ΟΑΚΑ

ΟΑΚΑ

Στριμωγμένος μέσα...

Σουβλάκια

Σουβλάκια

Με το πρώτο της...

Χούνγκερμπιλερ

Χούνγκερμπιλερ

Για δεύτερη φορά...

Αντισυναδελφικό

Αντισυναδελφικό

- Καλησπέρα, Ανώνυμε...

Έδρες

Έδρες

Ο ΠΑΟΚ...

Έκτος

Έκτος

Στη γενιά μου...

Μπούλο

Μπούλο

Ο ΠΑΟΚ τερμάτισε...

Xανιά

Xανιά

Στην Κρήτη είχα...

Ξεπούλημα

Ξεπούλημα

Πριν από ακριβώς...

Ζήλεια

Ζήλεια

2 Απριλίου 2014. Ο...

Αεροδιάδρομος

Αεροδιάδρομος

Η ίδια ανατριχίλα από...

Πάφος

Πάφος

Δέκα λεπτά με...

  • ΟΑΚΑ

    ΟΑΚΑ

    Monday, 14 May 2018 19:26
  • Σουβλάκια

    Σουβλάκια

    Thursday, 10 May 2018 19:47
  • Χούνγκερμπιλερ

    Χούνγκερμπιλερ

    Thursday, 10 May 2018 13:56
  • Αντισυναδελφικό

    Αντισυναδελφικό

    Wednesday, 09 May 2018 21:02
  • Έδρες

    Έδρες

    Wednesday, 09 May 2018 12:36
  • Έκτος

    Έκτος

    Tuesday, 08 May 2018 21:36
  • Μπούλο

    Μπούλο

    Tuesday, 08 May 2018 14:48
  • Xανιά

    Xανιά

    Friday, 04 May 2018 20:08
  • Ξεπούλημα

    Ξεπούλημα

    Wednesday, 02 May 2018 19:02
  • Ζήλεια

    Ζήλεια

    Wednesday, 02 May 2018 14:10
  • Αεροδιάδρομος

    Αεροδιάδρομος

    Wednesday, 02 May 2018 11:12
  • Πάφος

    Πάφος

    Friday, 27 April 2018 14:27

skoulikiaaaΣαν σήμερα, στις 18 Μαΐου 2003, κατέβηκα πρωί-πρωί για τσιγάρα και εφημερίδες, όπως κάθε Κυριακή, αλλά εκείνη η Κυριακή είχε κάτι ξεχωριστό.

Δεν υπήρχε τελειότερο πρωινό: Είχα σηκώσει την κούπα εκτός έδρας μέσα στην Τούμπα, είχα γλιτώσει από το πρήξιμο των αρειανών για τα επόμενα χρόνια, είχα περάσει ολόκληρη περιπέτεια το προηγούμενο βράδυ με τα δακρυγόνα, τα ντου, την καζούρα, τα πανηγύρια, είχα βραχνιάσει φωνάζοντας «σήκωσέ το, το γαμημένο, δεν μπορώ, δεν μπορώ να περιμένω», τώρα με περίμενε η πιο όμορφη Κυριακή όλων των εποχών με φραπέδες στο μπαλκόνι και δέκα φυλλάδες παρέα, στις οποίες θα διάβαζα παντού το ίδιο πράγμα και θα το φχαριστιόμουν μέχρι το βράδυ. Κι όμως, υπήρξε κάτι που το τέλειο το έκανε τελειότερο: Όλη η πόλη στρωμένη με φέιγ-βολάν με υποδέχτηκε στο δρόμο για το περίπτερο -τι ροδοπέταλα και κόκκινα χαλιά, αυτή ήταν υποδοχή. Από τη μία πλευρά «ΔΩΣΤΕ ΣΤΟΝ άρη ΤΟ ΚΥΠΕΛΛΟ ΠΑΠΑΡΙ» και από την άλλη «ΔΩΣΤΕ ΣΤΟΝ άρη ΚΑΙ ΔΕΥΤΕΡΟ ΔΟΚΑΡΙ». Υπογραφή: «ΘΥΡΑ 4».

Πριν από καιρό μου είχε γίνει πρόταση από γνωστή ιστοσελίδα που ασχολείται με τον ΠΑΟΚ να αναδημοσιεύει τα κείμενά μου. Δεν είχα ιδέα για το ποιόν της, ούτε για το ποιόν του τύπου που με προσέγγισε, επειδή πραγματικά δεν ασχολούμαι με το σπορ της ανάγνωσης οπαδογραφικών κειμένων από επαγγελματίες του είδους, οπότε απάντησα όπως απαντάω σε όποιον με ρωτάει: Κάντε ό,τι θέλετε, αρκεί να αναδημοσιεύετε τα κείμενα αυτούσια, δίχως επεμβάσεις. Και φτάσαμε σε κείμενό μου με θέμα τον συγκεκριμένο τελικό, όπου πέφτει το μάτι μου στην ιστοσελίδα και διαπιστώνω πως έχουν αλλάξει το κείμενο και έχουν γράψει (πως εγώ έχω γράψει) ότι το φέιγ-βολάν έγραφε «ΔΩΣΤΕ ΣΤΟΝ άρη ΤΟ ΚΥΠΕΛΛΟ ΔΟΚΑΡΙ». Ζητώ διόρθωση, αλλά ο τύπος μου απαντάει πως «έχω άδικο». Επιμένω, λαμβάνω την ίδια απάντηση. Στέλνω το φέιγ-βολάν φωτογραφία, που το έχω κρατημένο από τότε, με τη σημείωση «τρέλα στους τρελούς δεν πούλησε κανείς». Και μετά το ντοκουμέντο αρχίζει η κωλοτούμπα, με δικαιολογίες τύπου «το άλλαξε ένας άλλος που δεν ξέρει το παιδί» και «έγινε κάποιο μπέρδεμα» και ιστορίες περίεργες που δεν είχα ξαναζήσει τον χώρο του Τύπου πώς λειτουργεί, αλλά πήρα μια χορταστική γεύση. Ζήτησα να σταματήσουν οι αναδημοσιεύσεις, κάτι που όντως εισακούστηκε, και η μικρή εμπειρία μου από τη «συνεργασία» με ιστοσελίδες τέτοιας θεματολογίας διακόπηκε μετά από τέσσερα μόλις κείμενα (που αναδημοσιεύονταν εκεί, παρμένα, με την άδειά μου, από τη δική μου σελίδα).

Θα μου πεις «λεπτομέρειες». Ναι, αυτό θα σου πω κι εγώ. Αλλά στις λεπτομέρειες μετράς τον καθένα, η βιτρίνα μπορεί να σε ξεγελάσει και ειδικά ανθρώπους όπως εμένα, που δεν το πολυψάχνω και δεν αγχώνομαι. Αρκετό καιρό μετά και έπειτα από δύο και βάλε χρόνια ως «μπλόγκερ» (όπως με αποκαλεί ο Θεοφιλος, που είναι ο πιο κοντινός μου άνθρωπος από τη μέρα που ξεκίνησα τη σελίδα) οι εμπειρίες μου και τα πάρε-δώσε (τα «δώσε», γιατί από «πάρε» δεν είχα ποτέ) με τους ανθρώπους που γεμίζουν τις αθλητικές ιστοσελίδες είναι σαφώς περισσότερα και είμαι πιο υποψιασμένος και φυλάγομαι. Τουλάχιστον το συγκεκριμένο περιστατικό έληξε πολιτισμένα και με κατανόηση και δε φτάσαμε σε ακραίες ενέργειες, όπως έγινε πρόσφατα με εφημερίδα που κυκλοφόρησε παράνομα με κείμενό μου και όταν ζήτησα εξηγήσεις έλαβα απάντηση «σιγά μη σε ρωτούσαμε κιόλας» και πρέπει τώρα να τρέχουμε στα δικαστήρια για να ενισχύσουμε και κάνα τμήμα του ΠΑΟΚ που έχει ανάγκη.

