Αντικοινωνικός

Αντικοινωνικός

Νιώθεις αυτό που...

Αλέξανδρε

Αλέξανδρε

Αγαπητέ Αλέξανδρε,...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Non-Fiction

Non-Fiction

Μας κατέστρεψε το...

Ακρωτηριασμένος

Ακρωτηριασμένος

Βγαίνω από μία...

Ολιγαρκής

Ολιγαρκής

Ο κ. Γεώργιος...

Πυροτεχνουργός

Πυροτεχνουργός

Ο ταμίας ζήτησε...

Διαπλοκή

Διαπλοκή

Η ανάλυση των...

Ρεύμα

Ρεύμα

Όλος ο σύγχρονος...

Προσκυνητές

Προσκυνητές

Έχω μερικούς...

Τότε

Τότε

«Ποιο ποδόσφαιρο...

Σκόρπια

Σκόρπια

Στα...

  • Αντικοινωνικός

    Αντικοινωνικός

    Tuesday, 17 April 2018 13:40
  • Αλέξανδρε

    Αλέξανδρε

    Monday, 16 April 2018 02:23
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Wednesday, 11 April 2018 15:50
  • Non-Fiction

    Non-Fiction

    Monday, 09 April 2018 01:30
  • Ακρωτηριασμένος

    Ακρωτηριασμένος

    Thursday, 29 March 2018 23:32
  • Ολιγαρκής

    Ολιγαρκής

    Sunday, 25 March 2018 19:39
  • Πυροτεχνουργός

    Πυροτεχνουργός

    Thursday, 22 March 2018 13:10
  • Διαπλοκή

    Διαπλοκή

    Wednesday, 21 March 2018 11:42
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Tuesday, 20 March 2018 23:32
  • Προσκυνητές

    Προσκυνητές

    Monday, 19 March 2018 19:59
  • Τότε

    Τότε

    Monday, 12 March 2018 22:21
  • Σκόρπια

    Σκόρπια

    Monday, 12 March 2018 00:26

panaxaΝα βλέπεις αγώνα στην 4 το 1992, να εκδηλώνεσαι ανοιχτά υπέρ των φιλοξενούμενων, να χτυπιέσαι στις ευκαιρίες και να χειροκροτάς στις καλές ενέργειές τους και να μη σε πειράζει κανείς. Δε γίνεται, λέτε.

Κι όμως, γίνεται. Έγινε, δηλαδή, εκεί ήμουν, Σεπτέμβριος του 1992. Πρόσφατα με ρώτησε ο Τ αν θυμάμαι που είχαμε πάει μαζί σε ένα ΠΑΟΚ-Παναχαϊκή. Ποιον βρήκε να ρωτήσει αν θυμάται. «Θυμάσαι και που χειροκροτούσα την Παναχαϊκή και κανείς δε με πείραξε»;

Ο Τ είναι ειδική περίπτωση Παοκτσή. Είναι από τους λίγους (βασικά, δεν ξέρω κι άλλον) Μακεδόνες που είναι μια μικρή ομάδα του Νότου και από τις μεγάλες ομάδες ΠΑΟΚ. Άμα τον ρωτήσεις τι ομάδα είναι, σου απαντάει: «Παναχαϊκή και από τις μεγάλες ΠΑΟΚ». Αυτό. Πώς έγινε; Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχαν ο Δαβουρλής, ο Στραβοπόδης, ο Μιχαλόπουλος, μια ομαδάρα δίχως Κούγια και δίχως προστάτες, έτυχε ο δικός μας να δει έναν αγώνα και να αγαπήσει τα μαυροκόκκινα. Τι να κάνουμε, έτσι του έκατσε. Σεβασμός, επειδή είναι αυθεντικός Παναχαϊκός, δεν άλλαξε μετά που καταστραφήκανε να το παίξει μεγαλοπαοκτσής. Ακόμα και σήμερα, Παναχαϊκή είναι.

Να τον ακούσεις να λέει ιστορίες για την Ευρώπη. Παντού πήγε, Φρανκφούρτη, Μόναχο, Νάπολι, Βερόνα, Μέχελεν, όπου έπαιζε ο ΠΑΟΚ ακολουθούσε από τη Γερμανία όπου ζούσε, κάθε πρωί μόλις ξυπνήσει και κάθε βράδυ πριν κοιμηθεί καταριέται τον καριόλη τον ρέφερι που έδωσε δυο φορές επανάληψη στον Φορτούλα, στα πέναλτι με την Μπάγερν, κανονικός δικός μας, δηλαδή, με την εξαίρεση που σας αναφέρω. Μαζί με τον ΠΑΟΚ και ιστορίες για την Παναχαϊκή, εκείνο το δοκάρι του Δαβουρλή, ακόμα κουνιέται, ρε παιδιά, τι βρωμόσουτο ήταν αυτό, την άλλη φορά στο Αγρίνιο, την άλλη φορά εκεί, εδώ, αμφιβάλλω αν υπάρχουν πολλοί Πατρινοί με τέτοιες μνήμες από δεκαετία ’70. Μόνο για ‘κείνο το 3-5 μην τον ρωτήσετε, εκεί παθαίνει τον πραγματικό διχασμό προσωπικότητας. Και με ρωτάει «το θυμάσαι καθόλου εκείνο το ματς»;

«Κάτι θυμάμαι, ρε Τ. Θυμάμαι που είχες φέρει ένα Όπελ Βέκτρα από τη Γερμανία και μπήκαμε μέσα και κοιτούσαμε σα να ήταν διαστημόπλοιο, τέτοιο αμάξι τότε δεν είχαμε ξαναδεί, είχε και κοντέρ ψηφιακό, δυόμισι ώρες ταξίδι μέχρι την Τούμπα κι άλλες τόσες στο γυρισμό το κοντέρ κοιτάζαμε που άλλαζε ψηφία, σαν ιθαγενείς. Ήμασταν εσύ, εγώ, ο τάδε κι ο τάδε. Θυμάμαι που όταν φτάσαμε εγώ μπήκα στην 4Α για να βρω έναν δικό μου να συνεννοηθώ για την εκδρομή στο Παρίσι, μετά ήρθα και σας βρήκα στην 4. Θυμάμαι που έκανε επίθεση ο ΠΑΟΚ, σούταρε ο Μπορμπόκης, έλεγες ‘όχι, ρε γαμώτο’, μετά έκανε επίθεση η Παναχαϊκή, το έχανε, έλεγες ‘κρίμα, ρε γαμώτο’, χειροκροτούσες τον Μαγκντί, έλεγες ‘τι παικταράς’, φώναζες στους Παναχαϊκούς να διώξουν που έπαιζαν όλο άμυνα, ‘τουλάχιστο να κρατήσουμε το 0-0 και να χτυπήσουμε σε καμιά αντεπίθεση’. Βάζει το πρώτο γκολ ο Τζούρτζεβιτς, πανηγυρίζεις και λες ‘δεν πειράζει, ο ΠΑΟΚ έχει υψηλές βλέψεις, να μην του κόψουμε βαθμό εδώ μέσα’, πανηγυρίζεις και το δεύτερο, μετά φώναζες ‘ε, ας μειώσουμε τώρα, να λήξει 2-1, τι σας πειράζει, δε σας πειράζει, έτσι’; Μπαίνει και το 3-0, χειροκροτάς αλλά γκρινιάζεις κιόλας, ‘τώρα έπρεπε δηλαδή να μπει και τρίτο, με το 2-0 πάλι κέρδιζε ο ΠΑΟΚ, τσάμπα μας ξεφτιλίζει τώρα’. Μετά θυμάμαι στην επιστροφή που είχε πιάσει φωτιά όλη η πλευρά στο Παγγαίο, έπεφταν οι στάχτες στο τζάμι του Βέκτρα, μέσα στη νύχτα βλέπαμε τις φλόγες και μετά έψαχνα εγώ το Νομάρχη στις φωτιές να μου υπογράψει το διαβατήριο να πάω Παρίσι που δεν τον έβρισκα και τελικά λαδώσαμε έναν ταξιδιωτικό πράκτορα με άκρες να μας τα εκδώσουν, αυτά τα λίγα θυμάμαι από εκείνη τη μέρα, Σεπτέμβριος 1992 ήταν, πριν το ματς με την Παρί».

«Α, καλά, εσύ είσαι χειρότερος κι από μένα», μου λέει ο Τ. Άσε, φίλε, δεν έχεις ιδέα, εγώ είμαι χειρότερος απ’ όλους.

Δαίμονες

Δαίμονες

Ο πιο διαχρονικός μ ...

Read more
Αξιοκρατία

Αξιοκρατία

Πολύ περίεργο τυπάκι. Είχε σκάσει στη δουλειά όταν εγώ είχα ήδη παλιώσει και με είχανε βάλει να τον ...

Read more
Μακεδόνες

Μακεδόνες

Χρόνια το σκέφτομαι, το ξαναείδα και στον τελικό. «Θύρα 13» Αλεξανδρούπολη, Σέρρες, Κοζάνη, Θεσσαλον ...

Read more
Γιώργης

Γιώργης

Ο Γιώργης Πατροκοσμάς γύρισε κουρασμένος από τη δουλειά στο σπίτι, αργά το βράδυ του Σαββάτου. ...

Read more
Φόρθνετ

Φόρθνετ

Δευτέρα πρωί με παίρνει ο Ζ να πάρω εισιτήρια για το γάβρο. Δευτέρα βράδυ το ακυρώνει, μπα, δε θα ‘ρ ...

Read more
Φιλανθρωπία

Φιλανθρωπία

«Εμείς βοηθάμε όλο τον κόσμο τόσα χρόνια και δεν το ξέρει κανείς, αυτοί μια φορά έκαναν φιλανθρωπία ...

Read more
Εννιά

Εννιά

ΠΑΟΚ-Απόλλων Αθήνα&sigma ...

Read more
Βόλος

Βόλος

Μετά από ένα δίωρο πανη&gam ...

Read more
Χαμόγελο

Χαμόγελο

Ο δικός μου ΠΑΟΚ ε ...

Read more
Τρύπιοι

Τρύπιοι

Τόσα χρόνια με τον ΠΑ&Omi ...

Read more
Μπουγάτσα

Μπουγάτσα

Ναι, εντάξει, τα ξέρου ...

Read more
Μαυρίδης

Μαυρίδης

Οι μόνοι που γνωρίζ&omicr ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.