ΟΑΚΑ

ΟΑΚΑ

Στριμωγμένος μέσα...

Σουβλάκια

Σουβλάκια

Με το πρώτο της...

Χούνγκερμπιλερ

Χούνγκερμπιλερ

Για δεύτερη φορά...

Αντισυναδελφικό

Αντισυναδελφικό

- Καλησπέρα, Ανώνυμε...

Έδρες

Έδρες

Ο ΠΑΟΚ...

Έκτος

Έκτος

Στη γενιά μου...

Μπούλο

Μπούλο

Ο ΠΑΟΚ τερμάτισε...

Xανιά

Xανιά

Στην Κρήτη είχα...

Ξεπούλημα

Ξεπούλημα

Πριν από ακριβώς...

Ζήλεια

Ζήλεια

2 Απριλίου 2014. Ο...

Αεροδιάδρομος

Αεροδιάδρομος

Η ίδια ανατριχίλα από...

Πάφος

Πάφος

Δέκα λεπτά με...

  • ΟΑΚΑ

    ΟΑΚΑ

    Monday, 14 May 2018 19:26
  • Σουβλάκια

    Σουβλάκια

    Thursday, 10 May 2018 19:47
  • Χούνγκερμπιλερ

    Χούνγκερμπιλερ

    Thursday, 10 May 2018 13:56
  • Αντισυναδελφικό

    Αντισυναδελφικό

    Wednesday, 09 May 2018 21:02
  • Έδρες

    Έδρες

    Wednesday, 09 May 2018 12:36
  • Έκτος

    Έκτος

    Tuesday, 08 May 2018 21:36
  • Μπούλο

    Μπούλο

    Tuesday, 08 May 2018 14:48
  • Xανιά

    Xανιά

    Friday, 04 May 2018 20:08
  • Ξεπούλημα

    Ξεπούλημα

    Wednesday, 02 May 2018 19:02
  • Ζήλεια

    Ζήλεια

    Wednesday, 02 May 2018 14:10
  • Αεροδιάδρομος

    Αεροδιάδρομος

    Wednesday, 02 May 2018 11:12
  • Πάφος

    Πάφος

    Friday, 27 April 2018 14:27

paokpao4125 Αυγούστου 2002, 14 χρόνια πριν, ο Παναθηναϊκός χάνει σε πρεμιέρα πρωταθλήματος μετά από 14 χρόνια. Ένα από τα πιο χορταστικά ματς στην ιστορία του ΠΑΟΚ που έχω παρακολουθήσει, τόσο πριν όσο και κατά τη διάρκεια, τόσο εντός όσο και εκτός αγωνιστικού χώρου.

«ΜΕ Ή ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΑΣΠΙΔΑ ΤΟΥ ΑΓΓΕΛΟΥ ΕΧΕΙΣ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ ΕΜΠΟΡΑΚΟ» έγραφε το πιο χαρακτηριστικό πανί στα κάγκελα, ο κόσμος ήταν έτοιμος να μπουκάρει σε οποιαδήποτε στιγμή έκρινε βολική και να διαλύσει τα πάντα, από έξω άκουγες τους πάντες αποφασισμένους να μην αφήσουν τίποτα όρθιο και να καταστρέψουν τη χρονιά πριν ακόμα αρχίσει -αλλά ήταν τόσο μεγαλειώδης η μπάλα που παίχτηκε στο χορτάρι που ήταν από εκείνες τις λίγες φορές που οι φανέλες στάθηκαν ασπίδα στους ουσιαστικά τελειωμένους της διοίκησης Μπατατούδη, αν και κάποια απομεινάρια της αντέχουν μέχρι και σήμερα.

Το «Τραλαλά-Τραλαλά-Μπατατούδη πουσταρά, άντε πάρε τα σκυλιά σου και ξανά στον Πειραιά» της προθέρμανσης έγινε «Είναι τρελός ο Άγγελος» λίγο μετά το 60’ με το σκορ ήδη στο 4-1 και «Έλεοοος-Έλεοοος» στα τελευταία λεπτά του αγώνα, όπου χειροκροτήθηκε κάθε ξεψυχισμένο σουτ και κάθε επιτυχημένο τάκλιν των φιλοξενούμενων, σε μια σπάνια επίδειξη μεγαλοψυχίας από την πάντα ευγενή κερκίδα του ΠΑΟΚ. Το τέλος μας βρήκε αφρίζοντας από χαρά και κάπως εκτονωμένους, αν και από την επόμενη μέρα θα συνεχίζαμε το κυνήγι του απατεώνα μέχρι την τελική κλωτσιά, μας βρήκε μουρμουρίζοντας για τη χαμένη ευκαιρία να φτάσουμε το σκορ σε επίπεδα ρεκόρ επειδή ο Άγγελος έκανε τη γαμημένη τη χειρονομία «ήρεμα» κι ενώ είχε ακόμα μισή ώρα αγώνα, μας βρήκε θολωμένους από τον ουρανοκατέβατο θρίαμβο στο ξεκίνημα μιας χρονιάς που στα λόγια την είχαμε χαμένη πριν καν ξεκινήσει -το τέλος της θα μας άφηνε χορτασμένους, αλλά και πεινασμένους για τα επόμενα 14 χρόνια. Ο Σάντος απολύθηκε λίγο μετά, ο Φερνάντο της καρδιάς μας που γινόταν μόλις ο δεύτερος προπονητής του Παναθηναϊκού στην ιστορία της Άλφα Εθνικής, μετά τον Γκίντερ Μπένγκτσον, που έτρωγε τρία γκολ στην Τούμπα στο πρώτο ημίχρονο.

