζεις, έχουμε χρόνο. Πράγματα που μετανιώνεις μια ζωή, τα θυμάσαι και λες «έπρεπε να το είχα πει, έπρεπε, έπρεπε». Και τον βλέπουμε τον ηλιοκαμένο πιτσιρικά, κατεβαίνει στα κάγκελα, βρίσκει δυο-τρεις άλλους ηλιοκαμένους πλάτη στον αγώνα, μπαίνει στον κύκλο, παίρνει στα χέρια του το μπουρί, τραβάει μια τζούρα εμείς πνιγήκαμε που τον βλέπαμε, μετά εξηγούσε στους άλλους δείχνοντας προς το μέρος μου, ποιος ξέρει τι τους έλεγε, να, είναι εκεί ένας τύπος και στο τηλέφωνό του εμφανίζονται τα σκορ από τους άλλους αγώνες και όταν μπαίνει γκολ πατάει ένα κουμπί και φαίνεται ποιος το έβαλε και τα λοιπά, θα του είπαν οι άλλοι «λέει το τσιγάρο, έτσι, μικρέ;»

Κάποιοι

Κάποιοι

Κάποιοι Παοκτσήδες δεν έχουν χρήματα για να πάνε στο γήπεδο. 10 Ευρώ τους περισσεύουν όλα κι όλα, τα ...

Read more
Οδηγός

Οδηγός

Είναι κοντός ο οδηγός ...

Read more
Λευτεριά

Λευτεριά

Σαφώς και είναι τεράστιο θέμα η σύλληψη, προφυλάκιση και παραμονή επί τόσο μεγάλο διάστημα των συνοπ ...

Read more
Ουσία

Ουσία

Ουσία μαγική. Χωρίς το χθεσινό, σήμερα το πρωί θα γκρίνιαζα για το αυχενικό, ούτε από το κρεβάτι δε ...

Read more
Πάτος

Πάτος

Το καλοκαίρι του 199 ...

Read more
Τεσσάρα

Τεσσάρα

Ήταν μία από τις τελευταίες έδρες-πραγματικές τρομοκρατίες και μία από τις καλύτερες εμφανίσεις ομάδ ...

Read more
Βαφτίσια

Βαφτίσια

Πρέπει να είσαι κάπως ανόητος για να φωνάξεις σε έναν καλλιτέχνη, την ώρα που βρίσκεται στη σκηνή, « ...

Read more
Μπασκετάκι-2015

Μπασκετάκι-2015

Προσωπική Ανασκόπηση: 15 πράγματα που θα θυμάμαι από την ομάδα μπάσκετ του ΠΑΟΚ το 2015. ...

Read more
Μιζέρια

Μιζέρια

Κάποτε θα γινόταν κι αυτό. Κάποτε θα χάναμε. Έτσι είναι ο αθλητισμός. Η ομαδάρα που κατόρθωσε να κάν ...

Read more
Άλφα

Άλφα

Μέσα σε 48 ώρες οι μισ&om ...

Read more
Μάκης

Μάκης

Ο Μάκης στέκεται στην πόρτα και όλο το προσωπικό έχει κάνει μια ουρά μπροστά του. Ποδοσφαιριστές, τε ...

Read more
Τζούνιορ

Τζούνιορ

Όταν δεν είχε ΠΑΟΚ, π&et ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.