Πιάτσα

Πιάτσα

Τα τελευταία...

Καζούρα

Καζούρα

Δεν πρόκειται ποτέ...

Ξυστό

Ξυστό

Η εκδρομή είχε...

30

30

Εκείνη η στιγμή, πέντε...

Κεφτέδες

Κεφτέδες

Θυμάμαι που ξάπλωνα...

Τίτλος

Τίτλος

Το αρχείο που...

Τόλιος

Τόλιος

Δεν μπορούσαμε να...

Μηδέν

Μηδέν

Πόσο έτοιμοι...

Τέρατα

Τέρατα

Τα τέρατα μας...

Ωράρια

Ωράρια

Πέρσι είχα κάνει...

Γιαμάχα

Γιαμάχα

Η τριμελής επιτροπή...

Συνταγή

Συνταγή

Δεν είναι εύκολο...

  • Πιάτσα

    Πιάτσα

    Wednesday, 13 December 2017 12:20
  • Καζούρα

    Καζούρα

    Tuesday, 12 December 2017 14:12
  • Ξυστό

    Ξυστό

    Friday, 08 December 2017 15:10
  • 30

    30

    Wednesday, 06 December 2017 20:22
  • Κεφτέδες

    Κεφτέδες

    Saturday, 02 December 2017 13:48
  • Τίτλος

    Τίτλος

    Friday, 01 December 2017 10:03
  • Τόλιος

    Τόλιος

    Wednesday, 29 November 2017 21:08
  • Μηδέν

    Μηδέν

    Wednesday, 29 November 2017 12:12
  • Τέρατα

    Τέρατα

    Monday, 27 November 2017 19:41
  • Ωράρια

    Ωράρια

    Monday, 20 November 2017 15:26
  • Γιαμάχα

    Γιαμάχα

    Thursday, 16 November 2017 20:25
  • Συνταγή

    Συνταγή

    Thursday, 16 November 2017 00:23

frantzdfgΤι να γράψεις γι’ αυτόν. Για τον πιο τρελό των τρελών, τον άνθρωπο που ξαναγέμισε την Τούμπα με την πρώτη του εμφάνιση, που μας ξανάδωσε όνειρα και μας έβγαλε από το σκοτάδι της πιο μαύρης περιόδου μας. Ο Κώστας Φραντζέσκος, ο «πρώην βάζελος που ήρθε να κολλήσει τα τελευταία του ένσημα», παρέα με άλλον έναν «πρώην βάζελο που ήρθε να κολλήσει τα τελευταία του ένσημα» και με μια ομάδα που, εκ των υστέρων, αντιλαμβάνεσαι πως περίμενε αυτούς τους δύο για να ανοίξει φτερά -και τον αρχιτρελό στα ντουζένια του από τον πάγκο. Έβλεπες το μισό πέταλο να φοράει φανέλες με το «8», τι θέαμα, προσκυνούσε ο κουρασμένος Λαός τον παικταρά που έβαλε 16 γκολ σε 20 ματς με το που ήρθε στην Τούμπα.

Ως παρόντας στα περισσότερα αριστουργήματά του, νιώθω απόλυτα αναποφάσιστος για το τι να πρωτοεπιλέξω. Θα προτιμήσω αυτό που έβλεπα στα μάτια των αντιπάλων, τον τρόμο τους έξω από την περιοχή, όπου τα τριγωνάκια και τα τετραγωνάκια που κάναμε τριγύρω από το ημικύκλιο δεν τα έχει κάνει ούτε η Μπαρτσελόνα και όποιος έχει δει εκείνον τον ΠΑΟΚ να επιτίθεται ξέρει πως δεν υπερβάλλω, τη δειλία των αμυντικών να βάλουν τα πόδια τους για να μην κάνουν φάουλ εκεί έξω, την απόγνωση όταν σφύριζε ο διαιτητής και ήξεραν πως έρχεται το συστημένο. Μια κερκίδα να πανηγυρίζει όταν κερδίζει φάουλ πιο πολύ από την επίτευξη ενός γκολ, μόνο εμείς, άλλος κανείς, τέτοια ζούρλα δεν είχαμε ξαναζήσει.

