Ξυστό

Ξυστό

Η εκδρομή είχε...

30

30

Εκείνη η στιγμή, πέντε...

Κεφτέδες

Κεφτέδες

Θυμάμαι που ξάπλωνα...

Τίτλος

Τίτλος

Το αρχείο που...

Τόλιος

Τόλιος

Δεν μπορούσαμε να...

Μηδέν

Μηδέν

Πόσο έτοιμοι...

Τέρατα

Τέρατα

Τα τέρατα μας...

Ωράρια

Ωράρια

Πέρσι είχα κάνει...

Γιαμάχα

Γιαμάχα

Η τριμελής επιτροπή...

Συνταγή

Συνταγή

Δεν είναι εύκολο...

Συλλφίλ

Συλλφίλ

Μπορεί η οπαδική...

Κλειδαράς

Κλειδαράς

Κάποια στιγμή μέσα...

  • Ξυστό

    Ξυστό

    Friday, 08 December 2017 15:10
  • 30

    30

    Wednesday, 06 December 2017 20:22
  • Κεφτέδες

    Κεφτέδες

    Saturday, 02 December 2017 13:48
  • Τίτλος

    Τίτλος

    Friday, 01 December 2017 10:03
  • Τόλιος

    Τόλιος

    Wednesday, 29 November 2017 21:08
  • Μηδέν

    Μηδέν

    Wednesday, 29 November 2017 12:12
  • Τέρατα

    Τέρατα

    Monday, 27 November 2017 19:41
  • Ωράρια

    Ωράρια

    Monday, 20 November 2017 15:26
  • Γιαμάχα

    Γιαμάχα

    Thursday, 16 November 2017 20:25
  • Συνταγή

    Συνταγή

    Thursday, 16 November 2017 00:23
  • Συλλφίλ

    Συλλφίλ

    Wednesday, 15 November 2017 15:06
  • Κλειδαράς

    Κλειδαράς

    Tuesday, 14 November 2017 13:14

irishΦυσικό είναι να μιλάει όλη η Ευρώπη για τους Ιρλανδούς. Οι τελευταίοι εκπρόσωποι του Old School δόγματος που απέμειναν στο πανηγυράκι της Ουέφα, κόντρα στις στρατιές των Ούλτρα φασιστών κάθε χώρας που μόνη διαφορά μεταξύ τους έχουν τα χρώματα στις σημαίες τους.

Κι η Ελλάδα να βρισκόταν στο Euro, οι ίδιοι ηλίθιοι θα γέμιζαν την μπλε κερκίδα, με τις περικεφαλαίες, τους αρχαιοπρεπείς χαιρετισμούς και κανέναν κέλτικο σταυρό, όπως αυτούς που σηκώνουν στο Καραϊσκάκη. Οι Ιρλανδοί είναι ό,τι κοντινότερο στην παλαβομάρα της δικής μας γενιάς, ειδικά της δεκαετίας του ’90 που είχε παγιωθεί ο τρόμος άμα τη εμφανίσει μας και παίζαμε μπάλα παντού μόνοι μας.

Αν η βία ήταν αυτό που μας καθιέρωσε ως τους «καλύτερους» οπαδούς στην Ελλάδα, η παλαβομάρα ήταν αυτό που μάγεψε πραγματικά όσους μας έβλεπαν από έξω. Η βία έστρωσε το δρόμο και η παλαβομάρα τον ομόρφυνε, έγραψε χιλιάδες σελίδες αξέχαστων σκηνικών, μας γέμισε αναμνήσεις για δέκα ζωές και, το κυριότερο, ήταν αυτή που έφτιαχνε Παοκτσάκια, τους «οπαδούς των οπαδών του ΠΑΟΚ», δίχως νίκες ή τίτλους ή οποιαδήποτε αγωνιστική επιτυχία. Μόνο εγώ, που δεν ήμουν και παρών σε τόσα πολλά, θα δυσκολευτώ να διαλέξω Top-1000 από τέτοιες στιγμές απόλυτης παλαβομάρας, ήταν κάτι μόνιμο, από τη στιγμή που έβαζε μπρος το πούλμαν ως την επιστροφή, κάθε πέντε λεπτά και κάτι καινούργιο, τέτοια σαπίλα από γέλιο και κλάμα δεν μπορούσες να ζήσεις πουθενά. Η Τσανταλίνα-Μανταλίνα στον Άιφελ, τα περιστέρια στο Μόναχο, το πέσιμο στη Γερμανίδα τουρίστρια και η πρόταση γάμου εν πλω, ο καρσιλαμάς του Μπέλλου στη Φιλαδέλφεια, εκατό στιγμές μαγείας μόνο από τον Πελέ, το τρικάβαλο που τους είχε πέσει το ντουμάνι στη Λαμπράκη και το ψάχνανε κόντρα στο ρεύμα ανάμεσα στον κόσμο, η τράκα από τους μπάτσους, μισή ζωή θες να τα βάλεις σε τάξη.

Δυο σκηνικά μου ήρθαν στο νου. Με παπάδες. Το ένα στην Αθήνα, Γ’ Σεπτεμβρίου, πρωί, το άλλο στο Συντριβάνι, στο δρόμο για την Τούμπα. Το πρώτο δεν είναι να το γράφεις, άσε που μπορεί να το έχει ξεχάσει ο Θεός και να μην του το θυμίζουμε τώρα και μας στείλει αδιάβαστους. Το άλλο, που είχα την τιμή να το ξεκινήσει η αφεντιά μου, ήταν πιο λάιτ αλλά δεν υπάρχει περίπτωση να μην το θυμούνται οι παπάδες που μας συνάντησαν. Πρώτος εγώ, πίσω ο Νίκος, παραπίσω καμιά δεκαριά καμένοι κάγκουρες που ανεβαίναμε για το γήπεδο με συνθήματα, εμείς οι δύο πρώτοι με μπλουζάκια Slayer, πεντάλφες, αίματα, σατανάδες και τα σχετικά. Οι παπάδες, καμιά δεκαριά κι αυτοί, έρχονταν από την Έκθεση.

Σταματάω τον πρώτο, γονατίζω, του φιλάω το χέρι και του λέω «Πάτερ, την ευλογία σου». Σαστίζει αυτός, δε λέει τίποτα. Πάω στον επόμενο, δίπλα του, γονατίζω, λέω πάλι «Πάτερ, την ευλογία σου». Και συνεχίζω σε όλους, το ίδιο σκηνικό, ο Νίκος παίρνει σειρά και γονατίζει κι αυτός, «Πάτερ, την ευλογία σου» και μπαίνουν στο κόλπο όλοι από πίσω, οπότε έχουμε δέκα παπάδες και, ας πούμε, δέκα Παοκτσήδες κάγκουρες με χαίτες και κολλητά τζιν και μπλουζάκια θρας μέταλ τι φορούσαμε τότε, ακριβώς στο Συντριβάνι, μέρα μεσημέρι, οι Παοκτσήδες να γονατίζουν και να φιλάνε τα χέρια των παπάδων και οι παπάδες να μουρμουράνε από «την έχεις, τέκνο μου» μέχρι «μα τι ανοησίες κάνετε, βρε παιδιά». Δέκα αυτοί, δέκα εμείς, έγιναν συνολικά εκατό μετάνοιες κι εκατό χειροφιλήματα. Μόλις τελειώσαμε, αρχίσαμε να τους φωνάζουμε «Παπάδες, γαμιέται ο θρύλος κι ο Πειραιάς», αλλά δεν απάντησαν.

Προειδοποίηση

Προειδοποίηση

Οι ώρες που περάσαμ ...

Read more
Ρουφιάνοι

Ρουφιάνοι

Από το 1968, σχεδόν πενήντα χρόνια τώρα, πέντε φορές έχουν διακοπεί αγώνες στην Τούμπα κι έτυχε να ε ...

Read more
0038

0038

Ο μοναδικός άνθρωπ&omicron ...

Read more
Ένορκοι

Ένορκοι

Ένας φώναξε κάτι από κάπ&om ...

Read more
Γυρεύοντας

Γυρεύοντας

Μα πώς σας αρέσει να πλακώνεστε; Πώς τρέχετε στα γήπεδα κάθε βδομάδα με τον ΠΑΟΚ; Τι είναι αυτό το π ...

Read more
Κεφτεδάκια

Κεφτεδάκια

Τα Κεφτεδάκια της Ά&nu ...

Read more
Χαΐρι

Χαΐρι

Ο Κώστας Λαγωνίδης ...

Read more
Γυρίσματα

Γυρίσματα

Ομολογώ πως δεν είχα ξαναδεί τη διαδικασία της «σέλφι» μέσα στην Τούμπα. Πώς στήνεται το πράμα και π ...

Read more
Χανόμαστε

Χανόμαστε

Ρε θα σκάσω μ’ αυτή την ιστορία. Ποιος το έγραψε; Ο Νίκος; Η Έφη; ...

Read more
Σιγή

Σιγή

Με τον Αλφαβήτα έχο&upsi ...

Read more
Ζωζώ

Ζωζώ

Αυτός είσαι, ολυμπιακέ. 13 Πρωταθλήματα και 5 Κύπελλα είχες πάρει από το 1997 και τα χώρεσες όλα σ’ ...

Read more
Γιορτούλα

Γιορτούλα

Τι είναι η καλοκαι&rh ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.