Απόκρουση

Απόκρουση

Ο Αλέξανδρος...

Έδρα

Έδρα

Κι όμως, οι...

Pontus

Pontus

- Yes? Yes? You listen?- Oh, of course it would be you.- Yes! Mr. Agent, where are you, little...

Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

Ξεκούραση

Ξεκούραση

Τέτοια μέρα, πέντε...

Είμουν

Είμουν

H Άννα είχε την πρόνοια...

Πληθυσμοί

Πληθυσμοί

Η μοναδική «μικρή»...

Δολοφόνος

Δολοφόνος

Μέσα, στην τηλεόραση,...

Μπαλάντα

Μπαλάντα

Στην πιο καμένη...

Οριεντάλες

Οριεντάλες

«Orientales, la Patria o la Tumba!»Όσες...

Πατρίς

Πατρίς

Όταν τελειώνει η...

  • Απόκρουση

    Απόκρουση

    Thursday, 09 August 2018 03:30
  • Έδρα

    Έδρα

    Monday, 06 August 2018 12:45
  • Pontus

    Pontus

    Sunday, 05 August 2018 22:25
  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56
  • Ξεκούραση

    Ξεκούραση

    Thursday, 05 July 2018 22:07
  • Είμουν

    Είμουν

    Wednesday, 04 July 2018 11:52
  • Πληθυσμοί

    Πληθυσμοί

    Wednesday, 04 July 2018 11:22
  • Δολοφόνος

    Δολοφόνος

    Tuesday, 03 July 2018 12:26
  • Μπαλάντα

    Μπαλάντα

    Monday, 02 July 2018 11:24
  • Οριεντάλες

    Οριεντάλες

    Saturday, 30 June 2018 21:01
  • Πατρίς

    Πατρίς

    Friday, 29 June 2018 19:26

irishΦυσικό είναι να μιλάει όλη η Ευρώπη για τους Ιρλανδούς. Οι τελευταίοι εκπρόσωποι του Old School δόγματος που απέμειναν στο πανηγυράκι της Ουέφα, κόντρα στις στρατιές των Ούλτρα φασιστών κάθε χώρας που μόνη διαφορά μεταξύ τους έχουν τα χρώματα στις σημαίες τους.

Κι η Ελλάδα να βρισκόταν στο Euro, οι ίδιοι ηλίθιοι θα γέμιζαν την μπλε κερκίδα, με τις περικεφαλαίες, τους αρχαιοπρεπείς χαιρετισμούς και κανέναν κέλτικο σταυρό, όπως αυτούς που σηκώνουν στο Καραϊσκάκη. Οι Ιρλανδοί είναι ό,τι κοντινότερο στην παλαβομάρα της δικής μας γενιάς, ειδικά της δεκαετίας του ’90 που είχε παγιωθεί ο τρόμος άμα τη εμφανίσει μας και παίζαμε μπάλα παντού μόνοι μας.

Αν η βία ήταν αυτό που μας καθιέρωσε ως τους «καλύτερους» οπαδούς στην Ελλάδα, η παλαβομάρα ήταν αυτό που μάγεψε πραγματικά όσους μας έβλεπαν από έξω. Η βία έστρωσε το δρόμο και η παλαβομάρα τον ομόρφυνε, έγραψε χιλιάδες σελίδες αξέχαστων σκηνικών, μας γέμισε αναμνήσεις για δέκα ζωές και, το κυριότερο, ήταν αυτή που έφτιαχνε Παοκτσάκια, τους «οπαδούς των οπαδών του ΠΑΟΚ», δίχως νίκες ή τίτλους ή οποιαδήποτε αγωνιστική επιτυχία. Μόνο εγώ, που δεν ήμουν και παρών σε τόσα πολλά, θα δυσκολευτώ να διαλέξω Top-1000 από τέτοιες στιγμές απόλυτης παλαβομάρας, ήταν κάτι μόνιμο, από τη στιγμή που έβαζε μπρος το πούλμαν ως την επιστροφή, κάθε πέντε λεπτά και κάτι καινούργιο, τέτοια σαπίλα από γέλιο και κλάμα δεν μπορούσες να ζήσεις πουθενά. Η Τσανταλίνα-Μανταλίνα στον Άιφελ, τα περιστέρια στο Μόναχο, το πέσιμο στη Γερμανίδα τουρίστρια και η πρόταση γάμου εν πλω, ο καρσιλαμάς του Μπέλλου στη Φιλαδέλφεια, εκατό στιγμές μαγείας μόνο από τον Πελέ, το τρικάβαλο που τους είχε πέσει το ντουμάνι στη Λαμπράκη και το ψάχνανε κόντρα στο ρεύμα ανάμεσα στον κόσμο, η τράκα από τους μπάτσους, μισή ζωή θες να τα βάλεις σε τάξη.

Δυο σκηνικά μου ήρθαν στο νου. Με παπάδες. Το ένα στην Αθήνα, Γ’ Σεπτεμβρίου, πρωί, το άλλο στο Συντριβάνι, στο δρόμο για την Τούμπα. Το πρώτο δεν είναι να το γράφεις, άσε που μπορεί να το έχει ξεχάσει ο Θεός και να μην του το θυμίζουμε τώρα και μας στείλει αδιάβαστους. Το άλλο, που είχα την τιμή να το ξεκινήσει η αφεντιά μου, ήταν πιο λάιτ αλλά δεν υπάρχει περίπτωση να μην το θυμούνται οι παπάδες που μας συνάντησαν. Πρώτος εγώ, πίσω ο Νίκος, παραπίσω καμιά δεκαριά καμένοι κάγκουρες που ανεβαίναμε για το γήπεδο με συνθήματα, εμείς οι δύο πρώτοι με μπλουζάκια Slayer, πεντάλφες, αίματα, σατανάδες και τα σχετικά. Οι παπάδες, καμιά δεκαριά κι αυτοί, έρχονταν από την Έκθεση.

Σταματάω τον πρώτο, γονατίζω, του φιλάω το χέρι και του λέω «Πάτερ, την ευλογία σου». Σαστίζει αυτός, δε λέει τίποτα. Πάω στον επόμενο, δίπλα του, γονατίζω, λέω πάλι «Πάτερ, την ευλογία σου». Και συνεχίζω σε όλους, το ίδιο σκηνικό, ο Νίκος παίρνει σειρά και γονατίζει κι αυτός, «Πάτερ, την ευλογία σου» και μπαίνουν στο κόλπο όλοι από πίσω, οπότε έχουμε δέκα παπάδες και, ας πούμε, δέκα Παοκτσήδες κάγκουρες με χαίτες και κολλητά τζιν και μπλουζάκια θρας μέταλ τι φορούσαμε τότε, ακριβώς στο Συντριβάνι, μέρα μεσημέρι, οι Παοκτσήδες να γονατίζουν και να φιλάνε τα χέρια των παπάδων και οι παπάδες να μουρμουράνε από «την έχεις, τέκνο μου» μέχρι «μα τι ανοησίες κάνετε, βρε παιδιά». Δέκα αυτοί, δέκα εμείς, έγιναν συνολικά εκατό μετάνοιες κι εκατό χειροφιλήματα. Μόλις τελειώσαμε, αρχίσαμε να τους φωνάζουμε «Παπάδες, γαμιέται ο θρύλος κι ο Πειραιάς», αλλά δεν απάντησαν.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038