Εμπόρευμα

Εμπόρευμα

Έχω τις πρώτες μου...

Κονόμα

Κονόμα

Κάποια Σάββατα με...

Συγγνώμη

Συγγνώμη

Ζητώ δημοσίως...

Αργεντινή

Αργεντινή

Οι πρώτες μου...

Μαμά

Μαμά

Στο μπαλκόνι είχε...

Προσφορά

Προσφορά

Τι έχει προσφέρει...

Ρουφιάνος

Ρουφιάνος

Η κουλτούρα του...

Ιδρώτας

Ιδρώτας

Δυστυχώς, στο...

WC 2018 - Σουηδική Αραβία

WC 2018 - Σουηδική Αραβία

To μεγαλύτερο...

WC 2018 - Ρωσία

WC 2018 - Ρωσία

Για το αφιέρωμά μας...

Μαϊντανός

Μαϊντανός

Άντε ρε από ‘δώ που...

Αγγαρεία

Αγγαρεία

Μπορεί να ήταν...

  • Εμπόρευμα

    Εμπόρευμα

    Wednesday, 13 June 2018 10:35
  • Κονόμα

    Κονόμα

    Friday, 08 June 2018 12:57
  • Συγγνώμη

    Συγγνώμη

    Thursday, 07 June 2018 00:06
  • Αργεντινή

    Αργεντινή

    Wednesday, 06 June 2018 13:19
  • Μαμά

    Μαμά

    Saturday, 02 June 2018 18:14
  • Προσφορά

    Προσφορά

    Thursday, 31 May 2018 20:20
  • Ρουφιάνος

    Ρουφιάνος

    Thursday, 31 May 2018 13:49
  • Ιδρώτας

    Ιδρώτας

    Wednesday, 30 May 2018 18:40
  • WC 2018 - Σουηδική Αραβία

    WC 2018 - Σουηδική Αραβία

    Wednesday, 30 May 2018 15:39
  • WC 2018 - Ρωσία

    WC 2018 - Ρωσία

    Wednesday, 30 May 2018 13:19
  • Μαϊντανός

    Μαϊντανός

    Tuesday, 29 May 2018 14:50
  • Αγγαρεία

    Αγγαρεία

    Monday, 28 May 2018 13:28

LagonidsΟ Κώστας Λαγωνίδης είχε μόλις πετύχει το πρώτο από τα πολλά γκολ που θα έχανα στη ζωή μου σε αγώνες του ΠΑΟΚ όπου ήμουν παρών. Δεν αντέχαμε άλλο να βλέπουμε τον Αθηναϊκό να χάνει ευκαιρίες και τον Σαργκάνη να σταματάει ό,τι του σουτάραμε και βγήκαμε έξω, κάπου εκεί στο 90’, με το σκεπτικό πως «δεν έχει χαΐρι σήμερα». Είχαμε φτάσει με τον Νίκο κάπου ανάμεσα στην έξοδο της 4 και τα εκδοτήρια όταν ακούστηκε ο πανηγυρισμός από μέσα, κοντοσταθήκαμε, κοιταχτήκαμε και τρέξαμε πάλι στο πέταλο.

Ο κόσμος πανηγύριζε την πρώτη νίκη της χρονιάς με την κλασική αμπαλαέα του γκολ στις καθυστερήσεις. Μπήκαμε κι εμείς στο κουβάρι, ρωτώντας «ποιος το ‘βαλε», μας είπε κάποιος «ο Λαγωνίδης» κι αυτό ήταν, ούτε έμαθα πώς το έβαλε, ούτε το είδα ποτέ στη ζωή μου. Την ώρα που επιστρέφαμε Καβάλα με οτοστόπ η Αθλητική Κυριακή είχε τελειώσει -όσα έχω δει από ΠΑΟΚ εκείνο τον καιρό είναι ζωντανά από το χορτάρι, ούτε ριπλέι, ούτε αργή κίνηση το βράδυ στην τηλεόραση.

