Ψυχές

Ψυχές

Στις 8...

Νύχτα

Νύχτα

Οι ανακοινώσεις...

Μαχαίρι

Μαχαίρι

Βγήκα με το...

Ροναλντίνιο

Ροναλντίνιο

Ο όρος...

Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

  • Ψυχές

    Ψυχές

    Thursday, 08 February 2018 10:29
  • Νύχτα

    Νύχτα

    Wednesday, 24 January 2018 22:16
  • Μαχαίρι

    Μαχαίρι

    Friday, 19 January 2018 12:02
  • Ροναλντίνιο

    Ροναλντίνιο

    Thursday, 18 January 2018 17:06
  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30

FB IMG 1467631473544Στα τέλη της δεκαετίας του ’90 (κατά τη διάρκεια της οποίας γεννηθήκατε οι περισσότεροι που διαβάζετε αυτό το κείμενο) το internet πραγματικά ήταν κάτι διαφορετικό.

Από τον τρόπο με τον οποίο έμπαινες (το αξέχαστο «γαϊδουράκι») μέχρι την ταχύτητα (κατέβαζες ένα τραγούδι σε μια ώρα και το έκανες θέμα στο βραδινό καφέ), την αισθητική και τη διαρκή καινοτομία που σε εξέπληττε καθημερινά, όπως ήταν λογικό, αλλά και την επικοινωνία ανάμεσα στους χρήστες, με το mirc και τα chat rooms και τη μετέπειτα επανάσταση του messenger, ώσπου ήρθε το Facebook και τα γάμησε όλα. Λίγα ήταν τα σάιτ που ξεχώριζαν για τον πλούτο της ύλης τους, καθώς τα περισσότερα δεν ήταν παρά μια σελίδα με scroll down όσο πάει, επειδή κάθε κλικ ήθελε και από ένα λεπτό να ανοίξει νέο παράθυρο -στο ίδιο παράθυρο, δεν είχε μαγκιές τότε.

 

Το πρώτο αληθινά γαμάτο σάιτ το είχε φτιάξει ο Manu Chao, δηλαδή η κολεκτίβα των τρελών που τον ακολουθούσε, χτίζοντας κάτι που ξεχώριζε στη θολούρα της εποχής. Χρώμα, κίνηση, δυνατότητες, στίχοι, ζωντανός διάλογος με χρήστες από όλο τον κόσμο, μουσική, πολύ μεράκι. Περνούσες ώρες ολόκληρες θαυμάζοντας το αποτέλεσμα, αν και σήμερα θα χρειαζόσουν μισό λεπτό για να ξεπετάξεις κάθε δυνατότητα, που όλα τα περνάμε επιφανειακά.

 

Ο Αντέννα διαφήμιζε μία νέα σειρά που θα ξεκινούσε από Σεπτέμβρη. Το Big Brother έρχεται στις οθόνες σας σύντομα, κάτι τέτοιο. Από πίσω, μουσική υπόκρουση του Manu Chao -νομίζω το Bongo Bong. Ήδη, τα σοβαρά έντυπα μας είχαν ενημερώσει περί τι σκουπιδιού επρόκειτο και υπήρχε μια αηδία στην ατμόσφαιρα από πριν ξεκινήσει να μεταδίδεται το μεγαλύτερο των σκουπιδιών που θα παιζόταν στην ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης. Μπήκα στη σελίδα του Manu και έγραψα πως «φίλε, έχεις ιδέα πως η μουσική σου χρησιμοποιείται για να διαφημιστεί το Big Brother στην Ελλάδα»; Την επόμενη μέρα, φύγαμε για διακοπές στη Σκιάθο.

 

Σάββατο απόγευμα, επιστρέφοντας από το νησί, πήραμε μια Ελευθεροτυπία στο ΚΤΕΛ Μαγνησίας. Μια βδομάδα μετά, η είδηση έγραφε πως «ο Μάνου Τσάο κάνει ασφαλιστικά μέτρα στον Αντέννα ώστε να σταματήσει να μεταδίδει τραγούδια του υποστηρίζοντας κατάπτυστες εκπομπές όπως το Big Brother και απαιτεί την άμεση παύση της χρήσης της μουσικής του, η φιλοσοφία της οποίας δεν συνάδει με εκπομπές τέτοιου είδους» -ή κάπως έτσι. Μείναμε με την απορία, αν όντως παίξαμε ρόλο εμείς ή αν η πληροφορία του στάλθηκε από αλλού, π.χ. από την εταιρεία του στην Ελλάδα. Όπως και να ‘χει, νιώσαμε λίγο ήρωες -ειδικά μετά την προβολή της εκπομπής που επιβεβαίωσε κάθε φόβο μας. Αν νομίζετε πως έχουμε σήμερα λοβοτομημένους συνανθρώπους, θα έπρεπε να έχετε ζήσει εκείνη τη χρονιά όπου κανείς δε μιλούσε για τίποτε άλλο πέρα από τον Τσάκα και τον Πρόδρομο και κάτι βλαμμένες συμπρωταγωνίστριες που δε θυμάμαι τα ονόματά τους. Πόσες φιλίες κόψαμε εκείνο το χειμώνα, μεγάλη ευκαιρία για ξεκαθάρισμα το Big Brother.

 

Είδα τα βίντεο του Manu σήμερα που ήρθε να συμπαρασταθεί στον κόσμο που αγωνίζεται και θυμήθηκα το περιστατικό. Αλλά και το επόμενο, που του στείλαμε πάλι «ρε Μάνου, ρε αρχηγέ, το ξέρεις πως το εισιτήριο για τη συναυλία σου κοστίζει όσο δυο μεροκάματα εδώ στην Ελλάδα»; Και απάντησε πριν αρχίσει το λάιβ: «Εσείς εκεί έξω, πηδήξτε τους φράχτες και μπείτε όλοι μέσα, μια παρέα είμαστε».

Μπροστά

Μπροστά

Τον ΠΑΟΚ δε θα τον αλλάξει κανένας βολεμένος με την υπάρχουσα κατάσταση. Κανένας υπάλληλος, κανένα ό ...

Read more
Κομπλεξικοί

Κομπλεξικοί

Εκτός από Παοκτσής είμαι και φίλαθλος. Εκτός από Παοκτσής και φίλαθλος, είμαι πλέον και συνδρομητής ...

Read more
Ξεκολλάτε

Ξεκολλάτε

Κάθε μου μέρα ξεκινάει και τελειώνει ανάμεσα στις τρεις μου γυναίκες. Γέλια, φωνές, γκρίνιες, κλάματ ...

Read more
Επιστολή

Επιστολή

Προς ΠΑΕ ΠΑΟΚ, Κύριο Σαββίδη Ιβάν Αγαπητέ Πρόεδρε, στο ματς της Λεωφόρου για τα play off βάλε ...

Read more
Ψυχοπαθής

Ψυχοπαθής

Από το πρώτο βράδυ πο&upsi ...

Read more
Τρολλάρισμα

Τρολλάρισμα

Προειδοποίηση: Ακολουθεί αυτοαναφορική δημοσίευση. Συνεχίζετε να διαβάζετε με δική σας ευθύνη για εν ...

Read more
Ιονέλ

Ιονέλ

Η σύγχρονη ιστορία τ&omi ...

Read more
Μεταγραφές

Μεταγραφές

Και τώρα, περιμένουμε τις μεταγραφές. Τι άλλο να κάνεις τρεις μήνες. ...

Read more
Τρύπιοι

Τρύπιοι

Τόσα χρόνια με τον ΠΑ&Omi ...

Read more
Καροπαντελονής

Καροπαντελονής

Πόσοι να φορούσαν α&sigm ...

Read more
Εμείς

Εμείς

Εμείς δεν ανεβήκαμ ...

Read more
Αντιθέσεις

Αντιθέσεις

Είχε τελειώσει το Δόξα-ΠΑΟΚ και χαιρετούσαμε τους δικούς μας, τα λέμε το βράδυ, εμείς θα φεύγαμε με ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.