Ψυχές

Ψυχές

Στις 8...

Νύχτα

Νύχτα

Οι ανακοινώσεις...

Μαχαίρι

Μαχαίρι

Βγήκα με το...

Ροναλντίνιο

Ροναλντίνιο

Ο όρος...

Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

  • Ψυχές

    Ψυχές

    Thursday, 08 February 2018 10:29
  • Νύχτα

    Νύχτα

    Wednesday, 24 January 2018 22:16
  • Μαχαίρι

    Μαχαίρι

    Friday, 19 January 2018 12:02
  • Ροναλντίνιο

    Ροναλντίνιο

    Thursday, 18 January 2018 17:06
  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30

20140426 195920Δεν ξέρω πόσες εκδρομές έχω πάει, αλλά έχω γνωρίσει πολύ κόσμο τόσα χρόνια στα πήγαινε-έλα (ή «πάνε-έλα», όπως το θες) με τον ΠΑΟΚ.

Τέτοιο άτομο, όμως, όπως αυτόν που πέτυχα στην εκδρομή για το ΟΑΚΑ δεν έχω ξαναγνωρίσει ποτέ. Δεν υπάρχει άλλος τέτοιος στην ιστορία όλων των εκδρομών όλης της ανθρωπότητας. Και όπως όλοι οι κορυφαίοι, δεν έχει και πολλά περιθώρια να περιγραφεί.

Καταρχάς, δε μάθαμε πώς τον λέγανε –δεν προλάβαινες να ρωτήσεις. Άρχισε να μιλάει πριν ξεκινήσουμε από Θεσσαλονίκη και σταματήσαμε να τον ακούμε εμείς (αυτός θα συνέχισε, στάνταρ) στο ψαχτήρι, στην είσοδο του γηπέδου. Ρεκόρ για γκίνες, συνεχής λογοδιάρροια επί 16 ώρες. Ακόμα και στην τζούρα του τσιγάρου μιλούσε, απλώς τον άκουγες έτσι κάπως υπόκωφα και μπάσα και μετά πιο λεπτή φωνή όταν έβγαζε τον καπνό. Και είχε τη φωνή του ΠΑΟΚ, αν ο ΠΑΟΚ ήταν άνθρωπος έτσι θα μιλούσε.

Τι έλεγε; Ό,τι να ‘ναι. Τις 15 από τις 16 ώρες έβριζε έναν δικό του, δίπλα του, τον οποίο τον φώναζε «Παπαδόπουλο», αγνώστων λοιπών στοιχείων. Παραμένει αδιευκρίνιστο αν όντως τον ήξερε ή αν είχε διαλέξει στην τύχη έναν και τον στόλιζε σε όλη την εκδρομή. Ο άλλος δεν αντιδρούσε. Τίποτα, έβλεπε έξω από το παράθυρο τα τοπία. Μια συνήθης πρόταση ήταν «άντε γαμήσου ρε Παπαδόπουλε μπασκίνα αναρχικέ ρουφιάνε χρυσαυγίτη γαμώ το πασόκ σου και το Σαμαρά κωλόπαιδο αντίφα κουμούνι αρχιχαφιέ φλώρε ΠΑΟΚ σε λέω ρεεεε», την οποία επαναλάμβανε με κάθε πιθανό συνδυασμό ανά πέντε λεπτά.

Στα Μάλγαρα έλεγχαν δύο αστυνομικοί το δίπλωμα του οδηγού, αυτός χόρευε καγκούρικα και φώναζε στο αυτί του ενός Παοκολέ-Παοκολέο, δυνατά, ασταμάτητα, προσπαθούσε ο μπάτσος να τον αποφύγει σα μύγα κι έκανε λίγο πιο ‘κεί, συνέχιζε αυτός χορεύοντας, Παοκολέ-Παοκολέο, έτσι περάσαμε τον έλεγχο που ο οδηγός μας είχε ληγμένο δίπλωμα, δεν άντεχαν άλλο και έφυγαν για το επόμενο πούλμαν. Έπαιζε Σεπούλτουρα, άντε ρε με τα μεταλλάδικα ρεεε βάλε κανένα σωστό τραγούδι ρε οδηγέ κουφάλα καριόλα ρε ψηλέ τι κασέτα έδωσες μας έχεις πάρει τα αυτιά δεν μπορούμε να κοιμηθούμε ρε σε λέω ρε βάλε κανένα ωραίο κανέναν Νικολαΐδη ρε να φτιαχτούμε άντε γαμήσου ρε Παπαδόπουλε ρεεε. Έπαιζε Νικολαΐδη ρε τι είναι πάλι αυτά τώρα ρε θα μας πάρει ο ύπνος ρε τελικό παίζουμε ξυπνάτε ρε φλωράκια ρε έλα πάμε όλοι μαζί ρεεεε άντε ρε ξύπνα ρε Παπαδόπουλε ΠΑΟΚ ρεεεε. Όλα αυτά από τα Μάλγαρα μέχρι το γήπεδο.