Σαν σήμερα, στο χορταστικό 3-5 στα Τρίκαλα στις 28 Μαΐου 2000, ο Κώστας Φραντζέσκος αγωνίστηκε για τελευταία φορά με τον Δικέφαλο στο στήθος, ως αλλαγή. Συμπλήρωνε 129 ματς στα τριάμισι χρόνια που έπαιξε στον ΠΑΟΚ και 54 γκολ, τα 32 εκ των οποίων ήταν από απευθείας εκτέλεση φάουλ -τα θυμάμαι, ένα προς ένα. Ίσως το πιο αστείο της στατιστικής του απόδοσης με τον ΠΑΟΚ είναι η επίδοσή του στα πέναλτι, όπου χτύπησε συνολικά τρία και τα έχασε και τα τρία (με Ξάνθη, Προοδευτική και Παναχαϊκή), ενώ νωρίτερα τη χρονιά που ήρθε στον ΠΑΟΚ είχε χάσει και πέναλτι ως παίκτης του ΟΦΗ εναντίον μας, που του το απέκρουσε ο Μιχόπουλος. Ο ίδιος είχε δηλώσει πως προτιμάει «να έχει τείχος και στα πέναλτι, μπας και βάλω κανένα».

Τριάντα δύο γκολ με φάουλ. Ένα προς ένα. Το πρώτο στο 1-2 της Καστοριάς, καπάκι δύο στον ΟΦΗ που δεν τα πανηγύρισε, στην ανατροπή του Βύρωνα, στο 1-4 της Έδεσσας, στα τελευταία λεπτά του συγκλονιστικού 1-0 με τον Παναθηναϊκό που μας έβαλε σε τροχιά Ευρώπης μετά από πέντε χρόνια, η αφιέρωση στην Καβάλα, η απόλυτη αποθέωση με το χατ-τρικ σε φάουλ με την Καστοριά, το πιο γλυκό στην ανατροπή με τον Ολυμπιακό την τελευταία χρονιά που παίξαμε προ παράγκας, το ανεπανάληπτο τρολάρισμα με τον Ολιβάρες που έλεγχε ντεμέκ τα δίχτυα πριν την εκτέλεση στο Βιθέντε Καλδερόν και ο τερματοφύλακας έξυνε το κεφάλι του, η ισοφάριση με τη γριά, η ισοφάριση με την Ατλέτικο, το πρώτο από τα δυο του στη Νεάπολη όπου ισοφάρισε τον Ιωνικό, το πρώτο στον Πύργο, όπου είχε λείψει την προηγούμενη χρονιά και άρχισε να τα βάζει με φάουλ ο Μαραγκός και οι πανηλειακοί καταριούνταν την ατυχία τους, το δεύτερο με τη Βέροια, το 1-2 στην Ξάνθη για το Πρωτάθλημα και δέκα μέρες μετά το 1-0 με την Ξάνθη για το Κύπελλο, το 2-1 της ανατροπής με την Προοδευτική όπου παίζαμε με δέκα παίκτες από το 12’, το άνοιγμα του σκορ στο 2-0 με την Καβάλα, το 3-0 στην πρόβα ημιτελικού με τον Ιωνικό, το 1-2 της ανατροπής στη Ριζούπολη που έληξε 4-4, το δικό του δεύτερο γκολ με την Παναχαϊκή στο 36’ που είχε φτάσει το σκορ ήδη στο 4-0, το σφράγισμα της νίκης με τον Παναθηναϊκό για το 2-0, που τον καταράστηκαν οι βάζελοι και δεν ξανάβαλε γκολ από φάουλ για έναν ολόκληρο γύρο μέχρι να ξαναπαίξει με τον Παναθηναϊκό και να το παστελώσει στον αγαλματένιο Νικοπολίδη για το 0-1 του ΟΑΚΑ, το δικό του δεύτερο γκολ στο 0-4 της Ελευσίνας, το 2-0 του 5-1 με τον Εθνικό Αστέρα, το τρίτο γκολ στο 5-0 του Κυπέλλου με την Παναχαϊκή, όπου έξι λεπτά αργότερα έχασε πέναλτι, το άνοιγμα στο 4-2 με την Καλαμάτα στην πρεμιέρα της Εγνατίας με τα τσάμπα εισιτήρια που το βλέπαμε από την 7, η έκσταση της ισοφάρισης με την Μπενφίκα στο 90’ που δεν ξέραμε ακόμα τι μας περίμενε σε τέσσερα λεπτά και το τελευταίο του, την επόμενη Κυριακή στο Καυτανζόγλειο, που φωνάζαμε να μετρήσει για τρίποντο αλλά ο διαιτητής δε μας άκουσε.

Αυτό με τον Παναθηναϊκό στην Τούμπα, το 1997. Αυτό ήταν που άλλαξε τη σύγχρονη ιστορία του ΠΑΟΚ. Εκείνη τη στιγμή, στο 87’, ο ΠΑΟΚ άρχιζε να κοντεύει για τα καλά -αν έληγε Χι ποιος ξέρει πότε θα ξαναβγαίναμε Ευρώπη. Από εκείνο το ματς και μετά ο ΠΑΟΚ τελείωσε τη χρονιά με επτά νίκες και μία ισοπαλία, βγήκε Ευρώπη, ήρθε η Τρνάβα, η Άρσεναλ, η Ατλέτικο, ήρθε πάλι το χαμόγελο στην κερκίδα. Μέχρι και «χέρια» κάναμε στο ντεμπούτο του, μετά από πόσο καιρό, θα είχε περίπου δυο χρόνια από την τελευταία φορά. Η βαθμολογία έδειχνε Παναθηναϊκός 29, ΠΑΟΚ 15 τη μέρα που πάτησε για πρώτη φορά το χορτάρι της Τούμπας -είκοσι αγωνιστικές αργότερα, ΠΑΟΚ 66, Παναθηναϊκός 64. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία.

Τίτλος

Τίτλος

Το αρχείο που περι& ...

Read more
Στάνκoβιτς

Στάνκoβιτς

Το ερώτημα ήταν άκρως ενδιαφέρον: Έχει διώξει ποτέ ο ΠΑΟΚ προπονητή όντας πρωτοπόρος, όπως έχει κάνε ...

Read more
Τραύματα

Τραύματα

Κριτική ΠΑΟΚ-Ζιέλονα Γκόρα 85-66. Πού θα με πας για καφέ, ρώτησε ο Αθηναίος, το πρωί του ματς με του ...

Read more
Προσωπικό

Προσωπικό

Δεν πρόκειται να απολογηθώ σε κανέναν επειδή είμαι μόνο Παοκτσής. Επειδή μονάχα ο ΠΑΟΚ με ενδιαφέρ ...

Read more
Πλέι-οφ

Πλέι-οφ

Ουσιαστικά, ό,τι κι αν κάναμε μέχρι τώρα από την αρχή της χρονιάς στο Πρωτάθλημα, έγινε για να εξαργ ...

Read more
Χανόμαστε

Χανόμαστε

Ρε θα σκάσω μ’ αυτή την ιστορία. Ποιος το έγραψε; Ο Νίκος; Η Έφη; ...

Read more
Δημήτρης

Δημήτρης

Κριτική ΠΑΟΚ-Πανθρακικός 3-2. Μία ευθεία ορίζεται κατά μοναδικό τρόπο από τα δύο σημεία Α και Β. Το ...

Read more
Σοβαρά

Σοβαρά

Τελικά δεν ήταν αστείο. Οπότε, ας σοβαρευτούμε (τουλάχιστον έως να ακούσουμε την πρώτη Παναγιά που θ ...

Read more
Συγκέντρωση

Συγκέντρωση

Κριτική ΠΑΟΚ-ΚΑΟΔ 88-63. Πριν το φιλικό με την Γκαζιαντέπ είχαμε ανταλλάξει βαριές κουβέντες. Πολύ β ...

Read more
Τρύπιοι

Τρύπιοι

Τόσα χρόνια με τον ΠΑ&Omi ...

Read more
Ισλανδία

Ισλανδία

Αρχικά ήθελα να πάω ν&alpha ...

Read more
Eπιστολή

Eπιστολή

Προς ΓΤΠΑΕ ΠΑΟΚ, Κύριο Σαββίδη Ιβάν Αγαπητέ Πρόεδρε, μετά τον τελικό του ΟΑΚΑ, πριν δύο χρόνια, σου ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.