Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

Απόκρουση

Απόκρουση

Ο Αλέξανδρος...

Έδρα

Έδρα

Κι όμως, οι...

Pontus

Pontus

- Yes? Yes? You listen?- Oh, of course it would be you.- Yes! Mr. Agent, where are you, little...

Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

Ξεκούραση

Ξεκούραση

Τέτοια μέρα, πέντε...

Είμουν

Είμουν

H Άννα είχε την πρόνοια...

Πληθυσμοί

Πληθυσμοί

Η μοναδική «μικρή»...

Δολοφόνος

Δολοφόνος

Μέσα, στην τηλεόραση,...

  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54
  • Απόκρουση

    Απόκρουση

    Thursday, 09 August 2018 03:30
  • Έδρα

    Έδρα

    Monday, 06 August 2018 12:45
  • Pontus

    Pontus

    Sunday, 05 August 2018 22:25
  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56
  • Ξεκούραση

    Ξεκούραση

    Thursday, 05 July 2018 22:07
  • Είμουν

    Είμουν

    Wednesday, 04 July 2018 11:52
  • Πληθυσμοί

    Πληθυσμοί

    Wednesday, 04 July 2018 11:22
  • Δολοφόνος

    Δολοφόνος

    Tuesday, 03 July 2018 12:26

6 1Τέτοια ώρα, πριν από 29 ακριβώς χρόνια, ένα δωδεκάχρονο απογοητευμένο βαζελάκι βρισκόταν στις Σέρρες με τον πατέρα του και τους θειους του.

Ιδέα δεν είχε ακόμα πως η επιστροφή στο χωριό θα τον έβρισκε με την καρδιά βαμμένη σε άλλα χρώματα και το μυαλό με το πρώτο καμένο εγκεφαλικό κύτταρο. Γενικώς, κανείς δεν είχε ιδέα τι μας περίμενε εκείνο το απόγευμα.

Η 6η Δεκέμβρη 1987 δεν άλλαξε απλώς τη ζωή μου. Μου την έσωσε. Με έστειλε στην αγκαλιά των παλαβών με τα ασπρόμαυρα, στο μετακινούμενο πέταλο που θα με μεγάλωνε και θα με έκανε άντρα διδάσκοντάς μου την μπέσα, τη συντροφικότητα, την αγάπη χωρίς όρια. Τον αυτοσεβασμό. Να έχω ματιά και αυτιά ανοιχτά και στόμα που ανοίγει μόνο όταν έχει κάτι να πει. Να κοιτάζω τον άλλο στα μάτια και να τον τρυπάω με το βλέμμα ως τον εγκέφαλο για να καταλαβαίνω τι δε μου λέει. Να είμαι μάνα και πατέρας για τα ορφανά γύρω μου. Να σκέφτομαι πάντα την επόμενη κίνηση, να είμαι ένα βήμα μπροστά. Να αγαπάω τη ζωή μου πιο πολύ από οτιδήποτε και να τη φυλάω. Να μη χαλάω νιάτα, να μη χτυπάω τους ήδη πεσμένους. Να μην έχω αναστολές, να μην ντρέπομαι για καμία γνήσια σκέψη μου, να μην περιορίζω την παλαβομάρα στο μυαλό για κανένα λόγο και σε καμία συνθήκη.
Η 6η Δεκέμβρη 1987 με έστειλε σε εκείνους που με τράβηξαν μακριά από την πρέζα, που την είχα μέσα στο σπίτι μου. Έξω από κοινωνικές ποντικοπαγίδες όπως τα κομματικά, η ομογενοποίηση, ο καταναλωτισμός. Μου βρήκε οικογένεια να με δεχτεί όταν η δική μου διαλύθηκε. Αγκάλιασε τη δική μου, αυτή που έφτιαξα αργότερα μόνος μου.

Στην κερκίδα του ΠΑΟΚ έβγαλα τα πρώτα χνούδια στο μάγουλο. Γνώρισα τη μισή Ελλάδα. Έμαθα να μη χάνω χρόνο δίνοντας δεύτερες ευκαιρίες και να γράφω στ' αρχίδια μου οτιδήποτε θεωρώ με την πρώτη σκέψη πως δεν αξίζει -όπως γράφω στ' αρχίδια μου οποιονδήποτε επιλέγει αυτήν τη σελίδα για να γιατρέψει τα κόμπλεξ του, αδυνατώντας να αντιληφθεί πως δε με ενδιαφέρει τίποτα περισσότερο ή λιγότερο από το να συνεχίσω να ζω τον ΠΑΟΚ όπως τον ζω από τότε που με θυμάμαι. Μια φορά ρουφιάνος, πάντα ρουφιάνος. Μια φορά σε πούλησε, πάντα θα σε πουλάει. Μια φορά στο πουστριλίκι, πάντα στο πουστριλίκι. Ευθεία. Να προχωράς πάντα με το μέτωπο στον προορισμό.

Μου είπε κάποιος προχθές πως δεν είμαι οπαδός. Κανείς σαν εμένα δεν είναι. Γεννήθηκα στην κερκίδα, μεγάλωσα στην κερκίδα, είναι τόσο καθοριστική αυτή η σχέση, τόσο μεγάλη η ταύτιση που δεν ξεχωρίζεις ποιος είναι ο ΠΑΟΚ και ποιος εσύ. Στην ουσία, εσύ είσαι ο ΠΑΟΚ. Τα βλέπεις όλα με ασπρόμαυρο πρίσμα, τα ζεις όλα κοιτάζοντας μέσα από τα κάγκελα, αλλά παραμένεις μοναδικός και αυτοκυρίαρχος. Είσαι ο ΠΑΟΚ -είστε, όλοι εσείς, ο ΠΑΟΚ. Κι ας μην το καταλαβαίνετε.

Ο ΠΑΟΚ είναι η αιτία που είμαι ακόμα ζωντανός, γλιτώνοντάς με από τόσους θανάτους σε μια κρίσιμη, ζόρικη και εφιαλτική εφηβεία. Ο ΠΑΟΚ μου έδωσε τόση αυτοπεποίθηση να αντιληφθώ ποιος είμαι και από τι είμαι φτιαγμένος ώστε να βρω δύναμη να ορμήσω στον πιο μεγάλο και χορταστικό έρωτα που για όλους φαινόταν ακατόρθωτος αλλά εγώ την έριξα και την κράτησα δίπλα μου 23 χρόνια τώρα και την έκανα μητέρα των δυο μου παιδιών. Η κερκίδα του ΠΑΟΚ μου έδωσε στήριγμα, μου έχει βρει δουλειά, με έχει βοηθήσει να βοηθήσω κι εγώ άλλους όπως εγώ. Η κερκίδα του ΠΑΟΚ, αυτή που με μάγεψε και με έκανε κύτταρό της εκείνη την εορταστική Κυριακή, είναι όλη μου η ζωή, επειδή μου έδωσε ζωή όταν μου είχαν απομείνει μόνο λίγα βήματα προς την άβυσσο.

Δεν πήρα ναρκωτικά, δεν άπλωσα χέρι σε άνθρωπο που δε μου επιτέθηκε πρώτος, δεν έχω συλληφθεί ποτέ, δεν έχω περάσει ούτε μια νύχτα στη φυλακή, δεν έκλεψα, δε σκότωσα, πέρασα στη Σχολή με τα περισσότερα μόρια ως αριστούχος, δούλεψα, παντρεύτηκα, έκανα παιδιά, έγραψα, έχτισα, έσωσα κόσμο. Ως χούλιγκαν. Ως περιθώριο. Ως εν δυνάμει παράνομος επειδή είμαι ΠΑΟΚ κι επειδή το γήπεδο είναι το δεύτερο σπίτι μου. Κέρδισα το δικαίωμα να σπάω τα κόκαλα κάθε δάχτυλου που μου κουνάνε στα μούτρα.

Κάθε 6 Δεκέμβρη ακούω Χρόνια Πολλά. Τα δέχομαι ευχαρίστως, αν και δε νιώθω το παραμικρό ως κάτοχος ενός τυχαίου ονόματος που διάλεξαν για μένα όταν ήμουν μωρό. Τα δέχομαι ως χρόνια πολλά για τα γενέθλιά μου. 6 Δεκέμβρη 1987: Η δεύτερη ημερομηνία γέννησής μου. Η ουσιαστική. Σήμερα κλείνω τα 29. Ευχαριστώ για τις ευχές.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038