Μαχαίρι

Μαχαίρι

Βγήκα με το...

Ροναλντίνιο

Ροναλντίνιο

Ο όρος...

Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν...

24

24

Σήμερα, 24...

  • Μαχαίρι

    Μαχαίρι

    Friday, 19 January 2018 12:02
  • Ροναλντίνιο

    Ροναλντίνιο

    Thursday, 18 January 2018 17:06
  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30
  • Χριστούγεννα

    Χριστούγεννα

    Monday, 25 December 2017 13:32
  • 24

    24

    Sunday, 24 December 2017 23:08

LagonidsΟ Κώστας Λαγωνίδης είχε μόλις πετύχει το πρώτο από τα πολλά γκολ που θα έχανα στη ζωή μου σε αγώνες του ΠΑΟΚ όπου ήμουν παρών. Δεν αντέχαμε άλλο να βλέπουμε τον Αθηναϊκό να χάνει ευκαιρίες και τον Σαργκάνη να σταματάει ό,τι του σουτάραμε και βγήκαμε έξω, κάπου εκεί στο 90’, με το σκεπτικό πως «δεν έχει χαΐρι σήμερα». Είχαμε φτάσει με τον Νίκο κάπου ανάμεσα στην έξοδο της 4 και τα εκδοτήρια όταν ακούστηκε ο πανηγυρισμός από μέσα, κοντοσταθήκαμε, κοιταχτήκαμε και τρέξαμε πάλι στο πέταλο.

Ο κόσμος πανηγύριζε την πρώτη νίκη της χρονιάς με την κλασική αμπαλαέα του γκολ στις καθυστερήσεις. Μπήκαμε κι εμείς στο κουβάρι, ρωτώντας «ποιος το ‘βαλε», μας είπε κάποιος «ο Λαγωνίδης» κι αυτό ήταν, ούτε έμαθα πώς το έβαλε, ούτε το είδα ποτέ στη ζωή μου. Την ώρα που επιστρέφαμε Καβάλα με οτοστόπ η Αθλητική Κυριακή είχε τελειώσει -όσα έχω δει από ΠΑΟΚ εκείνο τον καιρό είναι ζωντανά από το χορτάρι, ούτε ριπλέι, ούτε αργή κίνηση το βράδυ στην τηλεόραση.

Η εφημερίδα έγραψε πως «ο Μπορμπόκης εκτέλεσε φάουλ και ο Λαγωνίδης με καρφωτή κεφαλιά έστειλε την μπάλα στα δίχτυα του ως τότε αλάνθαστου Σαργκάνη». Ο σπουδαίος Αθηναϊκός του Γκέρχαρντ Πρόκοπ έπεφτε μετά από ενενηντάλεπτη πολιορκία, έχοντας προηγηθεί νωρίς με τον Χρήστο Δημόπουλο και έχοντας χάσει ένα μάτσο ευκαιρίες στις κόντρες που έβγαινε κάθε πέντε λεπτά, με τον καραφλό μαέστρο Τζαλακώστα να κάνει ό,τι θέλει και τον Μπονγκ να έχει ξεφτιλίσει μια αμυντική γραμμή-τρόμο, με Μητσιμπόνα, Αλεξίου, Μαλιούφα, Αλεξούλη και μπαλαντέρ τον ασταμάτητο Λεοντιάδη. Πήρε η ομάδα ψυχολογία για το ματς με τη Μαλίν, τρεις μέρες μετά, χάρηκε και ο κόσμος που τότε γέμιζε το γήπεδο και δεν ήταν όπως τώρα που πηγαίνουν λίγοι στην Τούμπα, χαρήκαμε κι εμείς, έστω και απ’ έξω. Ήταν 15 Σεπτεμβρίου 1991, σαν σήμερα πριν από 25 χρόνια.

(Επτά χιλιάδες εισιτήρια έκοψε εκείνος ο ΠΑΟΚ, την τρίτη μόλις αγωνιστική -ο ΠΑΟΚ που τότε πήγαινε κάθε χρόνο για το Πρωτάθλημα. Στο ευρωπαϊκό της Τετάρτης προστέθηκαν άλλοι δέκα χιλιάδες άνθρωποι. Μετά την ιστορική πρόκριση μέσα στο Μέχελεν κόψαμε δεκατέσσερις χιλιάδες με τον Ηρακλή, μετά πέντε χιλιάδες με τον ΟΦΗ, πέντε χιλιάδες με τη Δόξα Δράμας, χίλια πεντακόσια με την Ξάνθη, από εφτά χιλιάδες με Απόλλωνα και Κόρινθο και στη συνέχεια της χρονιάς τα νούμερα έπεφταν κάτω από τις πέντε. Με Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό, βέβαια, είχαμε κοσμοσυρροή. Η «Τούμπα όπως παλιά», η «Τούμπα που γέμιζε σε κάθε ματς», ο μύθος των πιτσιρικάδων. Που δεν ήταν άλλος από χίλιους-δυο χιλιάδες κάγκουρες στο πέταλο που έκαναν όση φασαρία και όση τρομοκρατία χρειαζόταν για να μας φοβούνται όλοι από το πρώτο σφύριγμα. Εντός και εκτός, οι ίδιοι άνθρωποι, η ίδια κερκίδα. Μετακινούμενη. Η δύναμη δε βρίσκεται στα πλήθη, αλλά στο πάθος, την ποιότητα των ανθρώπων που απαρτίζουν αυτή την κερκίδα και τη συνειδητοποίηση πως το πέταλο και το χορτάρι έχουνε απευθείας σύνδεση με έναν κοινό σκοπό και αυτοί δεν βρίσκονται εκεί για φόντο στις φωτογραφίες και για να φωνάζουνε όμορφα, αυτάρεσκα τραγουδάκια.)

Ξεκόλλα

Ξεκόλλα

Δεν ξέρω αν είμαι «ο μ ...

Read more
Τζαλμάς

Τζαλμάς

22:11:30 ω ρε φίλε τι ομάδα έ&p ...

Read more
320

320

Με την απόφαση να μετ&alp ...

Read more
Φανέλες

Φανέλες

Τετάρτη βράδυ, εκεί που πίνει το γάλα της πίσω μου, σταματάει να ρουφάει και ρωτάει: «Μπαμπά, γιατί ...

Read more
Δημήτρης

Δημήτρης

Κριτική ΠΑΟΚ-Πανθρακικός 3-2. Μία ευθεία ορίζεται κατά μοναδικό τρόπο από τα δύο σημεία Α και Β. Το ...

Read more
Κερί

Κερί

Ήταν οι πιο γνωστοί &sigm ...

Read more
Συνείδηση

Συνείδηση

Αμφιταλαντεύτηκα, πάλεψα μέσα μου για αρκετή ώρα, μέχρι και ερώτημα στους φίλους μου έβαλα στο Faceb ...

Read more
Είκοσι (15/01/1997)

Είκοσι (15/01/1997)

Οκτώ αγώνες χωρίς νίκ& ...

Read more
Οπαδογράφοι

Οπαδογράφοι

Έχουμε, λοιπόν, ένα όνομα συγκεκριμένου ανθρώπου που προσπαθεί εντεταλμένα να κάνει κακό στον ΠΑΟΚ: ...

Read more
Μπιμπερό

Μπιμπερό

Αγαπητέ πρόεδρε της ΚΑΕ ΠΑΟΚ, Αγαπητό διοικητικό συμβούλιο, Αγαπητό προπονητικό τιμ, Αγαπητοί καλαθο ...

Read more
Γιούρισιτς

Γιούρισιτς

Ένας από τους σημαντ&i ...

Read more
Καθυστέρηση

Καθυστέρηση

ΠΑΟΚ-Ηρακλής, βάζει πρώτη γκολ η γριά. Αρχίζουν να πέφτουν σε κάθε φάση, καθυστερήσεις και τα γνωστά ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.