Ξυστό

Ξυστό

Η εκδρομή είχε...

30

30

Εκείνη η στιγμή, πέντε...

Κεφτέδες

Κεφτέδες

Θυμάμαι που ξάπλωνα...

Τίτλος

Τίτλος

Το αρχείο που...

Τόλιος

Τόλιος

Δεν μπορούσαμε να...

Μηδέν

Μηδέν

Πόσο έτοιμοι...

Τέρατα

Τέρατα

Τα τέρατα μας...

Ωράρια

Ωράρια

Πέρσι είχα κάνει...

Γιαμάχα

Γιαμάχα

Η τριμελής επιτροπή...

Συνταγή

Συνταγή

Δεν είναι εύκολο...

Συλλφίλ

Συλλφίλ

Μπορεί η οπαδική...

Κλειδαράς

Κλειδαράς

Κάποια στιγμή μέσα...

  • Ξυστό

    Ξυστό

    Friday, 08 December 2017 15:10
  • 30

    30

    Wednesday, 06 December 2017 20:22
  • Κεφτέδες

    Κεφτέδες

    Saturday, 02 December 2017 13:48
  • Τίτλος

    Τίτλος

    Friday, 01 December 2017 10:03
  • Τόλιος

    Τόλιος

    Wednesday, 29 November 2017 21:08
  • Μηδέν

    Μηδέν

    Wednesday, 29 November 2017 12:12
  • Τέρατα

    Τέρατα

    Monday, 27 November 2017 19:41
  • Ωράρια

    Ωράρια

    Monday, 20 November 2017 15:26
  • Γιαμάχα

    Γιαμάχα

    Thursday, 16 November 2017 20:25
  • Συνταγή

    Συνταγή

    Thursday, 16 November 2017 00:23
  • Συλλφίλ

    Συλλφίλ

    Wednesday, 15 November 2017 15:06
  • Κλειδαράς

    Κλειδαράς

    Tuesday, 14 November 2017 13:14

paok1996screamΕίκοσι χρόνια ακριβώς συμπληρώνονται σήμερα. 29 Μαΐου 1996, το αποκορύφωμα της ντροπής, η αυλαία της χειρότερης χρονιάς στα ενενήντα χρόνια ιστορίας του ποδοσφαιρικού ΠΑΟΚ. Είκοσι χρόνια από την ξεφτίλα της ήττας από τη Λάρισα, το τέλειο κερασάκι στο γολγοθά που περάσαμε όσοι τραβιόμασταν ακόμα στο γήπεδο μετά τα τέσσερα χρόνια κυνηγητού, αποχής, ξύλου, εμφύλιου, καταγγελιών, πεσιμάτων, εκείνη την τετραετία όπου τα μαντρόσκυλα δε σταμάτησαν να αλυχτάνε, προσπαθώντας να απαλλαγούν από τον Εφιάλτη που στοίχειωνε τον ΠΑΟΚ μας που αιμορραγούσε.

Ο ΠΑΟΚ δεν έπεσε «εκεί, εκεί, στη Βήτα Εθνική», όπως μας κορόιδευαν τα σκουλήκια στο καφενείο επί μήνες, κάτι που αγνοούν οι περισσότεροι νεότεροι και θεωρούν ότι η διαρκής καζούρα μας στους αρειανούς δεν έχει βάση. Τα ίδια μας έλεγαν κι αυτοί, μόνο που εμείς δεν πέσαμε, επειδή μόνο μια ομάδα μικρή πέφτει στη Βήτα Εθνική, ακριβώς ένα χρόνο πριν τους ρίξουμε και τους μετατρέψουμε σε ανελκυστήρα -πιο τέλειο συγχρονισμό δε θα μπορούσαμε να πετύχουμε. Σωθήκαμε στο παρά πέντε, κάναμε δύο νίκες όλες κι όλες στα δέκα τελευταία παιχνίδια, τερματίσαμε δέκατοι τέταρτοι, μόλις τέσσερις βαθμούς πάνω από τη Λάρισα που έπεσε, τη Λάρισα που μας κέρδισε μέσα στην Τούμπα την τελευταία αγωνιστική στο πιο στημένο ματς όλων των εποχών, στη μεγάλη ντροπή για τη φανέλα με τον Δικέφαλο και όποιον τη φόρεσε εκείνη τη μέρα.

