Όλσεν

Όλσεν

O πρώτος...

Εμπόρευμα

Εμπόρευμα

Έχω τις πρώτες μου...

Κονόμα

Κονόμα

Κάποια Σάββατα με...

Συγγνώμη

Συγγνώμη

Ζητώ δημοσίως...

Αργεντινή

Αργεντινή

Οι πρώτες μου...

Μαμά

Μαμά

Στο μπαλκόνι είχε...

Προσφορά

Προσφορά

Τι έχει προσφέρει...

Ρουφιάνος

Ρουφιάνος

Η κουλτούρα του...

Ιδρώτας

Ιδρώτας

Δυστυχώς, στο...

WC 2018 - Σουηδική Αραβία

WC 2018 - Σουηδική Αραβία

To μεγαλύτερο...

WC 2018 - Ρωσία

WC 2018 - Ρωσία

Για το αφιέρωμά μας...

Μαϊντανός

Μαϊντανός

Άντε ρε από ‘δώ που...

  • Όλσεν

    Όλσεν

    Sunday, 24 June 2018 18:17
  • Εμπόρευμα

    Εμπόρευμα

    Wednesday, 13 June 2018 10:35
  • Κονόμα

    Κονόμα

    Friday, 08 June 2018 12:57
  • Συγγνώμη

    Συγγνώμη

    Thursday, 07 June 2018 00:06
  • Αργεντινή

    Αργεντινή

    Wednesday, 06 June 2018 13:19
  • Μαμά

    Μαμά

    Saturday, 02 June 2018 18:14
  • Προσφορά

    Προσφορά

    Thursday, 31 May 2018 20:20
  • Ρουφιάνος

    Ρουφιάνος

    Thursday, 31 May 2018 13:49
  • Ιδρώτας

    Ιδρώτας

    Wednesday, 30 May 2018 18:40
  • WC 2018 - Σουηδική Αραβία

    WC 2018 - Σουηδική Αραβία

    Wednesday, 30 May 2018 15:39
  • WC 2018 - Ρωσία

    WC 2018 - Ρωσία

    Wednesday, 30 May 2018 13:19
  • Μαϊντανός

    Μαϊντανός

    Tuesday, 29 May 2018 14:50

paok92Σαν σήμερα, πριν από ακριβώς είκοσι τέσσερα χρόνια, διεξήχθη ο πιο αμφιλεγόμενος αγώνας στην οπαδική μου καριέρα. Το μοναδικό ματς για το οποίο δεν έχω απάντηση στην ερώτηση αν πήγα ή δεν πήγα και δε θα έχω ποτέ μέχρι να κλείσω τα μάτια μου, εκτός αν κυκλοφορήσει κάποτε βίντεο με τις καλύτερες φάσεις και με δείξει να κοπανιέμαι στα κάγκελα ή αν βρω ρεπορτάζ του αγώνα με φωτογραφία των πανιών μου -κάτι που δεν είναι και πολύ πιθανό να συμβεί.

Λιγότερο από τρεις μήνες πριν, το απόγευμα της Κυριακής 24 Μαΐου 1992, είχα πάρει την πρώτη μου οριστική απόφαση «να κόψω το γήπεδο», δηλαδή «τέλος ο ΠΑΟΚ για μένα», κάτι που σήμαινε «ρε δεν ξαναπατάω, να πά’ να γαμηθούνε όλοι τους», άρα «ως εδώ ήταν, βρείτε άλλον να οργανώνει τις εκδρομές» και «από ‘δώ και πέρα ΠΑΟΚ ούτε από την τηλεόραση». Δυο-τρεις ώρες αργότερα, βρήκαμε μια περίεργη μορφή από Νεάπολη έξω από τα ΚΤΕΛ, όπως γυρνούσαμε μετά το ματς με τον Ολυμπιακό για την πόλη και τον ρωτήσαμε αν θα γίνει τελικά η εκδρομή στο Καραϊσκάκη (και άμα γίνει εμείς ήμασταν μέσα, δύο άτομα, ίσως και τέσσερα). Η απάντηση ήταν αρνητική, «μπα, δε θα κατεβεί κανείς», οπότε ξαναπήραμε την απόφαση «ρε το κόβουμε το γήπεδο» και «δεν ξαναπατάμε», μετά τον ρωτήσαμε αν είναι σίγουρος, ρε τελικός είναι, δε θα κατεβάσουμε ούτε ένα πούλμαν; «Μην το ψάχνετε, όλοι έχουν σκορπίσει μετά το κυνηγητό της Τετάρτης, θα το δούμε από την τηλεόραση». Εμείς του είπαμε «ΠΑΟΚ ούτε από το ραδιόφωνο στη ζωή μας» και μπήκαμε στο λεωφορείο για Καβάλα. Κάναμε την παρασπονδία και το είδαμε το ματς από την τηλεόραση την Τετάρτη, οπότε και μάθαμε, ταυτόχρονα με τους γάβρους, πως ο Λαός είχε κάνει την επικίνδυνη αποστολή και είχε κατεβεί στον Πειραιά, τελικά, παρά τα αντίθετα που μαθαίναμε έως και τρεις μέρες πριν. Κοιταχτήκαμε με τον Νίκο και συμφωνήσαμε: «Δεν ξαναπατάμε ποτέ. Τέλος».

