Αντικοινωνικός

Αντικοινωνικός

Νιώθεις αυτό που...

Αλέξανδρε

Αλέξανδρε

Αγαπητέ Αλέξανδρε,...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Non-Fiction

Non-Fiction

Μας κατέστρεψε το...

Ακρωτηριασμένος

Ακρωτηριασμένος

Βγαίνω από μία...

Ολιγαρκής

Ολιγαρκής

Ο κ. Γεώργιος...

Πυροτεχνουργός

Πυροτεχνουργός

Ο ταμίας ζήτησε...

Διαπλοκή

Διαπλοκή

Η ανάλυση των...

Ρεύμα

Ρεύμα

Όλος ο σύγχρονος...

Προσκυνητές

Προσκυνητές

Έχω μερικούς...

Τότε

Τότε

«Ποιο ποδόσφαιρο...

Σκόρπια

Σκόρπια

Στα...

  • Αντικοινωνικός

    Αντικοινωνικός

    Tuesday, 17 April 2018 13:40
  • Αλέξανδρε

    Αλέξανδρε

    Monday, 16 April 2018 02:23
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Wednesday, 11 April 2018 15:50
  • Non-Fiction

    Non-Fiction

    Monday, 09 April 2018 01:30
  • Ακρωτηριασμένος

    Ακρωτηριασμένος

    Thursday, 29 March 2018 23:32
  • Ολιγαρκής

    Ολιγαρκής

    Sunday, 25 March 2018 19:39
  • Πυροτεχνουργός

    Πυροτεχνουργός

    Thursday, 22 March 2018 13:10
  • Διαπλοκή

    Διαπλοκή

    Wednesday, 21 March 2018 11:42
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Tuesday, 20 March 2018 23:32
  • Προσκυνητές

    Προσκυνητές

    Monday, 19 March 2018 19:59
  • Τότε

    Τότε

    Monday, 12 March 2018 22:21
  • Σκόρπια

    Σκόρπια

    Monday, 12 March 2018 00:26

ellinesΑν υπάρχει άνθρωπος ως ο ορισμός του παιδιού για φάπες, αυτός ήταν ο ΦΛ. Το ΦΛ από το ελεεινό παρατσούκλι του, όχι από το όνομα, δε θυμάμαι πώς τον λέγανε.

Τόσο ελεεινό που μια μέρα ήρθε ένας καθηγητής και μας παρακάλεσε να μην τον ξαναφωνάξουμε έτσι επειδή κλαίει το παιδί, κρίμα είναι και μεγάλη αγένεια. Δεκαεφτά χρονών ήμασταν, δε μιλάω για νηπιαγωγείο. Επίσης, τώρα στο άσχετο θυμήθηκα τον ίδιο καθηγητή να ρωτάει τον Ζαφ «και στο σπίτι σου έτσι φτύνεις», που τον είχε πιάσει να ρίχνει ροχάλα στο πάτωμα της αίθουσας και ο Ζαφ απάντησε «εννοείται». Κρίμα, δεν ερχόταν στις εκδρομές ο Ζαφ, θα έγραφε ιστορία.

Περνούσε ο ΦΛ από το διάδρομο του σχολείου, παφ, παφ, παφ, έπεφταν οι φάπες (ή φαπ, φαπ, φαπ, δεν ξέρω, όπως σας βολεύει). Κόκκινος ο σβέρκος μια ζωή, ίσως γι’ αυτό να έγινε Ολυμπιακός. Ήταν Ολυμπιακός ο ΦΛ, όχι γάβρος, απλός Ολυμπιακός, άντε να ήξερε σε ποια πόλη ήταν η έδρα της ομάδας, τέτοιος. Ρωτούσε στην προσευχή «πόσο ήρθε η ολυμπιακάρα», του έλεγαν κέρδισε ένα-μηδέν, άρχιζε συνθήματα ολυμπιακός τσα τσα τσα, θρύλε θεέ μου ολέο ολέο, αυτής της συνομοταξίας. Δεν είχε σχέση η οπαδική του ταυτότητα με τις φάπες, αλλά η φάτσα του και η γενικότερη κοινωνικοπολιτική του συμπεριφορά στο σχολείο. Ούτε έτρωγαν φάπες όλοι οι φλώροι, αλλά αυτός είχε έτσι μια μουσούδα πολύ βαράτε με, τσαντιζόταν κιόλας, έπαιρνε και θέση καράτε μόλις έτρωγε τις πρώτες, έκανε και ήχους Μπρους Λι με μεταγλώττιση, έτρωγε κι άλλες από τους πίσω, γενικώς, σε κάθε διάλειμμα μετά το τσιγάρο στις καβάτζες όλοι με τον ΦΛ ασχολούνταν. Ξέρετε ποιοι «όλοι», οι δικοί μας οι κάγκουρες. Εγώ από μια μεριά τα έβλεπα όλα αυτά, ποτέ δε σήκωσα χέρι σε άνθρωπο, απλός παρατηρητής.

Χρόνια περάσανε από το σχολείο και σιγά μη θυμόμουν ποτέ πως υπήρξε στη ζωή μου αυτός ο άνθρωπος. Και φτάσαμε ένα όμορφο απόγευμα κάτω στην 4, δεκαετία ’90, τον βλέπω αλλά είναι σα να τον βλέπω διπλό. Όχι από ούζα, κανονικός διπλός είχε γίνει. Τα χέρια σταυρωμένα στο στήθος, παραδίπλα μου, πλάι σε έναν άλλο, πιο διπλό απ’ αυτόν, την ίδια στάση είχανε και οι δύο. Σταυρωμένα χέρια, κοιτούσαν το ματς, δε μιλούσαν, μαύρα γυαλιά, ξυρισμένοι, μπλούζα δόξα και τιμή. Κόλλησα. Δεν ήταν συνηθισμένο το θέαμα εκείνα τα χρόνια.

