Αντικοινωνικός

Αντικοινωνικός

Νιώθεις αυτό που...

Αλέξανδρε

Αλέξανδρε

Αγαπητέ Αλέξανδρε,...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Non-Fiction

Non-Fiction

Μας κατέστρεψε το...

Ακρωτηριασμένος

Ακρωτηριασμένος

Βγαίνω από μία...

Ολιγαρκής

Ολιγαρκής

Ο κ. Γεώργιος...

Πυροτεχνουργός

Πυροτεχνουργός

Ο ταμίας ζήτησε...

Διαπλοκή

Διαπλοκή

Η ανάλυση των...

Ρεύμα

Ρεύμα

Όλος ο σύγχρονος...

Προσκυνητές

Προσκυνητές

Έχω μερικούς...

Τότε

Τότε

«Ποιο ποδόσφαιρο...

Σκόρπια

Σκόρπια

Στα...

  • Αντικοινωνικός

    Αντικοινωνικός

    Tuesday, 17 April 2018 13:40
  • Αλέξανδρε

    Αλέξανδρε

    Monday, 16 April 2018 02:23
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Wednesday, 11 April 2018 15:50
  • Non-Fiction

    Non-Fiction

    Monday, 09 April 2018 01:30
  • Ακρωτηριασμένος

    Ακρωτηριασμένος

    Thursday, 29 March 2018 23:32
  • Ολιγαρκής

    Ολιγαρκής

    Sunday, 25 March 2018 19:39
  • Πυροτεχνουργός

    Πυροτεχνουργός

    Thursday, 22 March 2018 13:10
  • Διαπλοκή

    Διαπλοκή

    Wednesday, 21 March 2018 11:42
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Tuesday, 20 March 2018 23:32
  • Προσκυνητές

    Προσκυνητές

    Monday, 19 March 2018 19:59
  • Τότε

    Τότε

    Monday, 12 March 2018 22:21
  • Σκόρπια

    Σκόρπια

    Monday, 12 March 2018 00:26

LagonidsΟ Κώστας Λαγωνίδης είχε μόλις πετύχει το πρώτο από τα πολλά γκολ που θα έχανα στη ζωή μου σε αγώνες του ΠΑΟΚ όπου ήμουν παρών. Δεν αντέχαμε άλλο να βλέπουμε τον Αθηναϊκό να χάνει ευκαιρίες και τον Σαργκάνη να σταματάει ό,τι του σουτάραμε και βγήκαμε έξω, κάπου εκεί στο 90’, με το σκεπτικό πως «δεν έχει χαΐρι σήμερα». Είχαμε φτάσει με τον Νίκο κάπου ανάμεσα στην έξοδο της 4 και τα εκδοτήρια όταν ακούστηκε ο πανηγυρισμός από μέσα, κοντοσταθήκαμε, κοιταχτήκαμε και τρέξαμε πάλι στο πέταλο.

Ο κόσμος πανηγύριζε την πρώτη νίκη της χρονιάς με την κλασική αμπαλαέα του γκολ στις καθυστερήσεις. Μπήκαμε κι εμείς στο κουβάρι, ρωτώντας «ποιος το ‘βαλε», μας είπε κάποιος «ο Λαγωνίδης» κι αυτό ήταν, ούτε έμαθα πώς το έβαλε, ούτε το είδα ποτέ στη ζωή μου. Την ώρα που επιστρέφαμε Καβάλα με οτοστόπ η Αθλητική Κυριακή είχε τελειώσει -όσα έχω δει από ΠΑΟΚ εκείνο τον καιρό είναι ζωντανά από το χορτάρι, ούτε ριπλέι, ούτε αργή κίνηση το βράδυ στην τηλεόραση.

Η εφημερίδα έγραψε πως «ο Μπορμπόκης εκτέλεσε φάουλ και ο Λαγωνίδης με καρφωτή κεφαλιά έστειλε την μπάλα στα δίχτυα του ως τότε αλάνθαστου Σαργκάνη». Ο σπουδαίος Αθηναϊκός του Γκέρχαρντ Πρόκοπ έπεφτε μετά από ενενηντάλεπτη πολιορκία, έχοντας προηγηθεί νωρίς με τον Χρήστο Δημόπουλο και έχοντας χάσει ένα μάτσο ευκαιρίες στις κόντρες που έβγαινε κάθε πέντε λεπτά, με τον καραφλό μαέστρο Τζαλακώστα να κάνει ό,τι θέλει και τον Μπονγκ να έχει ξεφτιλίσει μια αμυντική γραμμή-τρόμο, με Μητσιμπόνα, Αλεξίου, Μαλιούφα, Αλεξούλη και μπαλαντέρ τον ασταμάτητο Λεοντιάδη. Πήρε η ομάδα ψυχολογία για το ματς με τη Μαλίν, τρεις μέρες μετά, χάρηκε και ο κόσμος που τότε γέμιζε το γήπεδο και δεν ήταν όπως τώρα που πηγαίνουν λίγοι στην Τούμπα, χαρήκαμε κι εμείς, έστω και απ’ έξω. Ήταν 15 Σεπτεμβρίου 1991, σαν σήμερα πριν από 25 χρόνια.