Η εφημερίδα έγραψε πως «ο Μπορμπόκης εκτέλεσε φάουλ και ο Λαγωνίδης με καρφωτή κεφαλιά έστειλε την μπάλα στα δίχτυα του ως τότε αλάνθαστου Σαργκάνη». Ο σπουδαίος Αθηναϊκός του Γκέρχαρντ Πρόκοπ έπεφτε μετά από ενενηντάλεπτη πολιορκία, έχοντας προηγηθεί νωρίς με τον Χρήστο Δημόπουλο και έχοντας χάσει ένα μάτσο ευκαιρίες στις κόντρες που έβγαινε κάθε πέντε λεπτά, με τον καραφλό μαέστρο Τζαλακώστα να κάνει ό,τι θέλει και τον Μπονγκ να έχει ξεφτιλίσει μια αμυντική γραμμή-τρόμο, με Μητσιμπόνα, Αλεξίου, Μαλιούφα, Αλεξούλη και μπαλαντέρ τον ασταμάτητο Λεοντιάδη. Πήρε η ομάδα ψυχολογία για το ματς με τη Μαλίν, τρεις μέρες μετά, χάρηκε και ο κόσμος που τότε γέμιζε το γήπεδο και δεν ήταν όπως τώρα που πηγαίνουν λίγοι στην Τούμπα, χαρήκαμε κι εμείς, έστω και απ’ έξω. Ήταν 15 Σεπτεμβρίου 1991, σαν σήμερα πριν από 25 χρόνια.

(Επτά χιλιάδες εισιτήρια έκοψε εκείνος ο ΠΑΟΚ, την τρίτη μόλις αγωνιστική -ο ΠΑΟΚ που τότε πήγαινε κάθε χρόνο για το Πρωτάθλημα. Στο ευρωπαϊκό της Τετάρτης προστέθηκαν άλλοι δέκα χιλιάδες άνθρωποι. Μετά την ιστορική πρόκριση μέσα στο Μέχελεν κόψαμε δεκατέσσερις χιλιάδες με τον Ηρακλή, μετά πέντε χιλιάδες με τον ΟΦΗ, πέντε χιλιάδες με τη Δόξα Δράμας, χίλια πεντακόσια με την Ξάνθη, από εφτά χιλιάδες με Απόλλωνα και Κόρινθο και στη συνέχεια της χρονιάς τα νούμερα έπεφταν κάτω από τις πέντε. Με Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό, βέβαια, είχαμε κοσμοσυρροή. Η «Τούμπα όπως παλιά», η «Τούμπα που γέμιζε σε κάθε ματς», ο μύθος των πιτσιρικάδων. Που δεν ήταν άλλος από χίλιους-δυο χιλιάδες κάγκουρες στο πέταλο που έκαναν όση φασαρία και όση τρομοκρατία χρειαζόταν για να μας φοβούνται όλοι από το πρώτο σφύριγμα. Εντός και εκτός, οι ίδιοι άνθρωποι, η ίδια κερκίδα. Μετακινούμενη. Η δύναμη δε βρίσκεται στα πλήθη, αλλά στο πάθος, την ποιότητα των ανθρώπων που απαρτίζουν αυτή την κερκίδα και τη συνειδητοποίηση πως το πέταλο και το χορτάρι έχουνε απευθείας σύνδεση με έναν κοινό σκοπό και αυτοί δεν βρίσκονται εκεί για φόντο στις φωτογραφίες και για να φωνάζουνε όμορφα, αυτάρεσκα τραγουδάκια.)

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

28 Coma of Souls

365028

27 Lovedrive

365027

26 Να!

365026

25 ...And Justice for All

365025

24 Violator

365024

23 Spiritual Healing

365023

22 Ágætis byrjun

365022

21 Μουσικές Ταξιαρχίες

365021

20 Boys Don't Cry

365020

19 Toxicity

365019

18 Ευωδιάζουν Αγριοκέρασα Οι Σιωπές

365018