Ψυχές

Ψυχές

Στις 8...

Νύχτα

Νύχτα

Οι ανακοινώσεις...

Μαχαίρι

Μαχαίρι

Βγήκα με το...

Ροναλντίνιο

Ροναλντίνιο

Ο όρος...

Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

  • Ψυχές

    Ψυχές

    Thursday, 08 February 2018 10:29
  • Νύχτα

    Νύχτα

    Wednesday, 24 January 2018 22:16
  • Μαχαίρι

    Μαχαίρι

    Friday, 19 January 2018 12:02
  • Ροναλντίνιο

    Ροναλντίνιο

    Thursday, 18 January 2018 17:06
  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30

m8820 χρόνια από το πιο χορταστικό 0-0 της ιστορίας. 20 χρόνια από την πρώτη αχτίδα φωτός στο σκοτάδι μιας πενταετίας. 20 χρόνια από τη μέρα που ξαναγέμισε η Τούμπα και δεν άδειαζε μετά επί χρόνια.

5 Ιανουαρίου 1997, ο Κώστας Φραντζέσκος και ο Σπύρος Μαραγκός, τα «σκουπίδια της Αθήνας που ήρθαν για να κολλήσουν τα ένσημά τους», ξυπνάνε τους Παοκτσήδες της αποχής και τους φέρνουν στο γήπεδο μετά από σχεδόν τρία χρόνια. Η ομάδα έχει τέσσερις ήττες και δύο ισοπαλίες στους τελευταίους έξι αγώνες της, αλλά κάτι κάνει κλικ, κάπως φαίνεται ότι γυρνάει η ιστορία. Δε θα κερδίζαμε. Δε θα κερδίζαμε ούτε στο επόμενο ματς, στην Ξάνθη. Αλλά μετά θα ξεκινούσε το πιο απίστευτο σερί στα ενενήντα μας χρόνια, οι 16 νίκες σε 19 ματς, θα φτάναμε τον ΟΦΗ, τον Παναθηναϊκό, θα βγαίναμε Ευρώπη μετά από μια χρονιά που είχαμε σωθεί προς το τέλος, τη χρονιά που ως το Δεκέμβριο αγχωνόμασταν, εμείς οι 3-4 χιλιάδες που πηγαίναμε, πως θα ξαναζήσουμε το ίδιο έργο και φέτος. Θα ερχόταν η Τρνάβα, η Άρσεναλ, η Ατλέτικο, θα ξαναγινόταν ο ΠΑΟΚ ομαδάρα στο χόρτο, θα τρέμανε όλοι και την κερκίδα μας και την εντεκάδα -ήταν ωραίο όσο κράτησε.

Είκοσι χρόνια μετά, ακόμα περιμένουμε παρόμοια τρέλα και δεν τη βρίσκουμε. Η ομάδα του Σάντος ήταν σαφώς ομαδάρα, αλλά έπαιζε μπάλα κανονική, για να κερδίσει, για να πάρει τους τρεις πόντους, με πλάνο, με σχέδιο, με υπομονή. Οι τρελοί του 1997 ήταν απλώς τρελοί: Να μπει το γκολ, να φύγουμε στην κερκίδα, να τραγουδήσουμε με τον κόσμο, άλλη μια αγωνιστική, να δούμε ως πού μπορούμε να φτάσουμε. Από έντεκα πόντους πίσω απ’ τον τέταρτο φτάναμε στους οκτώ και πανηγυρίζαμε στο καφενείο για μια βδομάδα. Από τον πάτο στην κορυφή. Από το ρεζιλίκι στην περηφάνια. Από το σκοτάδι στο φως. Ο Κώστας κι ο Σπύρος, οι δύο μεγαλύτεροι ήρωες από το πουθενά, οι άνθρωποι που έδωσαν τη σπίθα για να ξαναπάρει μπρος η σκουριασμένη μηχανή της πολύχρονης απομόνωσης και των εκδρομών χωρίς νόημα.

Στις 5 Ιανουαρίου 1997 ξανακάναμε «χέρια» στην Τούμπα. Χέρια, ρε μαλάκα. Μαζεύτηκε τόσος κόσμος που καταφέραμε να φωνάξουμε «ΠΑΟΚ-ΠΑΟΚ-ΠΑΟΚ» πριν την έναρξη. Κοιτούσαμε δεξιά-αριστερά και δεν το πιστεύαμε. «Πού ήταν όλοι αυτοί τόσα χρόνια. Και γιατί ήρθαν σήμερα, τι περιμένουν πως θα αλλάξει, δηλαδή, με δύο μέτριους βετεράνους που έδιωξε ο Παναθηναϊκός»...

Aμερική

Aμερική

Πιάσαμε το μεταναστευτικό σήμερα, αλλά δική μου είναι η σελίδα, για ό,τι θέλω θα γράφω. Για ό,τι με ...

Read more
Τσικό

Τσικό

Είκοσι τόσα χρόνια πριν, έκανα το ντεμπούτο μου με την επαγγελματική ερασιτεχνική ομάδα του χωριού ...

Read more
Κορεό

Κορεό

Επιβάλλεται σχετική μελέτη της φωτογραφίας πριν την ανάγνωση. Λοιπόν, τι βλέπουμε στην εικόνα; ...

Read more
Αύριο

Αύριο

Αύριο είναι η μέρα που απαντώνται όλα τα ερωτήματά μας για τις προθέσεις της νέας κυβέρνησης σχετικά ...

Read more
Σκάμμα

Σκάμμα

Όπως είμαστε χαμηλά στην 4, βλέπω έναν πιτσιρικά πίσω από την εστία, γνωστό σουλούπι, δεν μπορεί να ...

Read more
Επιστήμη

Επιστήμη

Με βάση την τελευταία σοβαρή έρευνα (του Focus, το 2006), οι Παοκτσήδες ήταν το 13% του πληθυσμού. ...

Read more
0032

0032

Δεν υπάρχει «είδο&sigma ...

Read more
Ράλι

Ράλι

Μας κυνηγούσε, ο μπαγάσας, μέχρι το Λευκό Πύργο. Μπορεί και περισσότερο, αλλά κάπου εκεί τον χάσαμε. ...

Read more
Τελικό

Τελικό

Ο Παναγιώτης το σκ&omicr ...

Read more
Κλαρίνo

Κλαρίνo

Είχανε βρει έναν πολύ εκνευριστικό τρόπο να μας ξενερώνουν όταν ξεφεύγαμε πριν από τα ΠΑΟΚ-Άρης. ...

Read more
Τρία

Τρία

Στις 30 Απριλίου 2014 εμ&p ...

Read more
Μεταγραφές

Μεταγραφές

Και τώρα, περιμένουμε τις μεταγραφές. Τι άλλο να κάνεις τρεις μήνες. ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.