(Επτά χιλιάδες εισιτήρια έκοψε εκείνος ο ΠΑΟΚ, την τρίτη μόλις αγωνιστική -ο ΠΑΟΚ που τότε πήγαινε κάθε χρόνο για το Πρωτάθλημα. Στο ευρωπαϊκό της Τετάρτης προστέθηκαν άλλοι δέκα χιλιάδες άνθρωποι. Μετά την ιστορική πρόκριση μέσα στο Μέχελεν κόψαμε δεκατέσσερις χιλιάδες με τον Ηρακλή, μετά πέντε χιλιάδες με τον ΟΦΗ, πέντε χιλιάδες με τη Δόξα Δράμας, χίλια πεντακόσια με την Ξάνθη, από εφτά χιλιάδες με Απόλλωνα και Κόρινθο και στη συνέχεια της χρονιάς τα νούμερα έπεφταν κάτω από τις πέντε. Με Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό, βέβαια, είχαμε κοσμοσυρροή. Η «Τούμπα όπως παλιά», η «Τούμπα που γέμιζε σε κάθε ματς», ο μύθος των πιτσιρικάδων. Που δεν ήταν άλλος από χίλιους-δυο χιλιάδες κάγκουρες στο πέταλο που έκαναν όση φασαρία και όση τρομοκρατία χρειαζόταν για να μας φοβούνται όλοι από το πρώτο σφύριγμα. Εντός και εκτός, οι ίδιοι άνθρωποι, η ίδια κερκίδα. Μετακινούμενη. Η δύναμη δε βρίσκεται στα πλήθη, αλλά στο πάθος, την ποιότητα των ανθρώπων που απαρτίζουν αυτή την κερκίδα και τη συνειδητοποίηση πως το πέταλο και το χορτάρι έχουνε απευθείας σύνδεση με έναν κοινό σκοπό και αυτοί δεν βρίσκονται εκεί για φόντο στις φωτογραφίες και για να φωνάζουνε όμορφα, αυτάρεσκα τραγουδάκια.)

Μικρότερος

Μικρότερος

Αναλύσεις, συγκρί&sigm ...

Read more
320

320

Με την απόφαση να μετ&alp ...

Read more
Απουσία

Απουσία

Μόνο η δυσκοίλια είχε καταφέρει ως τώρα να της στερήσει αγώνα, αλλά κι αυτό φιλικό ήταν, δε μετράει ...

Read more
Ευγνωμοσύνη

Ευγνωμοσύνη

Θα παίζαμε σήμερα μ&epsilon ...

Read more
Αναλγητικό

Αναλγητικό

ΠΑΟΚ-ΑΕΚ 73-71. Δε θυμάμαι από πότε έχω να δω παιχνίδι στο μπάσκετ που το πήρε η κερκίδα. ...

Read more
Υποψήφιοι

Υποψήφιοι

Το συγκεντρωτικό π& ...

Read more
Υποκριτική

Υποκριτική

Η Χουλιγκάνα κατέβ&eta ...

Read more
Ρούμπικ

Ρούμπικ

Δεν ήμουνα στα καλά ...

Read more
Κραυγές

Κραυγές

Οι ρατσιστικές κραυγές ποτέ στο παρελθόν δεν είχαν αποτελέσει βασικό άξονα διαλεκτικής μίας αθλητική ...

Read more
Μάιος

Μάιος

Τελευταίος αγων&iot ...

Read more
Τούβλα

Τούβλα

Ξυπνάς κάθε πρωί με το άγχος τι μαλακία θα διαβάσεις πάλι και πόσο ρεζίλι θα γίνεις ως Παοκτσής. ...

Read more
Συμπεράσματα

Συμπεράσματα

Κριτική ΠΑΟΚ-Γκαζιαντέπ 67-76 Συμπεράσματα από τα φιλικά βγάζει ο Μαρκόπουλος και οι βοηθοί του. Εμ ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.