Το συνεχίσαμε αυτό το «δεν ξαναπατάμε», ειδικά μετά την πεντάρα στο ΟΑΚΑ και την πρεμιέρα της αποχής του κόσμου από την Τούμπα την τελευταία αγωνιστική με την ΑΕΚ -εμείς οι δύο είχαμε ξεκινήσει την αποχή πριν απ’ όλους, πάντως, αυτοί μας ακολούθησαν κι ας μην το ήξεραν. Ήρθε το καλοκαίρι, δεν ξαναπατάμε, δεν ξαναπάμε, μη μου μιλάτε για ΠΑΟΚ, έχω αλλεργία, ρε δεν καταλαβαίνετε, δε με ενδιαφέρει, σας λέω, ούτε εφημερίδα δεν παίρνω πια. Ρε ο Θωμάς έχει φτιάξει ομάδα για άνετο πρωτάθλημα, έφερε Χάβο, χαφ κομπίνα να οργώνει το γήπεδο, έφερε το σέντερ μπακ για τα επόμενα δέκα χρόνια, τον Κώστα τον Ηλιάδη που τον άρπαξε από τις γριές και τις κατέστρεψε, έφερε αριστερό μπακ-χαφ-εξτρέμ Δημήτρη Καπετανόπουλο, έφερε τα δύο καλύτερα σέντερ φορ της αγοράς, τον Δημόπουλο και τον Δερμιτζάκη, έφερε όχι έναν αλλά δύο Απτίδηδες άρα, δεν μπορεί, τουλάχιστον ο ένας θα είναι καλός, έφερε Καραστέργιο και Πιστόλα από το Νέστο, τι άλλο θέλεις, δηλαδή, χώρια που η υπόλοιπη ομάδα έχει χτυπήσει δύο πρωταθλήματα και δύο τρία κύπελλα την τελευταία τριετία. Βράχος εγώ, «δεν ξαναπατάω στο γήπεδο».

Αρχές Αυγούστου κατέβηκα με τον Άρη στην Τούμπα για ένα φιλικό, μετά στην Καβάλα για άλλο φιλικό, μετά πάλι Τούμπα με τον Εορδαϊκό για το Κύπελλο, μετά Δράμα πάλι για το Κύπελλο, μετά άρχισε το Πρωτάθλημα και πήγαμε με την Παναχαϊκή και μετά πήγα στο Παρίσι για το πρώτο ματς με την Παρί Σεν Ζερμέν -όλα αυτά εν μέσω της γενικής αλλά και της προσωπικής μου αποχής, την οποία συνέχισα όλη τη χρονιά, ειδικά στο μπάσκετ όπου δεν έχασα ούτε ένα ευρωπαϊκό και πήγα σχεδόν σε όλα τα εντός έδρας και κάποια στιγμή έμεινα από απουσίες και ξαναπήγα την επόμενη χρονιά στην ίδια τάξη, την Τρίτη Λυκείου. Δηλαδή αν δεν είχα πάρει την οριστική απόφαση να κόψω το γήπεδο ποιος ξέρει τι άλλο θα έκανα εκείνη τη σεζόν.