Δεν έχει περάσει και τόσος καιρός από εκείνο το συγκλονιστικό αυγουστιάτικο βράδυ. Αλλά πόσο έχει αλλάξει η κερκίδα, πόσο έχει μειωθεί το Πάθος, με την καλή ή την κακή ή την όποια άλλη έννοια θέλει κάποιος να το ερμηνεύσει. Πανιά, πέτρες, καρέκλες, πυρσοί, συνθήματα, οργή, σάλια, αγκαλιές, γουρλωμένα μάτια, χαμόγελα, δάκρυα, πανηγύρια, βρισίδια, ντου, ξύλο, τρομοκρατία, ζούγκλα, φωτιές, όποια λέξη και να διαλέξεις θα μείνει ορφανή αν θέλεις να δώσεις όλο το κλίμα εκείνης της βραδιάς. 26.800 εισιτήρια, όλοι όρθιοι, σαν να ήμασταν σε ετοιμότητα για το κακό που θα μας έβρισκε, καμιά εκατοστή πίσω από την εστία της 4 που από αναγνωριστικό απόσπασμα πρώτης γραμμής για το προδιαγεγραμμένο ντου στα επίσημα μετατράπηκε σε φόντο για τους πανηγυρισμούς. Κάποιος προτιμάει τη σημερινή κατάσταση, κάποιος προτιμάει εκείνη την κατάσταση, κάποιος προτιμάει κάτι ενδιάμεσο -ο καθένας με τις αξίες και τα πιστεύω του. Αλλά δεν μπορεί να υπάρχει Παοκτσής σ’ αυτό τον κόσμο που να είδε εκείνο το ματς και να μην ευχήθηκε «σε κάθε ματς να παίζουμε μπάλα όπως σ’ αυτό».

 

>>> Βίντεο

Δολοφόνοι

Δολοφόνοι

Παραστρατιωτική ορ& ...

Read more
0018

0018

Αν δεν την έχεις δει ...

Read more
Mπαλάκια

Mπαλάκια

Πραγματικά, είναι μοναδικό το συναίσθημα να είσαι Ολυμπιακός. Πρέπει να ζήσεις λίγο ως γάβρος για να ...

Read more
Άντε

Άντε

Την ώρα που όλοι βλέπαμε το ίδιο έργο. Την ώρα που παρακολουθούσαμε, σε ζωντανή μετάδοση, τον ίδιο ε ...

Read more
Μουντιάλ

Μουντιάλ

Κάθε τέσσερα χρόνια η ίδια ιστορία. Τι να υποστηρίξεις στο Μουντιάλ. ...

Read more
Κάτλετζ

Κάτλετζ

Με ξύπνησε αλαφιασμ ...

Read more
Εξιλέωση

Εξιλέωση

Στα παιδιά μου δεν &l ...

Read more
Γενέθλια

Γενέθλια

Τέτοια ώρα, πριν από 29 ακ& ...

Read more
Πίστη

Πίστη

Μεγάλωσα σε ένα χωριό όπου η θρησκεία ήταν στο επίκεντρο κάθε κουβέντας, κάθε κοινωνικής εκδήλωσης, ...

Read more
Κουκουρούκου

Κουκουρούκου

Το ταξίδι μου με τον ΠΑΟΚ έχει ημερομηνία έναρξης. Σαν σήμερα, πριν από 28 ακριβώς χρόνια στις παγωμ ...

Read more
Άιρον

Άιρον

Συμπληρώνονται σήμε ...

Read more
Μάνα

Μάνα

Όποτε με ρίχνει κάτι ασπρόμαυρο, θυμάμαι την πιο συγκινητική στιγμή της ζωής μου στα κάγκελα. Το πι ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.