Έκαναν δηλώσεις οι Λαρισαίοι πως «μας έδωσαν τα παιδιά το παιχνίδι», έλεγε ο Σουηδός πως «ντρέπεται για τους παίκτες του», έβαλε πρόστιμο η διοίκηση, κάποιοι δικοί μας τραβήχτηκαν μόλις έληξε το ματς προς την Τούμπα, δεν πήγα εγώ, δεν είχα όρεξη, γύρισαν μετά και μας λέγανε για το πέσιμο, ουρλιαχτά, ξεφωνητά, τέτοιος ξεπεσμός δεν είχε προηγούμενο. Μιχόπουλος, Τσαλουχίδης, Βολτέζος, Καπετανόπουλος, Ζαφειρίου, Φαν Χαμ, Ζαγοράκης, Γιόβιτς, Νόλης, Ζουμπούλης, Τουρσουνίδης, Αντώνας και Γιοχάνσεν ήταν τα «παιδιά» που έδωσαν το παιχνίδι μπας και σωθεί η Λάρισα, όπως έλεγε ο Γιώργος Μητσιμπόνας μετά και δεν τον διέψευσε κανείς μέχρι σήμερα. Ο ΠΑΟΚ των ονείρων μας ήταν νεκρός, ξεψυχούσε μαζί με την εποχή του, την Εποχή Της Απομόνωσης, που είχε ξεκινήσει με την πρώτη πέτρα που έπεσε με την Παρί Σεν Ζερμέν.

Τέτοια βρωμιά δε θα ξαναζούσαμε. Ξημέρωνε -δεν το ξέραμε ακόμα, αλλά ο ήλιος θα έβγαινε λίγους μήνες μετά. Η 29η Μαΐου 1996 σήμανε το τέλος του πιο μεγάλου πονοκεφάλου που μας βρήκε ποτέ, αν και από πόνο τα μυαλά μας είχανε ήδη πάθει ανοσία εκείνα τα χρόνια. 424 εισιτήρια έκοψε η Τούμπα σ’ εκείνο το ματς, τόσοι είδαν από κοντά την ιστορική ντροπή. Περισσότεροι από τους μισούς δεν ξανάπαιξαν ποτέ με τον Δικέφαλο στο στήθος. Οι 7 από τους 13 που αγωνίστηκαν έκλεισαν και την όποια καριέρα τους στον ΠΑΟΚ στο 2-3 με τη Λάρισα, σαν σήμερα πριν από είκοσι ακριβώς χρόνια: Η πιο ακατανόητη μεταγραφή όλων των εποχών, ο Γιώτης ο Τσαλουχίδης ο μουντιαλικός αστέρας, ο Φαν Χαμ, ο Γιόβιτς, ο Γιοχάνσεν, ο Νόλης, ο Αντώνας, ο Βολτέζος.

Πόσα να αντέξει μια Παοκτσήδικη καρδιά εκείνο το καλοκαίρι. Ξεφυσούσαμε, δεν πήγαινε άλλο. Είχαμε πάρει ούζα και είχαμε αράξει με τον Γιώργη έξω από το Παλέ ένα βράδυ, λες και ψάχναμε παρηγοριά εκεί όπου ακόμα δεν μας είχαν πουλήσει. Λίγα βράδια μετά, έφυγε και ο Μπάνε -έφυγε ο Μπάνε, κόλαση η Θεσσαλονίκη και όχι από τη ζέστη, δεν το πιστεύαμε, ξανατρέχαμε στο Παλέ να προλάβουμε το κακό, φεύγει ο Μπάνε, κάποιος να τον σταματήσει, να μαζέψουμε φράγκα, να κλείσουμε τα σύνορα, να ρίξουμε ξύλο σε όποιον χρειάζεται για να μείνει ο Μπάνε, ο Μπάνε, ω! Μπάνε, Μπάνε! Και μαζί με τον Μπάνε, έφυγε κι ο Γιώργης εκείνο το καλοκαίρι, το διπλανό μου καρεκλάκι στο Παλέ όλη τη χρονιά, τον πήρε ο δρόμος. Δεν πρόλαβε να ζήσει τα γούστα της αναγέννησης λίγους μήνες αργότερα, θα χρειαζόμασταν εκατομμύρια λίτρα ούζο για να γλεντήσει αυτός.

Σεντόνι

Σεντόνι

Το πρώτο πράμα που έρχ&eps ...

Read more
Προπονητής

Προπονητής

Τι κάνει πάλι ο κοιμ&iot ...

Read more
Κωλοτρυπίδες

Κωλοτρυπίδες

Θα ήθελα να ευχαρ&iota ...

Read more
Καρατιά

Καρατιά

Το πρώτο ΠΑΟΚ-Κέρκυρα της ιστορίας ήταν το τελευταίο ματς του Άγγελου ως προπονητής του ΠΑΟΚ στην Το ...

Read more
Ξυστό

Ξυστό

Η εκδρομή είχε επισ ...

Read more
Νάσος

Νάσος

Σε αντίθεση με τον π ...

Read more
Εξώφυλλο

Εξώφυλλο

Λίγο μετά τα Χριστού&ga ...

Read more
Περισπασμός

Περισπασμός

Η σαπουνόπερα με τι&s ...

Read more
Γροθιά

Γροθιά

Όλο το πούλμαν έπινε καφέ και μπύρες πριν την αναχώρηση στην Ερυθρού Σταυρού. Στην Μπαλλάντα οι μικρ ...

Read more
Υποκριτική

Υποκριτική

Η Χουλιγκάνα κατέβ&eta ...

Read more
Διάλειμμα

Διάλειμμα

Τη χρονιά που μας πέρ&alph ...

Read more
Μαλένα

Μαλένα

Υπάρχει μια σκηνή στη ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.