Και φτάνουμε στο επίμαχο ματς της 16ης Αυγούστου 1992. Δεν θυμάμαι τίποτα. Ότι κατέβηκα Θεσσαλονίκη κατέβηκα. Ότι πήγα μέχρι το γήπεδο πήγα. Ότι συνάντησα κάποιους περίεργους τύπους λίγο πριν μπω στο πέταλο τους συνάντησα. Μετά τι έγινε. Μπήκαμε; Δεν μπήκαμε; Μείναμε εκεί έξω και καταστρώναμε περίεργα σχέδια για την αποχή και τον Βουλινό που «μετρούσε μέρες»; Δεν ξέρω. Ποτέ δε θα μάθω. Έχω κενά μνήμης από πολλά ματς, αλλά ολόκληρο κενό από ολόκληρο ματς είναι μόνο αυτό. ΠΑΟΚ-Εορδαϊκός 5-0, πρώτη αγωνιστική ομίλων του Κυπέλλου, σκόρερς οι Οικονομίδης, Τζούρτζεβιτς, Αλεξίου και δύο φορες ο Θανάσης Δημόπουλος, έτσι λέει το αρχείο. Το ίδιο αρχείο που έχει σημειωμένο δίπλα στο σκορ πως «ήμουν εκεί». Μπορεί και να ήμουν. Μπορεί, όμως, και να μην ήμουν. 50-50. Ως την πόρτα, πάντως, είχα φτάσει -εκεί κατέβηκαν οι διακόπτες.

Από όλα τα ματς εκείνης της περιόδου θυμάμαι τα πάντα, άρα ήμουν νηφάλιος. Θυμάμαι με τον Άρη που είχε πολλά σκουλήκια και τρέχαμε από την Κλεάνθους και μετά που μας παίρνανε συνέντευξη για το χρυσό της Πατουλίδου, με την Καβάλα θυμάμαι τον Σήφη που πείραζε τους αδερφούς Απτίδη στην προθέρμανση, με τον Πανδραμαϊκό θυμάμαι και τους άλλους τρεις που πήγαμε σε δική μας κερκίδα και την γκρίνια μας στην αστυνομική δύναμη, με την Παναχαϊκή που πήγαμε με τον Γιάννη που υποστήριζε Παναχαϊκή και στο γυρισμό βλέπαμε που είχε πιάσει φωτιά το Παγγαίο. Αλλά αυτό το ματς με τον Εορδαϊκό κάτι μαγικό είχε και δεν το θυμάμαι καθόλου. Και να πεις πως ήταν κανένα βαρετό μηδέν-μηδέν, πάει στο διάολο, εδώ μιλάμε για ΠΑΟΚ-πολυβόλο, πέντε γκολ η αρμάδα του Λιούμπο που θα σήκωνε σίγουρα το Πρωτάθλημα στο τέλος γιατί οκτώ χρόνια ο ΠΑΟΚ χωρίς πρωτάθλημα δεν αντέχει. Τι να πω. Δεν έκατσα ποτέ να μετρήσω σε πόσα ματς έχω πάει, αλλά αν το κάνω το άθροισμα θα βγει αμφίβολο. Συν ένα, πλην ένα.

Πέρασαν εφτά Ολυμπιακοί Αγώνες από τότε. Βαρκελώνη, Ατλάντα, Σίδνεϊ, Αθήνα, Πεκίνο, Λονδίνο, Ρίο. Πριν το ματς με τον Άγιαξ έλεγα πάλι στην παρέα «για μένα τέλος ο ΠΑΟΚ» και «δεν ξαναπατάω» και «ρε δεν πά’ να γαμηθούνε όλοι τους», το έλεγα και την ώρα του ματς, εκεί ψηλά στο πέταλο, το έλεγα και μετά. Το είπα και σήμερα, όσο ετοιμαζόμαστε για Λιβαδειά, «κομμένος ο ΠΑΟΚ για μένα», «δεν ασχολούμαι», «πρέπει να έχεις μεγάλο κάλο στον εγκέφαλο για να συνεχίζεις να τρέχεις στα γήπεδα». «Τέλος, ούτε στην τηλεόραση δε θα βλέπω ΠΑΟΚ, τελικά θα παίξουμε την Κυριακή με τον Λεβαδειακό ή θα κατεβούμε μόνο για κάνα σουβλάκι»;

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

32 Apples On An Orange Tree

365032

31 The Number Of The Beast

365031

30 Riza

365030

29 Surfer Rosa

365029

28 Coma of Souls

365028

27 Lovedrive

365027

26 Να!

365026

25 ...And Justice for All

365025

24 Violator

365024

23 Spiritual Healing

365023

22 Ágætis byrjun

365022