Καζούρα

Καζούρα

Δεν πρόκειται ποτέ...

Ξυστό

Ξυστό

Η εκδρομή είχε...

30

30

Εκείνη η στιγμή, πέντε...

Κεφτέδες

Κεφτέδες

Θυμάμαι που ξάπλωνα...

Τίτλος

Τίτλος

Το αρχείο που...

Τόλιος

Τόλιος

Δεν μπορούσαμε να...

Μηδέν

Μηδέν

Πόσο έτοιμοι...

Τέρατα

Τέρατα

Τα τέρατα μας...

Ωράρια

Ωράρια

Πέρσι είχα κάνει...

Γιαμάχα

Γιαμάχα

Η τριμελής επιτροπή...

Συνταγή

Συνταγή

Δεν είναι εύκολο...

Συλλφίλ

Συλλφίλ

Μπορεί η οπαδική...

  • Καζούρα

    Καζούρα

    Tuesday, 12 December 2017 14:12
  • Ξυστό

    Ξυστό

    Friday, 08 December 2017 15:10
  • 30

    30

    Wednesday, 06 December 2017 20:22
  • Κεφτέδες

    Κεφτέδες

    Saturday, 02 December 2017 13:48
  • Τίτλος

    Τίτλος

    Friday, 01 December 2017 10:03
  • Τόλιος

    Τόλιος

    Wednesday, 29 November 2017 21:08
  • Μηδέν

    Μηδέν

    Wednesday, 29 November 2017 12:12
  • Τέρατα

    Τέρατα

    Monday, 27 November 2017 19:41
  • Ωράρια

    Ωράρια

    Monday, 20 November 2017 15:26
  • Γιαμάχα

    Γιαμάχα

    Thursday, 16 November 2017 20:25
  • Συνταγή

    Συνταγή

    Thursday, 16 November 2017 00:23
  • Συλλφίλ

    Συλλφίλ

    Wednesday, 15 November 2017 15:06

keftedΤα Κεφτεδάκια της Άννας είναι μία πολύχρονη παράδοση, η οποία εφαρμόζεται σε εκτός έδρας αγώνες του ΠΑΟΚ που βλέπουμε στο σπίτι με παρέα.

Στα συγκεκριμένα κεφτεδάκια έχουν πρόσβαση λίγοι μόνο προνομιούχοι, ένας κλειστός κύκλος καγκουρομασόνων όπου δύσκολα γίνεσαι μέλος, καθώς, ως γνωστόν, η Άννα δεν εμπιστεύεται τους ανθρώπους πολύ εύκολα. Τα «Κεφτεδάκια» δεν είναι απλώς κεφτεδάκια, αλλά η συγκεκριμένη λέξη συμβολίζει ένα φορτωμένο τραπέζι με σαλάτες, μπινελίκια, σάλτσες, αλκοόλ, αναψυκτικά και, φυσικά, τους μαγικούς της κεφτέδες που δεν τελειώνουν ποτέ όσους και να φας όσα άτομα και να είναι στο τραπέζι, επειδή είναι μαγικοί (ή επειδή τηγανίζει από το πρωί του αγώνα, ένα από τα δύο). Τα Κεφτεδάκια της Άννας έχουν ένα βασικό χαρακτηριστικό: Είναι πάντα τα ίδια. Έχουν, δηλαδή, πάντα την ίδια γεύση. Δεν ξέρω ποιο είναι το μυστικό, αλλά η επιτυχία τους είναι γκαραντί -δεν αγχώνεσαι, ξέρεις πως θα πετύχουν.

