Ανάσα

Ανάσα

Πρώτη φορά πήγα στο...

Μαυρίδης

Μαυρίδης

Οι μόνοι που...

Θάνατος

Θάνατος

Όταν είσαι μικρός,...

Θεωρητικά

Θεωρητικά

Θεωρητικά, ο ΠΑΟΚ...

Αποχή

Αποχή

Η λέξη που ειπώθηκε...

Ψηλότερα

Ψηλότερα

Η υπόθεση είναι η...

Γκαλοπάρ

Γκαλοπάρ

Τον Οκτώβριο του 2016...

Δευτέρα

Δευτέρα

Γύριζα ξημερώματα...

Επιστροφές

Επιστροφές

Βγάζω τα σπασμένα...

Ένορκοι

Ένορκοι

Ένας φώναξε κάτι από...

Μικρότερος

Μικρότερος

Αναλύσεις,...

Φως

Φως

Εγώ δεν είχα τέτοια...

  • Ανάσα

    Ανάσα

    Saturday, 21 October 2017 22:59
  • Μαυρίδης

    Μαυρίδης

    Saturday, 21 October 2017 12:40
  • Θάνατος

    Θάνατος

    Friday, 20 October 2017 20:07
  • Θεωρητικά

    Θεωρητικά

    Friday, 20 October 2017 17:13
  • Αποχή

    Αποχή

    Friday, 20 October 2017 11:00
  • Ψηλότερα

    Ψηλότερα

    Thursday, 19 October 2017 15:11
  • Γκαλοπάρ

    Γκαλοπάρ

    Tuesday, 17 October 2017 13:57
  • Δευτέρα

    Δευτέρα

    Monday, 16 October 2017 11:33
  • Επιστροφές

    Επιστροφές

    Sunday, 15 October 2017 22:00
  • Ένορκοι

    Ένορκοι

    Wednesday, 11 October 2017 15:45
  • Μικρότερος

    Μικρότερος

    Sunday, 08 October 2017 16:01
  • Φως

    Φως

    Thursday, 05 October 2017 15:03

irishΦυσικό είναι να μιλάει όλη η Ευρώπη για τους Ιρλανδούς. Οι τελευταίοι εκπρόσωποι του Old School δόγματος που απέμειναν στο πανηγυράκι της Ουέφα, κόντρα στις στρατιές των Ούλτρα φασιστών κάθε χώρας που μόνη διαφορά μεταξύ τους έχουν τα χρώματα στις σημαίες τους.

Κι η Ελλάδα να βρισκόταν στο Euro, οι ίδιοι ηλίθιοι θα γέμιζαν την μπλε κερκίδα, με τις περικεφαλαίες, τους αρχαιοπρεπείς χαιρετισμούς και κανέναν κέλτικο σταυρό, όπως αυτούς που σηκώνουν στο Καραϊσκάκη. Οι Ιρλανδοί είναι ό,τι κοντινότερο στην παλαβομάρα της δικής μας γενιάς, ειδικά της δεκαετίας του ’90 που είχε παγιωθεί ο τρόμος άμα τη εμφανίσει μας και παίζαμε μπάλα παντού μόνοι μας.

Αν η βία ήταν αυτό που μας καθιέρωσε ως τους «καλύτερους» οπαδούς στην Ελλάδα, η παλαβομάρα ήταν αυτό που μάγεψε πραγματικά όσους μας έβλεπαν από έξω. Η βία έστρωσε το δρόμο και η παλαβομάρα τον ομόρφυνε, έγραψε χιλιάδες σελίδες αξέχαστων σκηνικών, μας γέμισε αναμνήσεις για δέκα ζωές και, το κυριότερο, ήταν αυτή που έφτιαχνε Παοκτσάκια, τους «οπαδούς των οπαδών του ΠΑΟΚ», δίχως νίκες ή τίτλους ή οποιαδήποτε αγωνιστική επιτυχία. Μόνο εγώ, που δεν ήμουν και παρών σε τόσα πολλά, θα δυσκολευτώ να διαλέξω Top-1000 από τέτοιες στιγμές απόλυτης παλαβομάρας, ήταν κάτι μόνιμο, από τη στιγμή που έβαζε μπρος το πούλμαν ως την επιστροφή, κάθε πέντε λεπτά και κάτι καινούργιο, τέτοια σαπίλα από γέλιο και κλάμα δεν μπορούσες να ζήσεις πουθενά. Η Τσανταλίνα-Μανταλίνα στον Άιφελ, τα περιστέρια στο Μόναχο, το πέσιμο στη Γερμανίδα τουρίστρια και η πρόταση γάμου εν πλω, ο καρσιλαμάς του Μπέλλου στη Φιλαδέλφεια, εκατό στιγμές μαγείας μόνο από τον Πελέ, το τρικάβαλο που τους είχε πέσει το ντουμάνι στη Λαμπράκη και το ψάχνανε κόντρα στο ρεύμα ανάμεσα στον κόσμο, η τράκα από τους μπάτσους, μισή ζωή θες να τα βάλεις σε τάξη.

Δυο σκηνικά μου ήρθαν στο νου. Με παπάδες. Το ένα στην Αθήνα, Γ’ Σεπτεμβρίου, πρωί, το άλλο στο Συντριβάνι, στο δρόμο για την Τούμπα. Το πρώτο δεν είναι να το γράφεις, άσε που μπορεί να το έχει ξεχάσει ο Θεός και να μην του το θυμίζουμε τώρα και μας στείλει αδιάβαστους. Το άλλο, που είχα την τιμή να το ξεκινήσει η αφεντιά μου, ήταν πιο λάιτ αλλά δεν υπάρχει περίπτωση να μην το θυμούνται οι παπάδες που μας συνάντησαν. Πρώτος εγώ, πίσω ο Νίκος, παραπίσω καμιά δεκαριά καμένοι κάγκουρες που ανεβαίναμε για το γήπεδο με συνθήματα, εμείς οι δύο πρώτοι με μπλουζάκια Slayer, πεντάλφες, αίματα, σατανάδες και τα σχετικά. Οι παπάδες, καμιά δεκαριά κι αυτοί, έρχονταν από την Έκθεση.

Σταματάω τον πρώτο, γονατίζω, του φιλάω το χέρι και του λέω «Πάτερ, την ευλογία σου». Σαστίζει αυτός, δε λέει τίποτα. Πάω στον επόμενο, δίπλα του, γονατίζω, λέω πάλι «Πάτερ, την ευλογία σου». Και συνεχίζω σε όλους, το ίδιο σκηνικό, ο Νίκος παίρνει σειρά και γονατίζει κι αυτός, «Πάτερ, την ευλογία σου» και μπαίνουν στο κόλπο όλοι από πίσω, οπότε έχουμε δέκα παπάδες και, ας πούμε, δέκα Παοκτσήδες κάγκουρες με χαίτες και κολλητά τζιν και μπλουζάκια θρας μέταλ τι φορούσαμε τότε, ακριβώς στο Συντριβάνι, μέρα μεσημέρι, οι Παοκτσήδες να γονατίζουν και να φιλάνε τα χέρια των παπάδων και οι παπάδες να μουρμουράνε από «την έχεις, τέκνο μου» μέχρι «μα τι ανοησίες κάνετε, βρε παιδιά». Δέκα αυτοί, δέκα εμείς, έγιναν συνολικά εκατό μετάνοιες κι εκατό χειροφιλήματα. Μόλις τελειώσαμε, αρχίσαμε να τους φωνάζουμε «Παπάδες, γαμιέται ο θρύλος κι ο Πειραιάς», αλλά δεν απάντησαν.

Νοκ-άουτ

Μουντιάλ ΠΑΟΚ, δεν μπορώ άλλο με τις καρδούλες και τα φωσφοριζέ παπούτσια. Συμμετέχουν οι 32 τελευτα ...

Read more
Ενδοσκόπηση

Ενδοσκόπηση

Το καλοκαίρι του 198 ...

Read more
Μαχητές

Μαχητές

Τρίτη μέρα στη σειρά πο ...

Read more
Παρτιζάν

Παρτιζάν

Θα προτιμήσω να καταθέσω την άποψή μου εντελώς στα τυφλά κι ας χαρακτηριστώ ως ανιστόρητος, υβριστής ...

Read more
Αμαζόνες

Αμαζόνες

Είχαμε περάσει την Κυριακή όπως θα πρέπει να είναι η Κυριακή, με φίλους στο σπίτι, παιδιά να χοροπηδ ...

Read more
Σουρεαλισμός

Σουρεαλισμός

«Σουρεαλισμός» (&Ups ...

Read more
Ξενέρωμα

Ξενέρωμα

Αρχικά με ξένισε η ανάρτηση του αγαπητού και ιστορικού Κορδελιού, πριν τρεις ημέρες στο Facebook. ...

Read more
Πελατάκια

Πελατάκια

Ο φίλος μου, ο Βαγγέλης, συμπέρανε κάτι που πάει κάπως έτσι: Ο Παοκτσής θέλει να συμπεριφέρεται ως ο ...

Read more
Τουλάιλαϊτ

Τουλάιλαϊτ

ΠΑΟΚ-Χίμκι 78-82. Ο τελευταίος άνθρωπος που είδα να κάνει σκηνικό στο μπάσκετ για το κάπνισμα ήταν ο ...

Read more
0001

0001

Ιανουάριος 1990. Ο ΠΑ&Omicron ...

Read more
Αβάντζο

Αβάντζο

Στο 18ο λεπτό του αγ ...

Read more
Σαββατοκύριακο

Σαββατοκύριακο

«Έλα Αθήνα», μου είπ&eps ...

Read more

Θανασάκης

logo