Δεν

Δεν

Το Σάββατο, όπως...

Επέτειος

Επέτειος

Το «Μια Εποχή Στο...

Μπάτσων

Μπάτσων

Ποτέ δεν είσαι...

Μαργαρίτης

Μαργαρίτης

Στις 17 Δεκεμβρίου...

Ασταδιάλα

Ασταδιάλα

Ναι, ρε Παοκάρα, ναι,...

Cobalt

Cobalt

Αυτός είναι ο Φώτης....

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

  • Δεν

    Δεν

    Tuesday, 06 November 2018 14:41
  • Επέτειος

    Επέτειος

    Friday, 02 November 2018 15:39
  • Μπάτσων

    Μπάτσων

    Thursday, 01 November 2018 22:47
  • Μαργαρίτης

    Μαργαρίτης

    Tuesday, 30 October 2018 23:33
  • Ασταδιάλα

    Ασταδιάλα

    Thursday, 25 October 2018 23:58
  • Cobalt

    Cobalt

    Friday, 19 October 2018 22:56
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54

tsopanΔεν υπάρχει μεγαλύτερο σπάσιμο για τον μέσο χουλιγκάνο από αυτές τις εκπροσώπους του άλλου φύλου με την άκυρη γκρίνια.

Πάλι για τον ΠΑΟΚ μιλάτε, αμάν πια με το ποδόσφαιρο, πείτε και κάτι άλλο, ααα, τι θα γίνει, κάθε Κυριακή θα τρέχεις στα γήπεδα, όχι, κοπέλα μου, δεν τρέχω στα γήπεδα, σε μια καρέκλα κάθομαι, άντε να τρέχω στα γήπεδα κάνα-δυο φορές το χρόνο να μας πάρει η αστυνομία κάνα ντου και αν, πάνε αυτά τώρα, ποιος να με τρέξει. Μιλάω, φυσικά, για τις άλλες, εγώ έχω τη χουλιγκάνα είκοσι τρία χρόνια δίπλα μου, καβατζώθηκα.

Μίρι-μίρι, πάλι θα φύγεις, πού θα πας, τι την πληρώνουμε τι Νόβα τόσα λεφτά, τι θα πει Κύπελλο, ε να βάλουμε και οτενέτ τότε άμα είναι να φεύγεις και τις Τετάρτες, κουράστηκα πια. Κουράστηκες, μαρή, αλλά το Game Of Thrones κάθε βδομάδα και τρεις ταινιούλες που βλέπεις στη Νόβα χάρη στον άντρα σου αυτά δεν τα λες, άμα είχε μείνει σπίτι θα έβλεπε όλα τα ματς και τις φάσεις το βράδυ κι εσύ θα την έβγαζες με το τηλέφωνο στο χέρι, να σπας φούσκες και να μιλάς με τη μάνα σου τι να μαγειρέψω αύριο, πες καμιά ιδέα. Δεν τα λέω αυτά σεξιστικά ή φαλλοκρατικά, προς Θεού, από τη ζωή βγαλμένα είναι, σε περίπτωση ένστασης από κανένα σύλλογο για την ισότητα θα αποκαλύψω ονόματα και διευθύνσεις.

Έτσι είχαμε μία, με τη μίρλα κάθε μέρα, ε φτάνει πια, εδώ ήρθαμε για καφέ κι εσείς πάλι με τον ΠΑΟΚ, χαρείτε βρε το ηλιοβασίλεμα στον Όλυμπο, δείτε τα χρώματα, αχ, δεν είναι μαγεία έτσι που αντανακλά και τα λοιπά, βαρέθηκα ήδη τώρα να τα περιγράφω. Η δικιά μας έτσι πολύ της κουλτούρας, με τα σινεμά και τα φεστιβάλ κινηματογράφου, πού τα έβρισκε, αλλά και ποιος τα διοργάνωνε, αλλά και ποιοι γύριζαν τόσες ταινίες, ρε παιδιά, τι εποχή, φεστιβάλ ταινιών, άλλο φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους, άλλο φεστιβάλ ταινιών τεκμηρίωσης, άλλο φεστιβάλ ταινιών τεκμηρίωσης μικρού μήκους, βρε κι άλλο φεστιβάλ αφιέρωμα, καπάκι πιο ειδικό αφιέρωμα, βαριέστε που τα διαβάζετε, αυτή δε βαριόταν που πήγαινε και τα έβλεπε, πολλά φεστιβάλ η δικιά σου.

Απωθημένο το έχω, να φτιάξω ένα φεστιβάλ αισθησιακού κινηματογράφου μικρού μήκους, αλλά οι ταινίες να είναι δίωρες και το «μικρού μήκους» να μην αναφέρεται στη διάρκεια, να ξενερώσουν όλες οι κουφάλες οι κουλτουριάρηδες που θα γεμίσουν την αίθουσα. Γιατί, ξέρετε, όσο πιο πολύ τσόντα έχει η ταινία, τόσο πιο πολλή κουλτούρα θεωρείται, στα φεστιβάλ πήγαιναν αυτοί που ντρέπονταν να νοικιάσουν παπαρήγα, τώρα με το ίντερνετ βλέπετε εσείς να γίνονται πολλά φεστιβάλ κινηματογράφου;