Τα πιο ιστορικά Κεφτεδάκια ήταν αυτά του Γουάιτ Χαρτ Λέιν, εννοείται, όπου μας έχει κοπεί η όρεξη εφτά άτομα από την κόκκινη του Σταφυλίδη και έχουμε αφήσει ανέγγιχτα τα πάντα, μας έχει πιάσει το στομάχι και μέχρι να λήξει και να πάρουμε το διπλό κανείς δεν είχε ζητήσει τρίτη μερίδα κεφτέδες, δηλαδή σχετική αποτυχία η εκδήλωση. Κορυφαία διοργάνωση ήταν επίσης στα πλέι-οφ με την ΑΕΚ, όπου πήραμε το Χι και ήταν τα πρώτα Κεφτεδάκια που παρακολούθησε η Χουλιγκάνα από το καρεκλάκι της, πέντε μηνών, στο μπαλκόνι, όπου όλοι τρώγαμε και πίναμε και αγχωνόμασταν για το ματς και ο Θεόφιλος την έβγαλε με κουπεπέ επειδή είναι ευαίσθητος άνθρωπος και αγχωνόταν που οι δύο γονείς έβλεπαν το ματς και δεν ασχολούνταν με τη μικρή, δίχως να ξέρει πως η μικρή σκεφτόταν «ρε κάνε στην άκρη να βλέπω τον Πάμπλο και τον Ζλάταν, που μας έβαλες τη φάτσα σου μπροστά στην τηλεόραση», αλλά δεν μπορούσε να του το πει και έλεγε μόνο «αγκού» και έκλαιγε και ο Θεόφιλος πίστευε πως κλαίει επειδή πεινάει και πρέπει να την ταΐσουμε, τι γονείς είμαστε εμείς, αλλά αυτή έκλαιγε επειδή της έκλεινε τη θέα για το ματς. Τόσο ανόητος ο τύπος, ιδέα δεν έχει από παιδιά και να δω τι θα κάνει τώρα που έγινε πατέρας.

Σήμερα είναι η επέτειος οκτώ χρόνων από τα Κεφτεδάκια της πιο συγκλονιστικής πρεμιέρας που έχουμε ζήσει εδώ και δεκαετίες. Κλασικά, ήρθε ο ΤΣ από νωρίς με τα κλασικά γλυκά του και ήπιαμε τον κλασικό φραπέ στο μπαλκόνι με τα κλασικά σάιτ και τις κλασικές συζητήσεις «άντε να δούμε και φέτος τι σκατά θα κάνουμε», είχαμε πάρει το διαρκείας μας για να στηρίξουμε τον σωτήρα Θόδωρο με τον άλλο σωτήρα τον Ζήση που θα μας έφερναν αργότερα τους σωτήρες Άραβες να μας γλιτώσουν από τους σωτήρες με τα μαγιό, είχαμε την αιώνια γλυκιά προσμονή της πρώτης μέρας, αν και με πρώτο ματς στο Ηράκλειο τι προσδοκίες να έχεις. Να κοιμηθεί ο Θεός μπας και κλέψεις καμιά ισοπαλία, να μην ξεκινήσει η χρονιά με το τρίμπαλο, ως εκεί. Δεν είχαμε ιδέα για την ιστορικότητα της στιγμής που ζούσαμε. Διαβάζαμε τα ονόματα στη σύνθεση και ήμασταν μουδιασμένοι, όπως πάντα, «ωχ, ποιος ξέρει τι παλτά μας φέρανε πάλι, τουλάχιστον ένας καλός να βγει από όλους αυτούς» και τα σχετικά. Η ιστορία του ΠΑΟΚ άλλαξε εκείνη τη μέρα, αλλά εμείς βουτούσαμε ολόκληρα ψωμιά στις σάλτσες και κατασπαράζαμε κεφτέδες και ρύζια και τηγανιτές πατάτες και πίναμε και γελούσαμε κακομοίρικα, «δες φάτσα αυτός με το πέντε, πού τον βρήκαμε, ρε, αυτός ήρθε να κολλήσει ένσημα».

