Nαζί

Nαζί

Είμαστε στη Δράμα,...

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

Απόκρουση

Απόκρουση

Ο Αλέξανδρος...

Έδρα

Έδρα

Κι όμως, οι...

Pontus

Pontus

- Yes? Yes? You listen?- Oh, of course it would be you.- Yes! Mr. Agent, where are you, little...

Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

  • Nαζί

    Nαζί

    Saturday, 20 October 2018 19:09
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54
  • Απόκρουση

    Απόκρουση

    Thursday, 09 August 2018 03:30
  • Έδρα

    Έδρα

    Monday, 06 August 2018 12:45
  • Pontus

    Pontus

    Sunday, 05 August 2018 22:25
  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56

20140426 195920Δεν ξέρω πόσες εκδρομές έχω πάει, αλλά έχω γνωρίσει πολύ κόσμο τόσα χρόνια στα πήγαινε-έλα (ή «πάνε-έλα», όπως το θες) με τον ΠΑΟΚ.

Τέτοιο άτομο, όμως, όπως αυτόν που πέτυχα στην εκδρομή για το ΟΑΚΑ δεν έχω ξαναγνωρίσει ποτέ. Δεν υπάρχει άλλος τέτοιος στην ιστορία όλων των εκδρομών όλης της ανθρωπότητας. Και όπως όλοι οι κορυφαίοι, δεν έχει και πολλά περιθώρια να περιγραφεί.

Καταρχάς, δε μάθαμε πώς τον λέγανε –δεν προλάβαινες να ρωτήσεις. Άρχισε να μιλάει πριν ξεκινήσουμε από Θεσσαλονίκη και σταματήσαμε να τον ακούμε εμείς (αυτός θα συνέχισε, στάνταρ) στο ψαχτήρι, στην είσοδο του γηπέδου. Ρεκόρ για γκίνες, συνεχής λογοδιάρροια επί 16 ώρες. Ακόμα και στην τζούρα του τσιγάρου μιλούσε, απλώς τον άκουγες έτσι κάπως υπόκωφα και μπάσα και μετά πιο λεπτή φωνή όταν έβγαζε τον καπνό. Και είχε τη φωνή του ΠΑΟΚ, αν ο ΠΑΟΚ ήταν άνθρωπος έτσι θα μιλούσε.

Τι έλεγε; Ό,τι να ‘ναι. Τις 15 από τις 16 ώρες έβριζε έναν δικό του, δίπλα του, τον οποίο τον φώναζε «Παπαδόπουλο», αγνώστων λοιπών στοιχείων. Παραμένει αδιευκρίνιστο αν όντως τον ήξερε ή αν είχε διαλέξει στην τύχη έναν και τον στόλιζε σε όλη την εκδρομή. Ο άλλος δεν αντιδρούσε. Τίποτα, έβλεπε έξω από το παράθυρο τα τοπία. Μια συνήθης πρόταση ήταν «άντε γαμήσου ρε Παπαδόπουλε μπασκίνα αναρχικέ ρουφιάνε χρυσαυγίτη γαμώ το πασόκ σου και το Σαμαρά κωλόπαιδο αντίφα κουμούνι αρχιχαφιέ φλώρε ΠΑΟΚ σε λέω ρεεεε», την οποία επαναλάμβανε με κάθε πιθανό συνδυασμό ανά πέντε λεπτά.

