Αντικοινωνικός

Αντικοινωνικός

Νιώθεις αυτό που...

Αλέξανδρε

Αλέξανδρε

Αγαπητέ Αλέξανδρε,...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Non-Fiction

Non-Fiction

Μας κατέστρεψε το...

Ακρωτηριασμένος

Ακρωτηριασμένος

Βγαίνω από μία...

Ολιγαρκής

Ολιγαρκής

Ο κ. Γεώργιος...

Πυροτεχνουργός

Πυροτεχνουργός

Ο ταμίας ζήτησε...

Διαπλοκή

Διαπλοκή

Η ανάλυση των...

Ρεύμα

Ρεύμα

Όλος ο σύγχρονος...

Προσκυνητές

Προσκυνητές

Έχω μερικούς...

Τότε

Τότε

«Ποιο ποδόσφαιρο...

Σκόρπια

Σκόρπια

Στα...

  • Αντικοινωνικός

    Αντικοινωνικός

    Tuesday, 17 April 2018 13:40
  • Αλέξανδρε

    Αλέξανδρε

    Monday, 16 April 2018 02:23
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Wednesday, 11 April 2018 15:50
  • Non-Fiction

    Non-Fiction

    Monday, 09 April 2018 01:30
  • Ακρωτηριασμένος

    Ακρωτηριασμένος

    Thursday, 29 March 2018 23:32
  • Ολιγαρκής

    Ολιγαρκής

    Sunday, 25 March 2018 19:39
  • Πυροτεχνουργός

    Πυροτεχνουργός

    Thursday, 22 March 2018 13:10
  • Διαπλοκή

    Διαπλοκή

    Wednesday, 21 March 2018 11:42
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Tuesday, 20 March 2018 23:32
  • Προσκυνητές

    Προσκυνητές

    Monday, 19 March 2018 19:59
  • Τότε

    Τότε

    Monday, 12 March 2018 22:21
  • Σκόρπια

    Σκόρπια

    Monday, 12 March 2018 00:26

tsopanΔεν υπάρχει μεγαλύτερο σπάσιμο για τον μέσο χουλιγκάνο από αυτές τις εκπροσώπους του άλλου φύλου με την άκυρη γκρίνια.

Πάλι για τον ΠΑΟΚ μιλάτε, αμάν πια με το ποδόσφαιρο, πείτε και κάτι άλλο, ααα, τι θα γίνει, κάθε Κυριακή θα τρέχεις στα γήπεδα, όχι, κοπέλα μου, δεν τρέχω στα γήπεδα, σε μια καρέκλα κάθομαι, άντε να τρέχω στα γήπεδα κάνα-δυο φορές το χρόνο να μας πάρει η αστυνομία κάνα ντου και αν, πάνε αυτά τώρα, ποιος να με τρέξει. Μιλάω, φυσικά, για τις άλλες, εγώ έχω τη χουλιγκάνα είκοσι τρία χρόνια δίπλα μου, καβατζώθηκα.

Μίρι-μίρι, πάλι θα φύγεις, πού θα πας, τι την πληρώνουμε τι Νόβα τόσα λεφτά, τι θα πει Κύπελλο, ε να βάλουμε και οτενέτ τότε άμα είναι να φεύγεις και τις Τετάρτες, κουράστηκα πια. Κουράστηκες, μαρή, αλλά το Game Of Thrones κάθε βδομάδα και τρεις ταινιούλες που βλέπεις στη Νόβα χάρη στον άντρα σου αυτά δεν τα λες, άμα είχε μείνει σπίτι θα έβλεπε όλα τα ματς και τις φάσεις το βράδυ κι εσύ θα την έβγαζες με το τηλέφωνο στο χέρι, να σπας φούσκες και να μιλάς με τη μάνα σου τι να μαγειρέψω αύριο, πες καμιά ιδέα. Δεν τα λέω αυτά σεξιστικά ή φαλλοκρατικά, προς Θεού, από τη ζωή βγαλμένα είναι, σε περίπτωση ένστασης από κανένα σύλλογο για την ισότητα θα αποκαλύψω ονόματα και διευθύνσεις.