Με βλέπει ο Μ έτσι ανήσυχο, τι τους κοιτάς, μου λέει όλο ειρωνεία, τους θαυμάζεις; Όχι ρε, του απαντάω, αυτός ο αριστερά κάποιον μου θυμίζει. Κάνω λίγο έτσι να σιγουρευτώ, αυτός ήταν. Ο ΦΛ. Τέτοια μούρη δεν την μπέρδευες. Γομαρίσιος, όμως. Ο σβέρκος ο κοκκινισμένος είχε γίνει πια παρελθόν, είχε εξαφανιστεί, ένα με το κεφάλι το πονεμένο του. Σηκώνομαι, ψάχνω αυτόν που έπρεπε να ψάξω, του λέω εδώ κάτι συμβαίνει, να συγκαλέσουμε συμβούλιο σοφών, να επιληφθεί του θέματος η στρατονομία του πετάλου. Να σιγουρευτούμε πρώτα, σκέφτομαι, μην τον στενοχωρήσουμε άδικα τον άνθρωπο, μπορεί να έχει αλλαξοπιστήσει. Κοιτάζει ο αυτός που έπρεπε να ψάξω, κατεβάζει το κεφάλι και μου ψιθυρίζει «ξέρεις ποιος είναι αυτός δίπλα του»; Δεν τον ήξερα, αλλά μάλλον θα έπρεπε να τον ήξερα. «Τι να σε κάνω, έχουμε και τέτοιους μαζί μας, πολιτική δεν κάνουμε στο γήπεδο». Ρε τι πολιτική, γάβρος είναι αυτός, δηλαδή ήταν, στο σχολείο, κάνε ένα τσεκάρισμα αφού τον ξέρεις.

Πηγαίνει ο αυτός, κάτι λέει στον δίπλα στον τεράστιο διάσημο που εγώ δεν τον ήξερα, τον καθησυχάζει ο άλλος σε στιλ «εγώ ξέρω», ας πούμε, δίχως να κουνήσει ούτε τα μάτια του. Και τελειώνουμε εκεί. Μου κάνει ένα νόημα ο αυτός, όλα υπό έλεγχο, δεν τους ξαναείδα ποτέ σε αγώνα, δεν ξέρω τι και πώς. Τους ξαναείδα λίγο καιρό μετά, τους δυο τους, στα Goody’s της Αντιγονιδών, έβριζαν την υπάλληλο και έλεγαν θα τα κάνουμε όλα λίμπα, αν έχετε δει ποτέ άνθρωπο να μαλώνει με υπάλληλο των Goody’s, τι να σας πω. Εκεί σιγουρεύτηκα εντελώς, δε φορούσε μαύρα γυαλιά, αυτός ήταν. Τι να απέγινε μετά ο ΦΛ, δεν ξέρω. Μπορεί να ανέβηκε στην ιεραρχία, μπορεί να ήταν αυτός που έγραψε τις οδηγίες πώς πρέπει εμείς οι Πακτσήδες να χειριστούμε το θέμα του Εργκούς, μπορεί και να τον άρχισαν στις φάπες κάποια στιγμή οι νέοι του φίλοι, πιο πιθανό αυτό.

Οκτώ

Οκτώ

Τι να γράψεις γι’ α&upsil ...

Read more
Εύνοια

Εύνοια

Δελτίο Τύπου ΠΑΕ ΠΑΟΚ Προς την Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία «Η ΠΑΕ ΠΑΟΚ, συναισθανόμενη την ευ ...

Read more
Κορεό

Κορεό

Επιβάλλεται σχετική μελέτη της φωτογραφίας πριν την ανάγνωση. Λοιπόν, τι βλέπουμε στην εικόνα; ...

Read more
Αλήτες

Αλήτες

Σαν σήμερα, στις 2 Οκτωβρίου 1988, ο Λάγιος Ντέταρι κάνει το ντεμπούτο του στο Ελληνικό Πρωτάθλημα. ...

Read more
Επανάσταση

Επανάσταση

“Won’t Bow, Don’t Know How”«Δε θα σ&ka ...

Read more
Χάλια

Χάλια

Είμαι από τους πιο άμ&p ...

Read more
Δικαίωση

Δικαίωση

Τώρα που βράδιασε, να τα βάλουμε κάτω. Μέσες-άκρες, συμφωνούμε όλοι πως όσα κάναμε με γάβρο και βάζ ...

Read more
Πατρίσιο

Πατρίσιο

Ο Πατρίσιο Καμπς σήμ&e ...

Read more
Ψέματα

Ψέματα

Έλα, μάνα, θυμάσαι μια φορά που σου είπα πως πάω να γραφτώ στη σχολή στη Θεσσαλονίκη και είχες πει « ...

Read more
Παστέλι

Παστέλι

Πάντα με γοήτευε η προέλευση των φράσεων που λέμε στην καθημερινότητα. Μια ζωή την ψάχνω όταν ακούω ...

Read more
Περισπασμός

Περισπασμός

Η σαπουνόπερα με τι&s ...

Read more
Χερούλι

Χερούλι

Σελίδα 59: «Επέλεξα ν&a ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.