Ξυστό

Ξυστό

Η εκδρομή είχε...

30

30

Εκείνη η στιγμή, πέντε...

Κεφτέδες

Κεφτέδες

Θυμάμαι που ξάπλωνα...

Τίτλος

Τίτλος

Το αρχείο που...

Τόλιος

Τόλιος

Δεν μπορούσαμε να...

Μηδέν

Μηδέν

Πόσο έτοιμοι...

Τέρατα

Τέρατα

Τα τέρατα μας...

Ωράρια

Ωράρια

Πέρσι είχα κάνει...

Γιαμάχα

Γιαμάχα

Η τριμελής επιτροπή...

Συνταγή

Συνταγή

Δεν είναι εύκολο...

Συλλφίλ

Συλλφίλ

Μπορεί η οπαδική...

Κλειδαράς

Κλειδαράς

Κάποια στιγμή μέσα...

  • Ξυστό

    Ξυστό

    Friday, 08 December 2017 15:10
  • 30

    30

    Wednesday, 06 December 2017 20:22
  • Κεφτέδες

    Κεφτέδες

    Saturday, 02 December 2017 13:48
  • Τίτλος

    Τίτλος

    Friday, 01 December 2017 10:03
  • Τόλιος

    Τόλιος

    Wednesday, 29 November 2017 21:08
  • Μηδέν

    Μηδέν

    Wednesday, 29 November 2017 12:12
  • Τέρατα

    Τέρατα

    Monday, 27 November 2017 19:41
  • Ωράρια

    Ωράρια

    Monday, 20 November 2017 15:26
  • Γιαμάχα

    Γιαμάχα

    Thursday, 16 November 2017 20:25
  • Συνταγή

    Συνταγή

    Thursday, 16 November 2017 00:23
  • Συλλφίλ

    Συλλφίλ

    Wednesday, 15 November 2017 15:06
  • Κλειδαράς

    Κλειδαράς

    Tuesday, 14 November 2017 13:14

FB IMG 1467631473544Στα τέλη της δεκαετίας του ’90 (κατά τη διάρκεια της οποίας γεννηθήκατε οι περισσότεροι που διαβάζετε αυτό το κείμενο) το internet πραγματικά ήταν κάτι διαφορετικό.

Από τον τρόπο με τον οποίο έμπαινες (το αξέχαστο «γαϊδουράκι») μέχρι την ταχύτητα (κατέβαζες ένα τραγούδι σε μια ώρα και το έκανες θέμα στο βραδινό καφέ), την αισθητική και τη διαρκή καινοτομία που σε εξέπληττε καθημερινά, όπως ήταν λογικό, αλλά και την επικοινωνία ανάμεσα στους χρήστες, με το mirc και τα chat rooms και τη μετέπειτα επανάσταση του messenger, ώσπου ήρθε το Facebook και τα γάμησε όλα. Λίγα ήταν τα σάιτ που ξεχώριζαν για τον πλούτο της ύλης τους, καθώς τα περισσότερα δεν ήταν παρά μια σελίδα με scroll down όσο πάει, επειδή κάθε κλικ ήθελε και από ένα λεπτό να ανοίξει νέο παράθυρο -στο ίδιο παράθυρο, δεν είχε μαγκιές τότε.

 

Το πρώτο αληθινά γαμάτο σάιτ το είχε φτιάξει ο Manu Chao, δηλαδή η κολεκτίβα των τρελών που τον ακολουθούσε, χτίζοντας κάτι που ξεχώριζε στη θολούρα της εποχής. Χρώμα, κίνηση, δυνατότητες, στίχοι, ζωντανός διάλογος με χρήστες από όλο τον κόσμο, μουσική, πολύ μεράκι. Περνούσες ώρες ολόκληρες θαυμάζοντας το αποτέλεσμα, αν και σήμερα θα χρειαζόσουν μισό λεπτό για να ξεπετάξεις κάθε δυνατότητα, που όλα τα περνάμε επιφανειακά.

 

Ο Αντέννα διαφήμιζε μία νέα σειρά που θα ξεκινούσε από Σεπτέμβρη. Το Big Brother έρχεται στις οθόνες σας σύντομα, κάτι τέτοιο. Από πίσω, μουσική υπόκρουση του Manu Chao -νομίζω το Bongo Bong. Ήδη, τα σοβαρά έντυπα μας είχαν ενημερώσει περί τι σκουπιδιού επρόκειτο και υπήρχε μια αηδία στην ατμόσφαιρα από πριν ξεκινήσει να μεταδίδεται το μεγαλύτερο των σκουπιδιών που θα παιζόταν στην ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης. Μπήκα στη σελίδα του Manu και έγραψα πως «φίλε, έχεις ιδέα πως η μουσική σου χρησιμοποιείται για να διαφημιστεί το Big Brother στην Ελλάδα»; Την επόμενη μέρα, φύγαμε για διακοπές στη Σκιάθο.

 

Σάββατο απόγευμα, επιστρέφοντας από το νησί, πήραμε μια Ελευθεροτυπία στο ΚΤΕΛ Μαγνησίας. Μια βδομάδα μετά, η είδηση έγραφε πως «ο Μάνου Τσάο κάνει ασφαλιστικά μέτρα στον Αντέννα ώστε να σταματήσει να μεταδίδει τραγούδια του υποστηρίζοντας κατάπτυστες εκπομπές όπως το Big Brother και απαιτεί την άμεση παύση της χρήσης της μουσικής του, η φιλοσοφία της οποίας δεν συνάδει με εκπομπές τέτοιου είδους» -ή κάπως έτσι. Μείναμε με την απορία, αν όντως παίξαμε ρόλο εμείς ή αν η πληροφορία του στάλθηκε από αλλού, π.χ. από την εταιρεία του στην Ελλάδα. Όπως και να ‘χει, νιώσαμε λίγο ήρωες -ειδικά μετά την προβολή της εκπομπής που επιβεβαίωσε κάθε φόβο μας. Αν νομίζετε πως έχουμε σήμερα λοβοτομημένους συνανθρώπους, θα έπρεπε να έχετε ζήσει εκείνη τη χρονιά όπου κανείς δε μιλούσε για τίποτε άλλο πέρα από τον Τσάκα και τον Πρόδρομο και κάτι βλαμμένες συμπρωταγωνίστριες που δε θυμάμαι τα ονόματά τους. Πόσες φιλίες κόψαμε εκείνο το χειμώνα, μεγάλη ευκαιρία για ξεκαθάρισμα το Big Brother.

 

Είδα τα βίντεο του Manu σήμερα που ήρθε να συμπαρασταθεί στον κόσμο που αγωνίζεται και θυμήθηκα το περιστατικό. Αλλά και το επόμενο, που του στείλαμε πάλι «ρε Μάνου, ρε αρχηγέ, το ξέρεις πως το εισιτήριο για τη συναυλία σου κοστίζει όσο δυο μεροκάματα εδώ στην Ελλάδα»; Και απάντησε πριν αρχίσει το λάιβ: «Εσείς εκεί έξω, πηδήξτε τους φράχτες και μπείτε όλοι μέσα, μια παρέα είμαστε».

Σαμπατακίδης

Σαμπατακίδης

22 Φεβρουαρίου 1976. Με την εντός έδρας ισοπαλία κόντρα στον Άρη, ο ΠΑΟΚ μένει τέσσερις πόντους πίσω ...

Read more
Πεντάρι

Πεντάρι

Δεύτερη προσπάθεια να γράψω κάτι που δεν έχει καμία σχέση με τον ΠΑΟΚ. Πάμε πάλι είκοσι τόσα χρόνια ...

Read more
Λόγια

Λόγια

Ήταν το πρώτο ματς με &Om ...

Read more
Πατρίσιο

Πατρίσιο

Ο Πατρίσιο Καμπς σήμ&e ...

Read more
Στοίχημα

Στοίχημα

Είχε έρθει ο Π από το εξωτερικό και ψαχνόταν να παίξει στοίχημα. «Τι να παίξω από ελληνικά», ρωτούσε ...

Read more
Ενέργεια

Ενέργεια

Αριστερά, τα πιο πο&lambda ...

Read more
Καρκίνος

Καρκίνος

Κανένα ιδιαίτερο ζόρι δεν τραβάω. Ούτε κολλήματα έχω, ούτε κάποια συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων έχω στ ...

Read more
0030

0030

Λίγο άνω του μετρίο&ups ...

Read more
Λάιβσκορ

Λάιβσκορ

Ζωντανή περιγραφή το& ...

Read more
Σύμβολο

Σύμβολο

Έχει πολλά χρόνια πο&upsi ...

Read more
Πιλότος

Πιλότος

Για να πας Αθήνα να δεις ένα ματς υπήρχε μία συγκεκριμένη διαδικασία. Έφευγες από Θεσσαλονίκη, έφταν ...

Read more
Μπασκετάκι

Μπασκετάκι

Ποτέ δε μάλωσα με κάποιον που βρίζει τον Κοντό, αν και τελευταία το πράμα έχει παρασοβαρέψει. Χαλιέ ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.