Έτσι είχαμε μία, με τη μίρλα κάθε μέρα, ε φτάνει πια, εδώ ήρθαμε για καφέ κι εσείς πάλι με τον ΠΑΟΚ, χαρείτε βρε το ηλιοβασίλεμα στον Όλυμπο, δείτε τα χρώματα, αχ, δεν είναι μαγεία έτσι που αντανακλά και τα λοιπά, βαρέθηκα ήδη τώρα να τα περιγράφω. Η δικιά μας έτσι πολύ της κουλτούρας, με τα σινεμά και τα φεστιβάλ κινηματογράφου, πού τα έβρισκε, αλλά και ποιος τα διοργάνωνε, αλλά και ποιοι γύριζαν τόσες ταινίες, ρε παιδιά, τι εποχή, φεστιβάλ ταινιών, άλλο φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους, άλλο φεστιβάλ ταινιών τεκμηρίωσης, άλλο φεστιβάλ ταινιών τεκμηρίωσης μικρού μήκους, βρε κι άλλο φεστιβάλ αφιέρωμα, καπάκι πιο ειδικό αφιέρωμα, βαριέστε που τα διαβάζετε, αυτή δε βαριόταν που πήγαινε και τα έβλεπε, πολλά φεστιβάλ η δικιά σου.

Απωθημένο το έχω, να φτιάξω ένα φεστιβάλ αισθησιακού κινηματογράφου μικρού μήκους, αλλά οι ταινίες να είναι δίωρες και το «μικρού μήκους» να μην αναφέρεται στη διάρκεια, να ξενερώσουν όλες οι κουφάλες οι κουλτουριάρηδες που θα γεμίσουν την αίθουσα. Γιατί, ξέρετε, όσο πιο πολύ τσόντα έχει η ταινία, τόσο πιο πολλή κουλτούρα θεωρείται, στα φεστιβάλ πήγαιναν αυτοί που ντρέπονταν να νοικιάσουν παπαρήγα, τώρα με το ίντερνετ βλέπετε εσείς να γίνονται πολλά φεστιβάλ κινηματογράφου;

Κι εκεί που μας έπρηζε με τα «δεν καταλαβαίνω γιατί ασχολείστε με τους μαντράχαλους και με τον ΠΑΟΚ και όλη μέρα το αναλύετε», πέφτει η ατάκα «έλα μια μέρα στο γήπεδο να καταλάβεις». Το δέχεται η δικιά μας, σου λέει εδώ Ταρκόφσκι τρεις ώρες χιόνια έβλεπα με τρεμάμενους υπότιτλους στο Φαργκάνη, στον ΠΑΟΚ θα κωλώσω; Εντάξει, θα έρθεις μαζί μας την Κυριακή στην Τούμπα, να πάρεις μια ιδέα. «Με ποιον παίζουμε», ρωτάει η κουλτουριάρα. Με την Καλλιθέα, της λέμε. «Α, όχι, ποια Καλλιθέα, να έρθω σε κάνα ντέρμπι, άμα είναι να σας καταλάβω θα πρέπει να έχει κόσμο και ιστορίες». Επόμενο ντέρμπι με τον Ολυμπιακό, οπότε το κανονίζουμε, με τα γνωστά δε θα μιλάς, δε θα το συζητάς, δε θα φωνάζεις, μην ξεφτιλιστούμε.

Έρχεται η μέρα του ματς. Μου λέει ο δικός της καλά, ρε μαλάκα, στην 4 πήρες εισιτήρια, ναι ρε, του λέω, άμα είναι να νιώσει γήπεδο πού θα την πάμε, στα επίσημα; Μπαίνουμε, καθόμαστε κάπως ψηλά, μην τη στείλουμε και κάτω στο κάγκελο να κάνει κανέναν εμετό έτσι άμαθη, είχε κόσμο, τακτοποιούμαστε, αρχίζουν τα συνθήματα. Ο θρύλος κι ο Πειραιάς ο λαός, ο θρύλος κι ο Πειραιάς η κουλτουριάρα. Καλά αρχίσαμε. Έτσι τον Ολυμπιακό, αλλιώς τον Ολυμπιακό, ακολουθούσε η δικιά μας, δεν άφηνε τίποτα. Μωρέ μπράβο πάθος, είδες, πώς φαίνεται ο σπουδαγμένος ο άνθρωπος, με τη μία τα έπιανε τα συνθήματα, έβγαζε λαρύγγι. Ο άλλος δίπλα της καμάρωνε, ο καταπιεσμένος, υποτίθεται.

Βγήκε για προθέρμανση ο Οκκάς, δώσ’ του ο κόσμος το μπινελίκι. Και πιάνει η κουλτουριάρα ένα σφύριγμα, ρε παιδιά, βάζει έτσι τα δάχτυλα στο στόμα κι αρχίζει τα φιιιιουιπ, φιιιιουιπ, ο τσέλιγκας, αν είχε άλλη μια σαν αυτή απέναντι θα έκαναν κερκίδα ανταλλαγή με την 8. Μας πήρε τ’ αυτιά. Ου ρε Οκκά, ασταδιάλα ρε Οκκά, ξανάβαζε τα δάχτυλα και φιιιιουιπ, φιιιιουιπ, έβριζε τον Κύπριο και σφύριζε, δηλαδή τι σφύριζε, κόρναρε, ούτε ο Άγγελος τέτοιο κόλπο όταν σφύριζε στο Βρύζα να πάει στη γραμμή. Κρυφό ταλέντο. Όλα τα γίδια μέχρι τα Λαγκαδίκια στράφηκαν προς την Τούμπα εκείνη τη στιγμή και τα τύφλωσε ο ήλιος, για μια βδομάδα φρέσκο γάλα δεν είχε στα σούπερ-μάρκετ.