Κι εκεί που μας έπρηζε με τα «δεν καταλαβαίνω γιατί ασχολείστε με τους μαντράχαλους και με τον ΠΑΟΚ και όλη μέρα το αναλύετε», πέφτει η ατάκα «έλα μια μέρα στο γήπεδο να καταλάβεις». Το δέχεται η δικιά μας, σου λέει εδώ Ταρκόφσκι τρεις ώρες χιόνια έβλεπα με τρεμάμενους υπότιτλους στο Φαργκάνη, στον ΠΑΟΚ θα κωλώσω; Εντάξει, θα έρθεις μαζί μας την Κυριακή στην Τούμπα, να πάρεις μια ιδέα. «Με ποιον παίζουμε», ρωτάει η κουλτουριάρα. Με την Καλλιθέα, της λέμε. «Α, όχι, ποια Καλλιθέα, να έρθω σε κάνα ντέρμπι, άμα είναι να σας καταλάβω θα πρέπει να έχει κόσμο και ιστορίες». Επόμενο ντέρμπι με τον Ολυμπιακό, οπότε το κανονίζουμε, με τα γνωστά δε θα μιλάς, δε θα το συζητάς, δε θα φωνάζεις, μην ξεφτιλιστούμε.

Έρχεται η μέρα του ματς. Μου λέει ο δικός της καλά, ρε μαλάκα, στην 4 πήρες εισιτήρια, ναι ρε, του λέω, άμα είναι να νιώσει γήπεδο πού θα την πάμε, στα επίσημα; Μπαίνουμε, καθόμαστε κάπως ψηλά, μην τη στείλουμε και κάτω στο κάγκελο να κάνει κανέναν εμετό έτσι άμαθη, είχε κόσμο, τακτοποιούμαστε, αρχίζουν τα συνθήματα. Ο θρύλος κι ο Πειραιάς ο λαός, ο θρύλος κι ο Πειραιάς η κουλτουριάρα. Καλά αρχίσαμε. Έτσι τον Ολυμπιακό, αλλιώς τον Ολυμπιακό, ακολουθούσε η δικιά μας, δεν άφηνε τίποτα. Μωρέ μπράβο πάθος, είδες, πώς φαίνεται ο σπουδαγμένος ο άνθρωπος, με τη μία τα έπιανε τα συνθήματα, έβγαζε λαρύγγι. Ο άλλος δίπλα της καμάρωνε, ο καταπιεσμένος, υποτίθεται.

Βγήκε για προθέρμανση ο Οκκάς, δώσ’ του ο κόσμος το μπινελίκι. Και πιάνει η κουλτουριάρα ένα σφύριγμα, ρε παιδιά, βάζει έτσι τα δάχτυλα στο στόμα κι αρχίζει τα φιιιιουιπ, φιιιιουιπ, ο τσέλιγκας, αν είχε άλλη μια σαν αυτή απέναντι θα έκαναν κερκίδα ανταλλαγή με την 8. Μας πήρε τ’ αυτιά. Ου ρε Οκκά, ασταδιάλα ρε Οκκά, ξανάβαζε τα δάχτυλα και φιιιιουιπ, φιιιιουιπ, έβριζε τον Κύπριο και σφύριζε, δηλαδή τι σφύριζε, κόρναρε, ούτε ο Άγγελος τέτοιο κόλπο όταν σφύριζε στο Βρύζα να πάει στη γραμμή. Κρυφό ταλέντο. Όλα τα γίδια μέχρι τα Λαγκαδίκια στράφηκαν προς την Τούμπα εκείνη τη στιγμή και τα τύφλωσε ο ήλιος, για μια βδομάδα φρέσκο γάλα δεν είχε στα σούπερ-μάρκετ.

Βέβαια, παραλίγο θα χάναμε το ματς εξαιτίας της, πέρασαν τα χρόνια, ας κάνουμε και κάποιες αποκαλύψεις. Μπουκάρει ο Μαυρογενίδης, πέφτει για τάκλιν ο Φύλαρχος, βρίσκει μπάλα, τη βγάζει κόρνερ. Όλα κανονικά, δεν υπάρχει επαφή. Σφυράει η δικιά μας, ο τσοπάνης, τ’ ακούνε οι γάβροι, πανηγυρίζουν για το πέναλτι, σαστίζει για λίγο ο Ζωγράφος που πανηγυρίζουν οι φιλοξενούμενοι, τι να κάνει, αντί για κόρνερ δείχνει τη βούλα. Αυτά μπορείτε να τα δείτε στο γιουτιούμπ, όλα όπως σας τα λέω, βάλτε και αργή κίνηση. Τρώμε το γκολ, άντε μετά να ισοφαρίσουμε, το βάζει στο δεύτερο ο Κοντός, έστω, πήραμε το Χ.

Πώς σου φάνηκε, το συζητάμε μετά στον καφέ. «Πώς να μου φανεί», λέει η κουλτουριάρα, «δεν έπρεπε να βγάλει τον Σπάσιτς τόσο νωρίς, μπορούσε να το χτυπήσει στο τέλος, τι να κάνουμε τώρα, την άλλη Κυριακή πού παίζουμε»; Στον Εργοτέλη, της λέμε. Α, ωραία, να πάμε, τι ώρα είναι;

Και χάρη στην κίνηση ματ «φέρ’ τη στο γήπεδο να νιώσει, να μη σε πρήζει» που πρέπει κάθε παντρεμένος Παοκτσής να κάνει για να ηρεμήσει το κεφάλι του, ο φιλαράκος μου μέχρι και στις προπονήσεις μπορεί να πηγαίνει, ούτε Νόβα πληρώνει ούτε Οτενέτ, πριν από κάθε ματς σηκώνεται, ντύνεται, λέει ένα «εγώ πάω να δω τον ΠΑΟΚ» και φεύγει. Στη χειρότερη να ακούσει κανένα «σιγά το ματς που θα δεις», αλλά γκρίνια δεν έχει πια.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB