Εμπόρευμα

Εμπόρευμα

Έχω τις πρώτες μου...

Κονόμα

Κονόμα

Κάποια Σάββατα με...

Συγγνώμη

Συγγνώμη

Ζητώ δημοσίως...

Αργεντινή

Αργεντινή

Οι πρώτες μου...

Μαμά

Μαμά

Στο μπαλκόνι είχε...

Προσφορά

Προσφορά

Τι έχει προσφέρει...

Ρουφιάνος

Ρουφιάνος

Η κουλτούρα του...

Ιδρώτας

Ιδρώτας

Δυστυχώς, στο...

WC 2018 - Σουηδική Αραβία

WC 2018 - Σουηδική Αραβία

To μεγαλύτερο...

WC 2018 - Ρωσία

WC 2018 - Ρωσία

Για το αφιέρωμά μας...

Μαϊντανός

Μαϊντανός

Άντε ρε από ‘δώ που...

Αγγαρεία

Αγγαρεία

Μπορεί να ήταν...

  • Εμπόρευμα

    Εμπόρευμα

    Wednesday, 13 June 2018 10:35
  • Κονόμα

    Κονόμα

    Friday, 08 June 2018 12:57
  • Συγγνώμη

    Συγγνώμη

    Thursday, 07 June 2018 00:06
  • Αργεντινή

    Αργεντινή

    Wednesday, 06 June 2018 13:19
  • Μαμά

    Μαμά

    Saturday, 02 June 2018 18:14
  • Προσφορά

    Προσφορά

    Thursday, 31 May 2018 20:20
  • Ρουφιάνος

    Ρουφιάνος

    Thursday, 31 May 2018 13:49
  • Ιδρώτας

    Ιδρώτας

    Wednesday, 30 May 2018 18:40
  • WC 2018 - Σουηδική Αραβία

    WC 2018 - Σουηδική Αραβία

    Wednesday, 30 May 2018 15:39
  • WC 2018 - Ρωσία

    WC 2018 - Ρωσία

    Wednesday, 30 May 2018 13:19
  • Μαϊντανός

    Μαϊντανός

    Tuesday, 29 May 2018 14:50
  • Αγγαρεία

    Αγγαρεία

    Monday, 28 May 2018 13:28

paok1996screamΕίκοσι χρόνια ακριβώς συμπληρώνονται σήμερα. 29 Μαΐου 1996, το αποκορύφωμα της ντροπής, η αυλαία της χειρότερης χρονιάς στα ενενήντα χρόνια ιστορίας του ποδοσφαιρικού ΠΑΟΚ. Είκοσι χρόνια από την ξεφτίλα της ήττας από τη Λάρισα, το τέλειο κερασάκι στο γολγοθά που περάσαμε όσοι τραβιόμασταν ακόμα στο γήπεδο μετά τα τέσσερα χρόνια κυνηγητού, αποχής, ξύλου, εμφύλιου, καταγγελιών, πεσιμάτων, εκείνη την τετραετία όπου τα μαντρόσκυλα δε σταμάτησαν να αλυχτάνε, προσπαθώντας να απαλλαγούν από τον Εφιάλτη που στοίχειωνε τον ΠΑΟΚ μας που αιμορραγούσε.

Ο ΠΑΟΚ δεν έπεσε «εκεί, εκεί, στη Βήτα Εθνική», όπως μας κορόιδευαν τα σκουλήκια στο καφενείο επί μήνες, κάτι που αγνοούν οι περισσότεροι νεότεροι και θεωρούν ότι η διαρκής καζούρα μας στους αρειανούς δεν έχει βάση. Τα ίδια μας έλεγαν κι αυτοί, μόνο που εμείς δεν πέσαμε, επειδή μόνο μια ομάδα μικρή πέφτει στη Βήτα Εθνική, ακριβώς ένα χρόνο πριν τους ρίξουμε και τους μετατρέψουμε σε ανελκυστήρα -πιο τέλειο συγχρονισμό δε θα μπορούσαμε να πετύχουμε. Σωθήκαμε στο παρά πέντε, κάναμε δύο νίκες όλες κι όλες στα δέκα τελευταία παιχνίδια, τερματίσαμε δέκατοι τέταρτοι, μόλις τέσσερις βαθμούς πάνω από τη Λάρισα που έπεσε, τη Λάρισα που μας κέρδισε μέσα στην Τούμπα την τελευταία αγωνιστική στο πιο στημένο ματς όλων των εποχών, στη μεγάλη ντροπή για τη φανέλα με τον Δικέφαλο και όποιον τη φόρεσε εκείνη τη μέρα.

Έκαναν δηλώσεις οι Λαρισαίοι πως «μας έδωσαν τα παιδιά το παιχνίδι», έλεγε ο Σουηδός πως «ντρέπεται για τους παίκτες του», έβαλε πρόστιμο η διοίκηση, κάποιοι δικοί μας τραβήχτηκαν μόλις έληξε το ματς προς την Τούμπα, δεν πήγα εγώ, δεν είχα όρεξη, γύρισαν μετά και μας λέγανε για το πέσιμο, ουρλιαχτά, ξεφωνητά, τέτοιος ξεπεσμός δεν είχε προηγούμενο. Μιχόπουλος, Τσαλουχίδης, Βολτέζος, Καπετανόπουλος, Ζαφειρίου, Φαν Χαμ, Ζαγοράκης, Γιόβιτς, Νόλης, Ζουμπούλης, Τουρσουνίδης, Αντώνας και Γιοχάνσεν ήταν τα «παιδιά» που έδωσαν το παιχνίδι μπας και σωθεί η Λάρισα, όπως έλεγε ο Γιώργος Μητσιμπόνας μετά και δεν τον διέψευσε κανείς μέχρι σήμερα. Ο ΠΑΟΚ των ονείρων μας ήταν νεκρός, ξεψυχούσε μαζί με την εποχή του, την Εποχή Της Απομόνωσης, που είχε ξεκινήσει με την πρώτη πέτρα που έπεσε με την Παρί Σεν Ζερμέν.

Τέτοια βρωμιά δε θα ξαναζούσαμε. Ξημέρωνε -δεν το ξέραμε ακόμα, αλλά ο ήλιος θα έβγαινε λίγους μήνες μετά. Η 29η Μαΐου 1996 σήμανε το τέλος του πιο μεγάλου πονοκεφάλου που μας βρήκε ποτέ, αν και από πόνο τα μυαλά μας είχανε ήδη πάθει ανοσία εκείνα τα χρόνια. 424 εισιτήρια έκοψε η Τούμπα σ’ εκείνο το ματς, τόσοι είδαν από κοντά την ιστορική ντροπή. Περισσότεροι από τους μισούς δεν ξανάπαιξαν ποτέ με τον Δικέφαλο στο στήθος. Οι 7 από τους 13 που αγωνίστηκαν έκλεισαν και την όποια καριέρα τους στον ΠΑΟΚ στο 2-3 με τη Λάρισα, σαν σήμερα πριν από είκοσι ακριβώς χρόνια: Η πιο ακατανόητη μεταγραφή όλων των εποχών, ο Γιώτης ο Τσαλουχίδης ο μουντιαλικός αστέρας, ο Φαν Χαμ, ο Γιόβιτς, ο Γιοχάνσεν, ο Νόλης, ο Αντώνας, ο Βολτέζος.

Πόσα να αντέξει μια Παοκτσήδικη καρδιά εκείνο το καλοκαίρι. Ξεφυσούσαμε, δεν πήγαινε άλλο. Είχαμε πάρει ούζα και είχαμε αράξει με τον Γιώργη έξω από το Παλέ ένα βράδυ, λες και ψάχναμε παρηγοριά εκεί όπου ακόμα δεν μας είχαν πουλήσει. Λίγα βράδια μετά, έφυγε και ο Μπάνε -έφυγε ο Μπάνε, κόλαση η Θεσσαλονίκη και όχι από τη ζέστη, δεν το πιστεύαμε, ξανατρέχαμε στο Παλέ να προλάβουμε το κακό, φεύγει ο Μπάνε, κάποιος να τον σταματήσει, να μαζέψουμε φράγκα, να κλείσουμε τα σύνορα, να ρίξουμε ξύλο σε όποιον χρειάζεται για να μείνει ο Μπάνε, ο Μπάνε, ω! Μπάνε, Μπάνε! Και μαζί με τον Μπάνε, έφυγε κι ο Γιώργης εκείνο το καλοκαίρι, το διπλανό μου καρεκλάκι στο Παλέ όλη τη χρονιά, τον πήρε ο δρόμος. Δεν πρόλαβε να ζήσει τα γούστα της αναγέννησης λίγους μήνες αργότερα, θα χρειαζόμασταν εκατομμύρια λίτρα ούζο για να γλεντήσει αυτός.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

31 The Number Of The Beast

365031

30 Riza

365030

29 Surfer Rosa

365029

28 Coma of Souls

365028

27 Lovedrive

365027

26 Να!

365026

25 ...And Justice for All

365025

24 Violator

365024

23 Spiritual Healing

365023

22 Ágætis byrjun

365022

21 Μουσικές Ταξιαρχίες

365021