Βέβαια, παραλίγο θα χάναμε το ματς εξαιτίας της, πέρασαν τα χρόνια, ας κάνουμε και κάποιες αποκαλύψεις. Μπουκάρει ο Μαυρογενίδης, πέφτει για τάκλιν ο Φύλαρχος, βρίσκει μπάλα, τη βγάζει κόρνερ. Όλα κανονικά, δεν υπάρχει επαφή. Σφυράει η δικιά μας, ο τσοπάνης, τ’ ακούνε οι γάβροι, πανηγυρίζουν για το πέναλτι, σαστίζει για λίγο ο Ζωγράφος που πανηγυρίζουν οι φιλοξενούμενοι, τι να κάνει, αντί για κόρνερ δείχνει τη βούλα. Αυτά μπορείτε να τα δείτε στο γιουτιούμπ, όλα όπως σας τα λέω, βάλτε και αργή κίνηση. Τρώμε το γκολ, άντε μετά να ισοφαρίσουμε, το βάζει στο δεύτερο ο Κοντός, έστω, πήραμε το Χ.

Πώς σου φάνηκε, το συζητάμε μετά στον καφέ. «Πώς να μου φανεί», λέει η κουλτουριάρα, «δεν έπρεπε να βγάλει τον Σπάσιτς τόσο νωρίς, μπορούσε να το χτυπήσει στο τέλος, τι να κάνουμε τώρα, την άλλη Κυριακή πού παίζουμε»; Στον Εργοτέλη, της λέμε. Α, ωραία, να πάμε, τι ώρα είναι;

Και χάρη στην κίνηση ματ «φέρ’ τη στο γήπεδο να νιώσει, να μη σε πρήζει» που πρέπει κάθε παντρεμένος Παοκτσής να κάνει για να ηρεμήσει το κεφάλι του, ο φιλαράκος μου μέχρι και στις προπονήσεις μπορεί να πηγαίνει, ούτε Νόβα πληρώνει ούτε Οτενέτ, πριν από κάθε ματς σηκώνεται, ντύνεται, λέει ένα «εγώ πάω να δω τον ΠΑΟΚ» και φεύγει. Στη χειρότερη να ακούσει κανένα «σιγά το ματς που θα δεις», αλλά γκρίνια δεν έχει πια.

Επτά

Επτά

«Αααουχμ... Αααου&c ...

Read more
Επανάσταση

Επανάσταση

“Won’t Bow, Don’t Know How”«Δε θα σ&ka ...

Read more
Κερκιδάκι

Κερκιδάκι

Δίχως την παραμικρή σκέψη, αντάλλαζα την Τούμπα της Κυριακής με το κερκιδάκι στη Νέα Σμύρνη το Σάββα ...

Read more
Επαγγελματίες

Επαγγελματίες

Χρειάζεται και γραπτή ανάλυση αυτό το σχεδιάγραμμα των «επαγγελματιών» που φόρεσαν τις φανέλες ΠΑΟΚ ...

Read more
Κορεό

Κορεό

Επιβάλλεται σχετική μελέτη της φωτογραφίας πριν την ανάγνωση. Λοιπόν, τι βλέπουμε στην εικόνα; ...

Read more
Αχρωματοψία

Αχρωματοψία

Από τότε που με θυμάμαι, ένιωθα ένα είδος οίκτου για τον φίλο μου με την πλήρη αχρωματοψία. Δεν έβλε ...

Read more
Πόλεμoς

Πόλεμoς

Κανένας πόλεμος δεν έχει ξεκινήσει και κανένας πόλεμος δεν πρόκειται να γίνει κόντρα σε οποιονδήποτε ...

Read more
Σύμβολο

Σύμβολο

Έχει πολλά χρόνια πο&upsi ...

Read more
Αυτές

Αυτές

Ποτέ δεν πίστεψα στη& ...

Read more
Μπογιά

Μπογιά

H τελευταία ερώτηση ...

Read more
Κενό

Κενό

Σαν σήμερα, πριν από α&kappa ...

Read more
Νάσος

Νάσος

Σε αντίθεση με τον π ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.