Στα Μάλγαρα έλεγχαν δύο αστυνομικοί το δίπλωμα του οδηγού, αυτός χόρευε καγκούρικα και φώναζε στο αυτί του ενός Παοκολέ-Παοκολέο, δυνατά, ασταμάτητα, προσπαθούσε ο μπάτσος να τον αποφύγει σα μύγα κι έκανε λίγο πιο ‘κεί, συνέχιζε αυτός χορεύοντας, Παοκολέ-Παοκολέο, έτσι περάσαμε τον έλεγχο που ο οδηγός μας είχε ληγμένο δίπλωμα, δεν άντεχαν άλλο και έφυγαν για το επόμενο πούλμαν. Έπαιζε Σεπούλτουρα, άντε ρε με τα μεταλλάδικα ρεεε βάλε κανένα σωστό τραγούδι ρε οδηγέ κουφάλα καριόλα ρε ψηλέ τι κασέτα έδωσες μας έχεις πάρει τα αυτιά δεν μπορούμε να κοιμηθούμε ρε σε λέω ρε βάλε κανένα ωραίο κανέναν Νικολαΐδη ρε να φτιαχτούμε άντε γαμήσου ρε Παπαδόπουλε ρεεε. Έπαιζε Νικολαΐδη ρε τι είναι πάλι αυτά τώρα ρε θα μας πάρει ο ύπνος ρε τελικό παίζουμε ξυπνάτε ρε φλωράκια ρε έλα πάμε όλοι μαζί ρεεεε άντε ρε ξύπνα ρε Παπαδόπουλε ΠΑΟΚ ρεεεε. Όλα αυτά από τα Μάλγαρα μέχρι το γήπεδο.

Σταματούσαμε για κατούρημα, ρε τι σταματάμε τώρα ρε πάμε ρε να μπούμε πρώτοι ρεεε μέσα στη νύχτα θα κατουρήσουμε τα παπούτσια ρε οδηγέ ρε Παπαδόπουλε ξύπνα να κατουρήσεις ρε ανάρχα ρε θα τα κάνεις πάνω σου λέμε ρεεε. Ξεκινούσαμε πάλι, ρε σταμάτα κάπου να κατουρήσουμε ρεεε δέκα ώρες κρατιέμαι ρε κουφάλα Παπαδόπουλε εσύ τον είπες τον οδηγό να μη σταματήσει βιάζεσαι ρε χαφιέ να φτάσουμε στα διόδια να τα πεις με τους κολλητούς σου τους μπάτσους ρε κουμούνι, άντε ρε πάμε κάνα σύνθημα ρεεε, σκατόφλωροι όλοι, κοίτα ρε που κοιμούνται, ρε πάμε για την κούπα ρε άντε όλοι χέρια ρεεε. Δεν πρέπει να έκατσε κάτω, όρθιος, 16 ώρες.

Όποτε πίνουμε καφέ, για τον «Παπαδόπουλο» μιλάμε. Τέσσερα άτομα παρέα κατεβήκαμε, ούτε για το λαό, ούτε για τη βροχή, ούτε για το 4-1 λέμε, μόνο γι’ αυτόν. Αφού δε μάθαμε πώς τον λένε, τον βαφτίσαμε «Παπαδόπουλο». Ένας από εμάς κατάφερε να κοιμηθεί κάνα πεντάωρο μέσα στο πούλμαν, ο ορισμός του βοδιού, ρε παιδιά, από πενήντα άτομα μόνο ο δικός μας κατάφερε να κοιμηθεί με Παπαδόπουλο δίπλα του και θρας μέταλ και τρανς τέρμα όσο πάει και συνθήματα, αυτός κοιμήθηκε, έχω φωτογραφίες αν χρειαστεί, το πρωί φράπα με το φραπέ. Τον άκουγα, λέει, μέσα στο όνειρό μου. Τι όνειρα να έβλεπε το Παοκτσάκι μας, πήγαινε τελικό, ο Παπαδόπουλος ούρλιαζε ασταμάτητα στο διάδρομο, έπαιζε τις καφρίλες στα ηχεία κι αυτός κοιμόταν και έβλεπε όνειρα.

Μπαίνουμε για το γυρισμό, κομμάτια όλοι, λέμε δεν πειράζει, φάγαμε την τεσσάρα αλλά θα φχαριστηθούμε Παπαδόπουλο στην επιστροφή. Ποιος ξέρει τώρα τι θα έχει να πει για το ματς, έχει να πέσει πολύ βρισίδι, τρελό γλέντι θα κάνουμε. Αλλά ο διάδρομος έμεινε κενός, τίποτα δεν ακουγόταν στην επιστροφή, κοιμόμασταν όλοι. Πενήντα μία συλλήψεις είχε ο τελικός, η μία ήταν για ναρκωτικά, μαντέψτε ποιος.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038