Αντικοινωνικός

Αντικοινωνικός

Νιώθεις αυτό που...

Αλέξανδρε

Αλέξανδρε

Αγαπητέ Αλέξανδρε,...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Non-Fiction

Non-Fiction

Μας κατέστρεψε το...

Ακρωτηριασμένος

Ακρωτηριασμένος

Βγαίνω από μία...

Ολιγαρκής

Ολιγαρκής

Ο κ. Γεώργιος...

Πυροτεχνουργός

Πυροτεχνουργός

Ο ταμίας ζήτησε...

Διαπλοκή

Διαπλοκή

Η ανάλυση των...

Ρεύμα

Ρεύμα

Όλος ο σύγχρονος...

Προσκυνητές

Προσκυνητές

Έχω μερικούς...

Τότε

Τότε

«Ποιο ποδόσφαιρο...

Σκόρπια

Σκόρπια

Στα...

  • Αντικοινωνικός

    Αντικοινωνικός

    Tuesday, 17 April 2018 13:40
  • Αλέξανδρε

    Αλέξανδρε

    Monday, 16 April 2018 02:23
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Wednesday, 11 April 2018 15:50
  • Non-Fiction

    Non-Fiction

    Monday, 09 April 2018 01:30
  • Ακρωτηριασμένος

    Ακρωτηριασμένος

    Thursday, 29 March 2018 23:32
  • Ολιγαρκής

    Ολιγαρκής

    Sunday, 25 March 2018 19:39
  • Πυροτεχνουργός

    Πυροτεχνουργός

    Thursday, 22 March 2018 13:10
  • Διαπλοκή

    Διαπλοκή

    Wednesday, 21 March 2018 11:42
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Tuesday, 20 March 2018 23:32
  • Προσκυνητές

    Προσκυνητές

    Monday, 19 March 2018 19:59
  • Τότε

    Τότε

    Monday, 12 March 2018 22:21
  • Σκόρπια

    Σκόρπια

    Monday, 12 March 2018 00:26

agapifΑπολύτως αναπάντεχη η συνάντηση με την παλιά μας φίλη από το σχολείο. Θα ‘χαμε καμιά δεκαετία να τη δούμε, αυτήν που κάποτε τη βλέπαμε κάθε μέρα, όλη μέρα.

Η Άννα την αγκάλιασε, τη φίλησε, ετοιμάστηκα να πάρω σειρά στην αγκαλιά της κι εγώ -και τότε είδα ποιον είχε δίπλα της. Πλάκα μας κάνει. Δεν είναι δυνατό. Ζούληξα τα μάτια μπας και δω κάτι διαφορετικό από αυτόν, αλλά παρέμενε ο ίδιος, δεν έφευγε από το οπτικό μου πεδίο. Αυτός ήταν. Πω, τι ξενέρωμα. Και τι μπέρδεμα. Πώς να φερθείς τώρα.

Έκανα χειραψία. Πήγε αυτή να με αγκαλιάσει, εγώ ήδη είχα αρχίσει να ιδρώνω, οπότε βρήκα μια μέση λύση. Ούτε αγκαλιές και φιλιά, αλλά ούτε και παγοκολόνα. Χειραψία τυπική, με ψεύτικο χαμόγελο και ήδη τις τρίχες τσουτσουριασμένες από το σοκ. Έκανε μια περίεργη γκριμάτσα αλλά το δέχτηκε, σου λέει θα σοβάρεψε αυτός, δεν κάνει άλλο αγκαλιές. Πού είστε, τι κάνετε, πού χαθήκαμε και τα λοιπά, έφτασε και στο «να σας συστήσω». Από εδώ η Άννα και ο Νίκος, φίλοι μου από το σχολείο και από εδώ ο αγαπητός. «Χάρηκα πολύ», είπε η Άννα, αλλά εγώ ούτε χάρηκα ούτε βρήκα τρόπο να κάνω νόημα στην Άννα πως δε χάρηκε αλλά δεν το ήξερε ακόμα. Μου δίνει το χέρι ο τύπος, κάνω πως δεν το βλέπω, αλλάζω κουβέντα. «Πώς από τα μέρη μας»;

