Δεν

Δεν

Το Σάββατο, όπως...

Επέτειος

Επέτειος

Το «Μια Εποχή Στο...

Μπάτσων

Μπάτσων

Ποτέ δεν είσαι...

Μαργαρίτης

Μαργαρίτης

Στις 17 Δεκεμβρίου...

Ασταδιάλα

Ασταδιάλα

Ναι, ρε Παοκάρα, ναι,...

Cobalt

Cobalt

Αυτός είναι ο Φώτης....

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

  • Δεν

    Δεν

    Tuesday, 06 November 2018 14:41
  • Επέτειος

    Επέτειος

    Friday, 02 November 2018 15:39
  • Μπάτσων

    Μπάτσων

    Thursday, 01 November 2018 22:47
  • Μαργαρίτης

    Μαργαρίτης

    Tuesday, 30 October 2018 23:33
  • Ασταδιάλα

    Ασταδιάλα

    Thursday, 25 October 2018 23:58
  • Cobalt

    Cobalt

    Friday, 19 October 2018 22:56
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54

LagonidsΟ Κώστας Λαγωνίδης είχε μόλις πετύχει το πρώτο από τα πολλά γκολ που θα έχανα στη ζωή μου σε αγώνες του ΠΑΟΚ όπου ήμουν παρών. Δεν αντέχαμε άλλο να βλέπουμε τον Αθηναϊκό να χάνει ευκαιρίες και τον Σαργκάνη να σταματάει ό,τι του σουτάραμε και βγήκαμε έξω, κάπου εκεί στο 90’, με το σκεπτικό πως «δεν έχει χαΐρι σήμερα». Είχαμε φτάσει με τον Νίκο κάπου ανάμεσα στην έξοδο της 4 και τα εκδοτήρια όταν ακούστηκε ο πανηγυρισμός από μέσα, κοντοσταθήκαμε, κοιταχτήκαμε και τρέξαμε πάλι στο πέταλο.

Ο κόσμος πανηγύριζε την πρώτη νίκη της χρονιάς με την κλασική αμπαλαέα του γκολ στις καθυστερήσεις. Μπήκαμε κι εμείς στο κουβάρι, ρωτώντας «ποιος το ‘βαλε», μας είπε κάποιος «ο Λαγωνίδης» κι αυτό ήταν, ούτε έμαθα πώς το έβαλε, ούτε το είδα ποτέ στη ζωή μου. Την ώρα που επιστρέφαμε Καβάλα με οτοστόπ η Αθλητική Κυριακή είχε τελειώσει -όσα έχω δει από ΠΑΟΚ εκείνο τον καιρό είναι ζωντανά από το χορτάρι, ούτε ριπλέι, ούτε αργή κίνηση το βράδυ στην τηλεόραση.

Η εφημερίδα έγραψε πως «ο Μπορμπόκης εκτέλεσε φάουλ και ο Λαγωνίδης με καρφωτή κεφαλιά έστειλε την μπάλα στα δίχτυα του ως τότε αλάνθαστου Σαργκάνη». Ο σπουδαίος Αθηναϊκός του Γκέρχαρντ Πρόκοπ έπεφτε μετά από ενενηντάλεπτη πολιορκία, έχοντας προηγηθεί νωρίς με τον Χρήστο Δημόπουλο και έχοντας χάσει ένα μάτσο ευκαιρίες στις κόντρες που έβγαινε κάθε πέντε λεπτά, με τον καραφλό μαέστρο Τζαλακώστα να κάνει ό,τι θέλει και τον Μπονγκ να έχει ξεφτιλίσει μια αμυντική γραμμή-τρόμο, με Μητσιμπόνα, Αλεξίου, Μαλιούφα, Αλεξούλη και μπαλαντέρ τον ασταμάτητο Λεοντιάδη. Πήρε η ομάδα ψυχολογία για το ματς με τη Μαλίν, τρεις μέρες μετά, χάρηκε και ο κόσμος που τότε γέμιζε το γήπεδο και δεν ήταν όπως τώρα που πηγαίνουν λίγοι στην Τούμπα, χαρήκαμε κι εμείς, έστω και απ’ έξω. Ήταν 15 Σεπτεμβρίου 1991, σαν σήμερα πριν από 25 χρόνια.

(Επτά χιλιάδες εισιτήρια έκοψε εκείνος ο ΠΑΟΚ, την τρίτη μόλις αγωνιστική -ο ΠΑΟΚ που τότε πήγαινε κάθε χρόνο για το Πρωτάθλημα. Στο ευρωπαϊκό της Τετάρτης προστέθηκαν άλλοι δέκα χιλιάδες άνθρωποι. Μετά την ιστορική πρόκριση μέσα στο Μέχελεν κόψαμε δεκατέσσερις χιλιάδες με τον Ηρακλή, μετά πέντε χιλιάδες με τον ΟΦΗ, πέντε χιλιάδες με τη Δόξα Δράμας, χίλια πεντακόσια με την Ξάνθη, από εφτά χιλιάδες με Απόλλωνα και Κόρινθο και στη συνέχεια της χρονιάς τα νούμερα έπεφταν κάτω από τις πέντε. Με Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό, βέβαια, είχαμε κοσμοσυρροή. Η «Τούμπα όπως παλιά», η «Τούμπα που γέμιζε σε κάθε ματς», ο μύθος των πιτσιρικάδων. Που δεν ήταν άλλος από χίλιους-δυο χιλιάδες κάγκουρες στο πέταλο που έκαναν όση φασαρία και όση τρομοκρατία χρειαζόταν για να μας φοβούνται όλοι από το πρώτο σφύριγμα. Εντός και εκτός, οι ίδιοι άνθρωποι, η ίδια κερκίδα. Μετακινούμενη. Η δύναμη δε βρίσκεται στα πλήθη, αλλά στο πάθος, την ποιότητα των ανθρώπων που απαρτίζουν αυτή την κερκίδα και τη συνειδητοποίηση πως το πέταλο και το χορτάρι έχουνε απευθείας σύνδεση με έναν κοινό σκοπό και αυτοί δεν βρίσκονται εκεί για φόντο στις φωτογραφίες και για να φωνάζουνε όμορφα, αυτάρεσκα τραγουδάκια.)

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB