Δεν

Δεν

Το Σάββατο, όπως...

Επέτειος

Επέτειος

Το «Μια Εποχή Στο...

Μπάτσων

Μπάτσων

Ποτέ δεν είσαι...

Μαργαρίτης

Μαργαρίτης

Στις 17 Δεκεμβρίου...

Ασταδιάλα

Ασταδιάλα

Ναι, ρε Παοκάρα, ναι,...

Cobalt

Cobalt

Αυτός είναι ο Φώτης....

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

  • Δεν

    Δεν

    Tuesday, 06 November 2018 14:41
  • Επέτειος

    Επέτειος

    Friday, 02 November 2018 15:39
  • Μπάτσων

    Μπάτσων

    Thursday, 01 November 2018 22:47
  • Μαργαρίτης

    Μαργαρίτης

    Tuesday, 30 October 2018 23:33
  • Ασταδιάλα

    Ασταδιάλα

    Thursday, 25 October 2018 23:58
  • Cobalt

    Cobalt

    Friday, 19 October 2018 22:56
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54

poikilidis2014Περίμενα μέσα στο ψοφόκρυο έναν δικό μου για να μπούμε μαζί, ακουμπισμένος στον τοίχο απέναντι στον προβολέα, έξω από την αίθουσα της πάλης.

Δε θυμάμαι με ποιον παίζαμε, αλλά τέτοιο κρύο λίγες φορές έχω ζήσει στην Τούμπα. Στεκόμουν ώρα πολλή, χωμένος στο παλτό, άκουγα απ’ έξω τις διαφημίσεις και το εστιατόριο Χάλαρο και τα κοτόπουλα Βάσος και τις κλασικές διαφημίσεις του εντός έδρας, άκουσα και τις συνθέσεις, άκουσα τα χειροκροτήματα, τα Παοκολέ και τα γνωστά της έναρξης, ο ΤΣ δεν έλεγε να φανεί. Είκοσι χρόνια που πάει στο γήπεδο, ο τύπος δεν έχει δει έναρξη αγώνα του ΠΑΟΚ εντός έδρας στη ζωή του, πάντα καθυστερημένος, κάτι που του βγήκε σε καλό επειδή ακόμα πιστεύει πως σ’ εκείνο το ματς που μπήκε με την ΑΕΚ στο 25’ είχαμε χάσει μόνο 0-1. Στα εκτός έδρας πάει από νωρίς, για να βρίσκει καλό πάρκινγκ, που έχει ένα κόλλημα.

Όπως τον σιχτίριζα και έτρεχαν τα δάκρυα από το κρύο, μου ‘ρχεται ξαφνικά στη μάπα ένα κιλό σκόνη. Χαμός, σύννεφο ολόκληρο με κάλυψε, που μόνο τα μάτια φαίνονταν, δηλαδή, αφού φορούσα σκούφο, κασκόλ, γάντια, αλλά ήρθε κι η σκόνη και με αποτελείωσε. Με πιάνει ένας γαϊδουρόβηχας, πετιέμαι από τον τοίχο και διαπιστώνω πως τα ρούχα μου έχουν γίνει εντελώς ΠΑΟΚ, δηλαδή από μαύρα ασπρόμαυρα. Ψάχνω να βρω από πού διάολο ήρθε το σύννεφο και αντιλαμβάνομαι πως συνεχίζει να μου ‘ρχεται από τα αριστερά μου. Κάνω δυο βήματα προς την πόρτα της αίθουσας, βλέπω μια σκούπα να συνεχίζει να μου στέλνει σκόνη κατά πάνω μου και, εννοείται, τσαμπουκαλεύομαι.

Φουσκώνω το στήθος, βγάζω και τα γάντια να γίνει τώρα ο χαμός, σε λέω, αλλά πριν πω λέξη εμφανίζεται και το υπόλοιπο σώμα των χεριών που κρατούσαν τη σκούπα. «Όπα, φιλαράκι, συγγνώμη, δε σε είδα», λέει ο Ποικιλίδης, ο οποίος σκούπιζε χαρωπά την αίθουσα στα γρήγορα κι έκλεινε το μαγαζί για να πάει να δει το ματς. Μέχρι να καταλάβω τι έγινε, κλείδωσε την πόρτα, με πλησίασε, με χτύπησε στην πλάτη με την απειροελάχιστη, υποθέτω, δύναμη που μπορούσε να εφαρμόσει και με πραγματική στενοχώρια στα μάτια μου είπε «να με συγχωρείς, φιλαράκι, δε σε είδα εκεί στο σκοτάδι».

Ακόμα και σήμερα αναρωτιέμαι, ρε Παναγιώτη, άμα δε σε συγχωρούσα, δηλαδή, τι θα είχε γίνει;

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB