Δεν

Δεν

Το Σάββατο, όπως...

Επέτειος

Επέτειος

Το «Μια Εποχή Στο...

Μπάτσων

Μπάτσων

Ποτέ δεν είσαι...

Μαργαρίτης

Μαργαρίτης

Στις 17 Δεκεμβρίου...

Ασταδιάλα

Ασταδιάλα

Ναι, ρε Παοκάρα, ναι,...

Cobalt

Cobalt

Αυτός είναι ο Φώτης....

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

  • Δεν

    Δεν

    Tuesday, 06 November 2018 14:41
  • Επέτειος

    Επέτειος

    Friday, 02 November 2018 15:39
  • Μπάτσων

    Μπάτσων

    Thursday, 01 November 2018 22:47
  • Μαργαρίτης

    Μαργαρίτης

    Tuesday, 30 October 2018 23:33
  • Ασταδιάλα

    Ασταδιάλα

    Thursday, 25 October 2018 23:58
  • Cobalt

    Cobalt

    Friday, 19 October 2018 22:56
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54

ellinesΑν υπάρχει άνθρωπος ως ο ορισμός του παιδιού για φάπες, αυτός ήταν ο ΦΛ. Το ΦΛ από το ελεεινό παρατσούκλι του, όχι από το όνομα, δε θυμάμαι πώς τον λέγανε.

Τόσο ελεεινό που μια μέρα ήρθε ένας καθηγητής και μας παρακάλεσε να μην τον ξαναφωνάξουμε έτσι επειδή κλαίει το παιδί, κρίμα είναι και μεγάλη αγένεια. Δεκαεφτά χρονών ήμασταν, δε μιλάω για νηπιαγωγείο. Επίσης, τώρα στο άσχετο θυμήθηκα τον ίδιο καθηγητή να ρωτάει τον Ζαφ «και στο σπίτι σου έτσι φτύνεις», που τον είχε πιάσει να ρίχνει ροχάλα στο πάτωμα της αίθουσας και ο Ζαφ απάντησε «εννοείται». Κρίμα, δεν ερχόταν στις εκδρομές ο Ζαφ, θα έγραφε ιστορία.

Περνούσε ο ΦΛ από το διάδρομο του σχολείου, παφ, παφ, παφ, έπεφταν οι φάπες (ή φαπ, φαπ, φαπ, δεν ξέρω, όπως σας βολεύει). Κόκκινος ο σβέρκος μια ζωή, ίσως γι’ αυτό να έγινε Ολυμπιακός. Ήταν Ολυμπιακός ο ΦΛ, όχι γάβρος, απλός Ολυμπιακός, άντε να ήξερε σε ποια πόλη ήταν η έδρα της ομάδας, τέτοιος. Ρωτούσε στην προσευχή «πόσο ήρθε η ολυμπιακάρα», του έλεγαν κέρδισε ένα-μηδέν, άρχιζε συνθήματα ολυμπιακός τσα τσα τσα, θρύλε θεέ μου ολέο ολέο, αυτής της συνομοταξίας. Δεν είχε σχέση η οπαδική του ταυτότητα με τις φάπες, αλλά η φάτσα του και η γενικότερη κοινωνικοπολιτική του συμπεριφορά στο σχολείο. Ούτε έτρωγαν φάπες όλοι οι φλώροι, αλλά αυτός είχε έτσι μια μουσούδα πολύ βαράτε με, τσαντιζόταν κιόλας, έπαιρνε και θέση καράτε μόλις έτρωγε τις πρώτες, έκανε και ήχους Μπρους Λι με μεταγλώττιση, έτρωγε κι άλλες από τους πίσω, γενικώς, σε κάθε διάλειμμα μετά το τσιγάρο στις καβάτζες όλοι με τον ΦΛ ασχολούνταν. Ξέρετε ποιοι «όλοι», οι δικοί μας οι κάγκουρες. Εγώ από μια μεριά τα έβλεπα όλα αυτά, ποτέ δε σήκωσα χέρι σε άνθρωπο, απλός παρατηρητής.

Χρόνια περάσανε από το σχολείο και σιγά μη θυμόμουν ποτέ πως υπήρξε στη ζωή μου αυτός ο άνθρωπος. Και φτάσαμε ένα όμορφο απόγευμα κάτω στην 4, δεκαετία ’90, τον βλέπω αλλά είναι σα να τον βλέπω διπλό. Όχι από ούζα, κανονικός διπλός είχε γίνει. Τα χέρια σταυρωμένα στο στήθος, παραδίπλα μου, πλάι σε έναν άλλο, πιο διπλό απ’ αυτόν, την ίδια στάση είχανε και οι δύο. Σταυρωμένα χέρια, κοιτούσαν το ματς, δε μιλούσαν, μαύρα γυαλιά, ξυρισμένοι, μπλούζα δόξα και τιμή. Κόλλησα. Δεν ήταν συνηθισμένο το θέαμα εκείνα τα χρόνια.

Με βλέπει ο Μ έτσι ανήσυχο, τι τους κοιτάς, μου λέει όλο ειρωνεία, τους θαυμάζεις; Όχι ρε, του απαντάω, αυτός ο αριστερά κάποιον μου θυμίζει. Κάνω λίγο έτσι να σιγουρευτώ, αυτός ήταν. Ο ΦΛ. Τέτοια μούρη δεν την μπέρδευες. Γομαρίσιος, όμως. Ο σβέρκος ο κοκκινισμένος είχε γίνει πια παρελθόν, είχε εξαφανιστεί, ένα με το κεφάλι το πονεμένο του. Σηκώνομαι, ψάχνω αυτόν που έπρεπε να ψάξω, του λέω εδώ κάτι συμβαίνει, να συγκαλέσουμε συμβούλιο σοφών, να επιληφθεί του θέματος η στρατονομία του πετάλου. Να σιγουρευτούμε πρώτα, σκέφτομαι, μην τον στενοχωρήσουμε άδικα τον άνθρωπο, μπορεί να έχει αλλαξοπιστήσει. Κοιτάζει ο αυτός που έπρεπε να ψάξω, κατεβάζει το κεφάλι και μου ψιθυρίζει «ξέρεις ποιος είναι αυτός δίπλα του»; Δεν τον ήξερα, αλλά μάλλον θα έπρεπε να τον ήξερα. «Τι να σε κάνω, έχουμε και τέτοιους μαζί μας, πολιτική δεν κάνουμε στο γήπεδο». Ρε τι πολιτική, γάβρος είναι αυτός, δηλαδή ήταν, στο σχολείο, κάνε ένα τσεκάρισμα αφού τον ξέρεις.

Πηγαίνει ο αυτός, κάτι λέει στον δίπλα στον τεράστιο διάσημο που εγώ δεν τον ήξερα, τον καθησυχάζει ο άλλος σε στιλ «εγώ ξέρω», ας πούμε, δίχως να κουνήσει ούτε τα μάτια του. Και τελειώνουμε εκεί. Μου κάνει ένα νόημα ο αυτός, όλα υπό έλεγχο, δεν τους ξαναείδα ποτέ σε αγώνα, δεν ξέρω τι και πώς. Τους ξαναείδα λίγο καιρό μετά, τους δυο τους, στα Goody’s της Αντιγονιδών, έβριζαν την υπάλληλο και έλεγαν θα τα κάνουμε όλα λίμπα, αν έχετε δει ποτέ άνθρωπο να μαλώνει με υπάλληλο των Goody’s, τι να σας πω. Εκεί σιγουρεύτηκα εντελώς, δε φορούσε μαύρα γυαλιά, αυτός ήταν. Τι να απέγινε μετά ο ΦΛ, δεν ξέρω. Μπορεί να ανέβηκε στην ιεραρχία, μπορεί να ήταν αυτός που έγραψε τις οδηγίες πώς πρέπει εμείς οι Πακτσήδες να χειριστούμε το θέμα του Εργκούς, μπορεί και να τον άρχισαν στις φάπες κάποια στιγμή οι νέοι του φίλοι, πιο πιθανό αυτό.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB