ΟΑΚΑ

ΟΑΚΑ

Στριμωγμένος μέσα...

Σουβλάκια

Σουβλάκια

Με το πρώτο της...

Χούνγκερμπιλερ

Χούνγκερμπιλερ

Για δεύτερη φορά...

Αντισυναδελφικό

Αντισυναδελφικό

- Καλησπέρα, Ανώνυμε...

Έδρες

Έδρες

Ο ΠΑΟΚ...

Έκτος

Έκτος

Στη γενιά μου...

Μπούλο

Μπούλο

Ο ΠΑΟΚ τερμάτισε...

Xανιά

Xανιά

Στην Κρήτη είχα...

Ξεπούλημα

Ξεπούλημα

Πριν από ακριβώς...

Ζήλεια

Ζήλεια

2 Απριλίου 2014. Ο...

Αεροδιάδρομος

Αεροδιάδρομος

Η ίδια ανατριχίλα από...

Πάφος

Πάφος

Δέκα λεπτά με...

  • ΟΑΚΑ

    ΟΑΚΑ

    Monday, 14 May 2018 19:26
  • Σουβλάκια

    Σουβλάκια

    Thursday, 10 May 2018 19:47
  • Χούνγκερμπιλερ

    Χούνγκερμπιλερ

    Thursday, 10 May 2018 13:56
  • Αντισυναδελφικό

    Αντισυναδελφικό

    Wednesday, 09 May 2018 21:02
  • Έδρες

    Έδρες

    Wednesday, 09 May 2018 12:36
  • Έκτος

    Έκτος

    Tuesday, 08 May 2018 21:36
  • Μπούλο

    Μπούλο

    Tuesday, 08 May 2018 14:48
  • Xανιά

    Xανιά

    Friday, 04 May 2018 20:08
  • Ξεπούλημα

    Ξεπούλημα

    Wednesday, 02 May 2018 19:02
  • Ζήλεια

    Ζήλεια

    Wednesday, 02 May 2018 14:10
  • Αεροδιάδρομος

    Αεροδιάδρομος

    Wednesday, 02 May 2018 11:12
  • Πάφος

    Πάφος

    Friday, 27 April 2018 14:27

irishΦυσικό είναι να μιλάει όλη η Ευρώπη για τους Ιρλανδούς. Οι τελευταίοι εκπρόσωποι του Old School δόγματος που απέμειναν στο πανηγυράκι της Ουέφα, κόντρα στις στρατιές των Ούλτρα φασιστών κάθε χώρας που μόνη διαφορά μεταξύ τους έχουν τα χρώματα στις σημαίες τους.

Κι η Ελλάδα να βρισκόταν στο Euro, οι ίδιοι ηλίθιοι θα γέμιζαν την μπλε κερκίδα, με τις περικεφαλαίες, τους αρχαιοπρεπείς χαιρετισμούς και κανέναν κέλτικο σταυρό, όπως αυτούς που σηκώνουν στο Καραϊσκάκη. Οι Ιρλανδοί είναι ό,τι κοντινότερο στην παλαβομάρα της δικής μας γενιάς, ειδικά της δεκαετίας του ’90 που είχε παγιωθεί ο τρόμος άμα τη εμφανίσει μας και παίζαμε μπάλα παντού μόνοι μας.

Αν η βία ήταν αυτό που μας καθιέρωσε ως τους «καλύτερους» οπαδούς στην Ελλάδα, η παλαβομάρα ήταν αυτό που μάγεψε πραγματικά όσους μας έβλεπαν από έξω. Η βία έστρωσε το δρόμο και η παλαβομάρα τον ομόρφυνε, έγραψε χιλιάδες σελίδες αξέχαστων σκηνικών, μας γέμισε αναμνήσεις για δέκα ζωές και, το κυριότερο, ήταν αυτή που έφτιαχνε Παοκτσάκια, τους «οπαδούς των οπαδών του ΠΑΟΚ», δίχως νίκες ή τίτλους ή οποιαδήποτε αγωνιστική επιτυχία. Μόνο εγώ, που δεν ήμουν και παρών σε τόσα πολλά, θα δυσκολευτώ να διαλέξω Top-1000 από τέτοιες στιγμές απόλυτης παλαβομάρας, ήταν κάτι μόνιμο, από τη στιγμή που έβαζε μπρος το πούλμαν ως την επιστροφή, κάθε πέντε λεπτά και κάτι καινούργιο, τέτοια σαπίλα από γέλιο και κλάμα δεν μπορούσες να ζήσεις πουθενά. Η Τσανταλίνα-Μανταλίνα στον Άιφελ, τα περιστέρια στο Μόναχο, το πέσιμο στη Γερμανίδα τουρίστρια και η πρόταση γάμου εν πλω, ο καρσιλαμάς του Μπέλλου στη Φιλαδέλφεια, εκατό στιγμές μαγείας μόνο από τον Πελέ, το τρικάβαλο που τους είχε πέσει το ντουμάνι στη Λαμπράκη και το ψάχνανε κόντρα στο ρεύμα ανάμεσα στον κόσμο, η τράκα από τους μπάτσους, μισή ζωή θες να τα βάλεις σε τάξη.

Δυο σκηνικά μου ήρθαν στο νου. Με παπάδες. Το ένα στην Αθήνα, Γ’ Σεπτεμβρίου, πρωί, το άλλο στο Συντριβάνι, στο δρόμο για την Τούμπα. Το πρώτο δεν είναι να το γράφεις, άσε που μπορεί να το έχει ξεχάσει ο Θεός και να μην του το θυμίζουμε τώρα και μας στείλει αδιάβαστους. Το άλλο, που είχα την τιμή να το ξεκινήσει η αφεντιά μου, ήταν πιο λάιτ αλλά δεν υπάρχει περίπτωση να μην το θυμούνται οι παπάδες που μας συνάντησαν. Πρώτος εγώ, πίσω ο Νίκος, παραπίσω καμιά δεκαριά καμένοι κάγκουρες που ανεβαίναμε για το γήπεδο με συνθήματα, εμείς οι δύο πρώτοι με μπλουζάκια Slayer, πεντάλφες, αίματα, σατανάδες και τα σχετικά. Οι παπάδες, καμιά δεκαριά κι αυτοί, έρχονταν από την Έκθεση.

Σταματάω τον πρώτο, γονατίζω, του φιλάω το χέρι και του λέω «Πάτερ, την ευλογία σου». Σαστίζει αυτός, δε λέει τίποτα. Πάω στον επόμενο, δίπλα του, γονατίζω, λέω πάλι «Πάτερ, την ευλογία σου». Και συνεχίζω σε όλους, το ίδιο σκηνικό, ο Νίκος παίρνει σειρά και γονατίζει κι αυτός, «Πάτερ, την ευλογία σου» και μπαίνουν στο κόλπο όλοι από πίσω, οπότε έχουμε δέκα παπάδες και, ας πούμε, δέκα Παοκτσήδες κάγκουρες με χαίτες και κολλητά τζιν και μπλουζάκια θρας μέταλ τι φορούσαμε τότε, ακριβώς στο Συντριβάνι, μέρα μεσημέρι, οι Παοκτσήδες να γονατίζουν και να φιλάνε τα χέρια των παπάδων και οι παπάδες να μουρμουράνε από «την έχεις, τέκνο μου» μέχρι «μα τι ανοησίες κάνετε, βρε παιδιά». Δέκα αυτοί, δέκα εμείς, έγιναν συνολικά εκατό μετάνοιες κι εκατό χειροφιλήματα. Μόλις τελειώσαμε, αρχίσαμε να τους φωνάζουμε «Παπάδες, γαμιέται ο θρύλος κι ο Πειραιάς», αλλά δεν απάντησαν.

Διάλειμμα

Διάλειμμα

Τη χρονιά που μας πέρ&alph ...

Read more
Σειρές

Σειρές

Αφιέρωμα στις 14 καλύ&tau ...

Read more
Χερούλι

Χερούλι

Σελίδα 59: «Επέλεξα ν&a ...

Read more
Ποίηση

Ποίηση

Το αφιέρωμα για την Π&a ...

Read more
Ιονέλ

Ιονέλ

Η σύγχρονη ιστορία τ&omi ...

Read more
Ανάσα

Ανάσα

Πρώτη φορά πήγα στο Πα&la ...

Read more
Αποχαιρετισμός

Αποχαιρετισμός

Η καταραμένη ξενιτιά μ& ...

Read more
Ψώνια

Ψώνια

Οι σαββατιάτικες &up ...

Read more
Παλαβομάρα

Παλαβομάρα

Φυσικό είναι να μιλά&epsi ...

Read more
Αγγελής

Αγγελής

Συμπληρώνονται σήμερα 44 χρόνια από μία μαύρη σελίδα της ιστορίας του ΠΑΟΚ: ...

Read more
Μανουριάρης

Μανουριάρης

Η 30ή Οκτωβρίου 2004 θα μείνει στη μνήμη κάθε Παοκτσή ως αποφράδα ημέρα, που λένε, ως ημέρα για την ...

Read more
Αντίδραση

Αντίδραση

Ο κλασικός οδηγός του πούλμαν των εκδρομών δεν μπορούσε να μας πάει Θεσσαλονίκη, λόγω ενός νομικού θ ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.