Σταματούσαμε για κατούρημα, ρε τι σταματάμε τώρα ρε πάμε ρε να μπούμε πρώτοι ρεεε μέσα στη νύχτα θα κατουρήσουμε τα παπούτσια ρε οδηγέ ρε Παπαδόπουλε ξύπνα να κατουρήσεις ρε ανάρχα ρε θα τα κάνεις πάνω σου λέμε ρεεε. Ξεκινούσαμε πάλι, ρε σταμάτα κάπου να κατουρήσουμε ρεεε δέκα ώρες κρατιέμαι ρε κουφάλα Παπαδόπουλε εσύ τον είπες τον οδηγό να μη σταματήσει βιάζεσαι ρε χαφιέ να φτάσουμε στα διόδια να τα πεις με τους κολλητούς σου τους μπάτσους ρε κουμούνι, άντε ρε πάμε κάνα σύνθημα ρεεε, σκατόφλωροι όλοι, κοίτα ρε που κοιμούνται, ρε πάμε για την κούπα ρε άντε όλοι χέρια ρεεε. Δεν πρέπει να έκατσε κάτω, όρθιος, 16 ώρες.

Όποτε πίνουμε καφέ, για τον «Παπαδόπουλο» μιλάμε. Τέσσερα άτομα παρέα κατεβήκαμε, ούτε για το λαό, ούτε για τη βροχή, ούτε για το 4-1 λέμε, μόνο γι’ αυτόν. Αφού δε μάθαμε πώς τον λένε, τον βαφτίσαμε «Παπαδόπουλο». Ένας από εμάς κατάφερε να κοιμηθεί κάνα πεντάωρο μέσα στο πούλμαν, ο ορισμός του βοδιού, ρε παιδιά, από πενήντα άτομα μόνο ο δικός μας κατάφερε να κοιμηθεί με Παπαδόπουλο δίπλα του και θρας μέταλ και τρανς τέρμα όσο πάει και συνθήματα, αυτός κοιμήθηκε, έχω φωτογραφίες αν χρειαστεί, το πρωί φράπα με το φραπέ. Τον άκουγα, λέει, μέσα στο όνειρό μου. Τι όνειρα να έβλεπε το Παοκτσάκι μας, πήγαινε τελικό, ο Παπαδόπουλος ούρλιαζε ασταμάτητα στο διάδρομο, έπαιζε τις καφρίλες στα ηχεία κι αυτός κοιμόταν και έβλεπε όνειρα.

Μπαίνουμε για το γυρισμό, κομμάτια όλοι, λέμε δεν πειράζει, φάγαμε την τεσσάρα αλλά θα φχαριστηθούμε Παπαδόπουλο στην επιστροφή. Ποιος ξέρει τώρα τι θα έχει να πει για το ματς, έχει να πέσει πολύ βρισίδι, τρελό γλέντι θα κάνουμε. Αλλά ο διάδρομος έμεινε κενός, τίποτα δεν ακουγόταν στην επιστροφή, κοιμόμασταν όλοι. Πενήντα μία συλλήψεις είχε ο τελικός, η μία ήταν για ναρκωτικά, μαντέψτε ποιος.

Χανιμπάλας

Χανιμπάλας

Δε θυμάμαι να έχω ξεν& ...

Read more
Άλφα

Άλφα

Μέσα σε 48 ώρες οι μισ&om ...

Read more
Ψέματα

Ψέματα

Έλα, μάνα, θυμάσαι μια φορά που σου είπα πως πάω να γραφτώ στη σχολή στη Θεσσαλονίκη και είχες πει « ...

Read more
Σεντόνι

Σεντόνι

Το πρώτο πράμα που έρχ&eps ...

Read more
Μαυρίδης

Μαυρίδης

Οι μόνοι που γνωρίζ&omicr ...

Read more
Πριβέ

Πριβέ

Κριτική ΠΑΟΚ-Πανελευσινιακός 69-59. Ή θα είναι όλο γεμάτο να γουστάρουμε κερκίδα, ή θα είμαστε μεταξ ...

Read more
0012

0012

Κι όμως, όχι απλώς φέραμ ...

Read more
Ύαινες

Ύαινες

Το πρώτο ποστ στη σελίδα μου, μόλις ανακοινώθηκε πως ο Άγγελος Αναστασιάδης αναλαμβάνει τον ΠΑΟΚ, ήτ ...

Read more
Επτά

Επτά

«Αααουχμ... Αααου&c ...

Read more
0026

0026

Η φράση «απόλαυση να &t ...

Read more
Ομάδες

Ομάδες

Έχει γίνει πλέον αγα&p ...

Read more
Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα τ& ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.