Στο χορτάρι, για πρώτη φορά στην καριέρα τους, εμφανίστηκαν -ταυτόχρονα- με τον Δικέφαλο στο στήθος κάποιοι περίεργοι, επτά τον αριθμό, δηλαδή πλάκα μας κάνεις, ρε Σάντος, επτά νέους μας βάζεις μαζί στην εντεκάδα στο πρώτο ματς της χρονιάς, για τους οποίους ήμασταν εντελώς και δικαιολογημένα καχύποπτοι: Ένας πρώην τερματοφύλακας του Άρεως, του Ηρακλή, του Παναθηναϊκού και μιας αγγλικής ομάδας όπου είχε γίνει ρεζίλι των αλεπούδων, ο Κώστας Χαλκιάς. Ένα σέντερ μπακ Βραζιλιάνος, δηλαδή παίζουνε με τον πόνο μας, πήραν επιτέλους Βραζιλιάνο και τον βάλανε στην άμυνα, άνιωθοι εντελώς, κάποιον Μάρκος Αντόνιο. Ένα τυπάκι με περίεργα μούτρα σα συνταξιούχος φορτοεκφορτωτής με χαιτούλα, που κάποτε, πριν αιώνες, είχε παίξει και στη Ρεάλ και ποιος ξέρει αν μπορεί πλέον να πάρει τα πόδια του, ο Πάμπλο ο Γκαρσία με το όνομα, καλά, αυτός δε θα βγάλει ούτε το Σεπτέμβρη. Ένας σιτεμένος επιθετικός Βόσνιος με καριέρα σε κάτι μικρομεσαίους της Ιταλίας, ένας Ζλάταν Μουσλίμοβιτς, να δεις που το παλικάρι έπινε εσπρέσο στο ίδιο μαγαζί με τον Ζήση και κουβέντα στην κουβέντα του συστήθηκε ως ποδοσφαιριστής και ο δικός μας του είπε «έλα στον ΠΑΟΚ, ρε, έχει ήλιο, μπουγάτσα και ωραία νυχτερινή ζωή, θα σε βρούμε και σπίτι στην Αρετσού, βασιλιάς θα είσαι». Ένας πιτσιρικάς ό,τι να ‘ναι Πορτογάλος που στάνταρ αυτός θα ήταν ανιψιός του μπατζανάκη του κουμπάρου του Φερνάντου, με μούτρα με χνούδι σα γιος του Ντέμιαν Λιούις από τις Νύφες, ρε μαλάκες, τον έβαλε και βασικό, πόσο βύσμα έχει το πιτσιρίκι, ρε έχουμε ξεφύγει εντελώς φέτος. Ένας πρώην ποδοσφαιριστής που είχε γίνει διάσημος επειδή ο αδερφός του είχε παντρευτεί την Ελένη Πετρουλάκη και έπαιζε με τα κιτρινόμαυρα πόσα χρόνια, όπου έβρισκε κιτρινόμαυρα τα φορούσε, ρε πόση μίζα έπεσε γι’ αυτήν τη μεταγραφή, ποιος Βλάντιμιρ Ίβιτς τώρα, ας φέρνανε καλύτερα τον αδερφό του, να βλέπαμε και την Πετρουλάκη στην Τούμπα. Κι ένας τσέλιγκας βλογιοκομμένος που κι αυτός μας ήρθε από την Πορτογαλία, άααλλη μίζα κι αυτή, δεύτερος Πάμπλος, ρε δε μας έφτανε ο ένας, μας έφεραν και δεύτερο, να τους μπερδεύουμε, πώς τον είπαμε δαύτον, Κοντρέρας, μάλιστα, θα είναι καλός στις κόντρες, α χα χα, α χα χα, πολύ γέλιο θα ρίξουμε και φέτος.

Και οι υπόλοιποι τέσσερις «παλιοί» που συμπλήρωναν την εντεκάδα στο χορτάρι του Παγκρήτιου δεν άφηναν πολλά περιθώρια για ελπίδες: Και οι τέσσερις κοντά στη συνταξιοδότηση -ο Παντέλος, ο Κονσεϊσάο, ο Σνάουτσνερ και ο Βερόν. «Αφήνει Ηλιάδη και Λάκη στον πάγκο για να παίξουν αυτά τα παλτά». Και δώσ’ του οι κεφτέδες να ξεχάσουμε το άγχος από τη σίγουρη τριάρα, που ο ΟΦΗ στήνεται απέναντί μας με επιθετική τετράδα-φωτιά και ποιος θα μας το πρωτοβάλει, έχει Ερέρα, έχει Εντόι, έχει Πόποβιτς, έχει Σίμιτς, έχει και στο τέρμα τον Αρκάδιο τον Μάλαρζ κι η μπάλα πια πώς θα περάσει, δε σώνεται το ματσάκι.

Μέσα πέσαμε. Χάσαμε, αλλά με δυόμιση μήνες καθυστέρηση, μετά από δέκα αγώνες αήττητοι. Βασικά, χάσαμε δύο από τους είκοσι τέσσερις πρώτους αγώνες εκείνης της χρονιάς. Ο Χαλκιάς έπαιξε τέσσερα χρόνια, ο Κοντρέρας με τον Βιεϊρίνια από τριάμισι κι ακόμα να βρούμε αντικαταστάτες στις θέσεις τους, ο Γκαρσία μετατράπηκε στο ισχυρότερο σύμβολο για την κερκίδα του ΠΑΟΚ, ο Μουσλίμοβιτς έπαιξε μια τριετία και πλέον θεωρείται ως ο μεγαλύτερος παίκτης-οπαδός της ομάδας, ο Ίβιτς παραμένει μέχρι και σήμερα στην ομάδα, μετά από τέσσερα χρόνια ως ποδοσφαιριστής, μεταπηδώντας από τους Νέους στον πάγκο της μεγάλης ομάδας. Ο μόνος από τους επτά που δεν άφησε στίγμα ήταν ο Μάρκος Αντόνιο, αλλά ποιος ξέρει τι θα μπορούσε να κάνει αν δεν τον έβρισκε η ατυχία με το πρόβλημα της υγείας του -όσο έπαιξε, πάντως, ήταν εγγύηση.

Επτά στα επτά. Επτά ντεμπούτα, επτά πετυχημένες μεταγραφές που έπαιξαν απολύτως βασικούς ρόλους στη μεταμόρφωση του αγωνιστικού ΠΑΟΚ από σαρδέλα σε αστακό. Δεν είχε ξαναγίνει ποτέ, δε θα ξαναγίνει ποτέ τέτοιο πράμα, να σου βγαίνουν όλες -και μάλιστα επτά- οι μεταγραφές από το πρώτο σου κιόλας ματς. Ακόμα με πιάνει ναυτία όταν διαβάζω στην ίδια πρόταση τα ονόματα «Θόδωρος», «Ζήσης» και «Φερνάντο», αλλά αυτό που παρουσίασαν στις 30 Αυγούστου 2008 στο χορτάρι του Παγκρήτιου οφείλω να παραδεχτώ πως ήταν το μεγαλύτερο θαύμα που έχω δει όσο παρακολουθώ το ποδόσφαιρο του ΠΑΟΚ. Εκείνο το βράδυ τα κεφτεδάκια είχαν ελαφρώς πιο γλυκιά γεύση -ίσως επειδή είχε βάλει ζάχαρη στη σάλτσα η Άννα, ίσως επειδή για πρώτη φορά μετά από χρόνια βλέπαμε να φοράνε τη φανέλα κανονικοί ποδοσφαιριστές και να παίζουν μπάλα με αρχή, μέση και τέλος, ένα από τα δύο.

Τρούμπα (2)

Τρούμπα (2)

Προσοχή! Ακολουθεί δημοσίευση με σκληρή γλώσσα και βωμολοχίες! Παρακαλείστε, αν είστε κάτω των 18 ετ ...

Read more
Ελλάδα

Ελλάδα

Αυτά είναι τα σημεία &t ...

Read more
Τρία

Τρία

Στις 30 Απριλίου 2014 εμ&p ...

Read more
Μίκρα

Μίκρα

ΠΑΟΚ-Αναγέννηση Βύρωνα 26-21. Τώρα βρήκαμε καινούργιο μπελά. Ξέρουμε ανάγνωση. Όπου πάμε, ό,τι κι αν ...

Read more
0041

0041

Νομίζω πως ήμασταν στ ...

Read more
Επιστολή

Επιστολή

Προς ΠΑΕ ΠΑΟΚ, Κύριο Σαββίδη Ιβάν Αγαπητέ Πρόεδρε, στο ματς της Λεωφόρου για τα play off βάλε ...

Read more
Κατερίνη

Κατερίνη

Την είχαμε πέσει και βλέπαμε το Τρένο Της Μεγάλης Φυγής. Ο Γιον Βόιτ το οδηγούσε στην απόλυτη ελευθε ...

Read more
Αγγελής

Αγγελής

Συμπληρώνονται σήμερα 44 χρόνια από μία μαύρη σελίδα της ιστορίας του ΠΑΟΚ: ...

Read more
Τόλιος

Τόλιος

Δεν μπορούσαμε να κ ...

Read more
Αφορμή

Αφορμή

Ήταν χθες ένα παλικαράκι που φώναξε, δύο φορές, «στ’ αρχίδια μας το ματς, ρε, εμείς φωνάζουμε μόνο, ...

Read more
Θυμιατό

Θυμιατό

Μόλις είχε βγει το Vodafone Live και η Vodafone έδινε τσάμπα απεριόριστο ίντερνετ για να μάθει ο κόσ ...

Read more
Αλήτες

Αλήτες

Σαν σήμερα, στις 2 Οκτωβρίου 1988, ο Λάγιος Ντέταρι κάνει το ντεμπούτο του στο Ελληνικό Πρωτάθλημα. ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.