Μισό λεπτό γενικότητες, άρχισα να βράζω. Η κουβέντα πήγαινε για καφέ. Να γνωριστούμε και με το παλικάρι. «Δυστυχώς, μας περιμένει ολόκληρη παρέα για να βγούμε, σήμερα με τίποτα, αλλά να το κανονίσουμε για όποτε σε βολεύει», της λέω. Η Άννα με κοιτούσε περίεργα, τι παρέα και μπαρούφες λέει αυτός, κλασικό κοπροσκύλιασμα κάνουμε, δεν έχουμε ακόμα δύο χουλιγκάνες στο σπίτι να μη μας αφήνουν ούτε για τσιγάρα στο περίπτερο να πηγαίνουμε δίχως γκρίνια, ελεύθεροι άνθρωποι είμαστε, όπου γουστάρουμε πάμε και ό,τι ώρα γουστάρουμε γυρίζουμε σπίτι. «Θα είμαστε με τον αγαπητό τρεις μέρες στην πόλη, πάρε με τηλέφωνο αύριο να βρεθούμε για καφέ, να μη σας το χαλάσουμε σήμερα». Εντάξει, πετάχτηκα εγώ, άντε, πάμε, θα αργήσουμε και ποιος τους ακούει. Και φεύγουμε χωρίς πολλά-πολλά, σχεδόν τρέχοντας.

Στρίβουμε τη γωνιά, λέω στην Άννα «ρε τι ήταν αυτό τώρα, ανακατεύτηκε το στομάχι μου». Περιέργως, συμφωνεί και η Άννα. «Τι έπαθε αυτή, πλάκα μας κάνει, τι «αγαπητός» και «αγαπητός» μας έλεγε και δεν έλεγε το όνομα του παιδιού; Αγαπητός Πέτρος, αγαπητός Κώστας, αγαπητός Ντιέγκο; Πώς τον λέγανε δε μάθαμε τελικά». Σιωπή εγώ, είχα αρχίσει να παίρνω μπρος. «Ε, ναι, ρε φίλε, τι κουφό ήταν αυτό, από εδώ ο αγαπητός και δε μας λέει πώς τον λένε τον αγαπητό, άει σιχτίρ, πολύ συγχύστηκα τώρα. Λες και το κρατάει μυστικό. Από ποια; Από εμένα, που τα ξέρω όλα της τα μυστικά από δώδεκα χρόνων»;

Ρε φίλε, δεν πήρες χαμπάρι ποιος ήταν. «Όχι, ποιος ήταν αυτός ο αγαπητός πώς τον λένε»; Ο Αγαπητός Αμπελάς. «Το σκουλήκι; Που παίζει στον Άρη»; Αυτός. «Α! Α χα χα, γι’ αυτό έλεγε ο αγαπητός και ο αγαπητός και δεν έλεγε άλλο όνομα, α χα χα, ε, ρε μαλάκα, τώρα κατάλαβα γιατί έκανες έτσι και ήθελες να το διαλύσεις». Ε, τώρα κατάλαβες. «Πω, με σκουλήκι, ρε φίλε». Ναι. «Πωωω». Ναι. «Φτου». Φτου. «Πάμε για κάνα ποτό, να ξεχαστούμε». Πάμε.

Aμηχανία

Aμηχανία

Αν έλεγα στην παρέα πριν από είκοσι πέντε χρόνια πως «έχω αμηχανία», το πρώτο που θα με ρωτούσανε θα ...

Read more
0033

0033

Η πεντάδα που έκανε ν ...

Read more
Σαββατοκύριακο

Σαββατοκύριακο

«Έλα Αθήνα», μου είπ&eps ...

Read more
Κατερίνη

Κατερίνη

Την είχαμε πέσει και βλέπαμε το Τρένο Της Μεγάλης Φυγής. Ο Γιον Βόιτ το οδηγούσε στην απόλυτη ελευθε ...

Read more
Χρέη

Χρέη

Όταν η προσωπική μου γνώμη ταυτίζεται με την πλειοψηφία, πάντα αρχίζω να ψάχνομαι τι δεν πάει καλά. ...

Read more
Ρούμπικ

Ρούμπικ

Δεν ήμουνα στα καλά ...

Read more
Σεβασμός

Σεβασμός

Είναι η λέξη-κλειδί. Είναι η λύση για όλα τα προβλήματά μας. Είναι αυτό που χάσαμε κάπου στη διαδρομ ...

Read more
Τρανζίσιον

Τρανζίσιον

ΠΑΟΚ-Πλατανιάς 1-0. Τσίπουρα πριν τον αγώνα. Καλή φάση, όπως και να το δεις. Την κάνεις νωρίς από το ...

Read more
Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν έ&c ...

Read more
Αποφόρτιση

Αποφόρτιση

Άμα πέθαινα σήμερα, η ταφόπλακα θα έγραφε «Γεννήθηκε ως Παοκτσής σε ένα 6-1 και πέθανε ως Παοκτσής μ ...

Read more
Προπονητής

Προπονητής

Τι κάνει πάλι ο κοιμ&iot ...

Read more
Αγωνιστικά

Αγωνιστικά

Τώρα που ξεκαθαρίζ&ep ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.