Έχω αρκετούς αρειανούς στον κοινωνικό μου κύκλο. Τους αποκαλώ «σκουλήκια» και με αποκαλούν «Τούρκο» και ποτέ δε μαλώσαμε ούτε χαλάσαμε τις καρδιές μας. Στα ιστορικά ΠΑΟΚ-Άρης της δεκαετίας του ’90 βριζόμασταν από νωρίς στο Παλέ και λέγαμε για μάνες και πατέρες και ό,τι πιο χυδαίο μπορούσαμε ο ένας στον άλλο, αλλά τα βράδια μαζί πίναμε μπύρες σχολιάζοντας τα παιχνίδια. Δε θα έκανα «πέσιμο» ποτέ σε αρειανό εξωαγωνιστικά, δε θα ορμούσα σε σύνδεσμό τους νυχτιάτικα, δε θα πήγαινα ποτέ σε καρτέρι ή οπουδήποτε αν δεν υπάρχει ματς με ασπρόμαυρες φανέλες από τη μία και κίτρινες από την άλλη. Μέσα στο παιχνίδι οι κανόνες είναι διαφορετικοί και τους ξέρω, έχω κάνει πράγματα για τα οποία ντρέπομαι στο Παλέ και στην Τούμπα και στο Χαριλάου, αλλά στο μυαλό μου πάντα έχω πως αυτά που μας χωρίζουν είναι και αυτά που μας ενώνουν.

Στην τελική, όταν βρέθηκα στη μεγάλη μου ζόρικη στιγμή δε με ρώτησαν τι ομάδα είμαι οι φίλοι μου -με βοήθησαν όλοι, Παοκτσήδες και αρειανοί και ένας βάζελος Τουμπιώτης, που τώρα γράφω «βάζελος Τουμπιώτης» και χάνει το κείμενο την αξιοπιστία του, αλλά σας βεβαιώνω, υπάρχει. Τέτοια λύσσα όπως αυτή κόντρα στα σκουλήκια δεν έχω ζήσει σε γήπεδο στη ζωή μου -αλλά δεν έχασα ποτέ άνθρωπο από δίπλα μου επειδή αυτός είναι σκουλήκι κι εγώ Παοκτσής. Κι έτσι, μπορώ να τους χαλάω όποτε βρίσκω ευκαιρία, όπως χθες, που οι κόρες μας μέσα χόρευαν μπαλέτο κι εγώ στο μπαλκονάκι της σχολής επί μία ώρα φώναζα στον γηπεδικό αρειανό πατέρα «σήκωσέ το, το γαμημένο, δεν μπορώ, δεν μπορώ να περιμένω» και τον ανάγκασα, τον κακομοίρη, να μπει μέσα και να τη βγάλει συζητώντας με τις μαμάδες για πλέξιμο, για το τι να μαγειρέψουνε αύριο, για τις κοτσίδες που πρέπει να έχουν οι μικρές στην παράσταση και τι χρώμα κορδέλες στα μαλλιά, ώστε να μη με ακούει που τον φούντωσα και στάνταρ όταν πήγε σπίτι θα έκανε εμετό.

Αθηναίος

Αθηναίος

Σαν τον Αθηναίο Παοκτσή δεν έχει. Τον γηγενή Αθηναίο, εννοώ, όχι κάτι δικούς μας που κατέβηκαν για δ ...

Read more
Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο Ποδόσφ&al ...

Read more
Τόλιος

Τόλιος

Δεν μπορούσαμε να κ ...

Read more
Ουάρντα

Ουάρντα

Η ομάδα ήταν στην Αθήν&alpha ...

Read more
Κατηγορούμενοι

Κατηγορούμενοι

Το θέμα παραείναι σ&omicro ...

Read more
Εξώφυλλο

Εξώφυλλο

Λίγο μετά τα Χριστού&ga ...

Read more
Απόντες

Απόντες

Σε κάθε εντός έδρας αγώνα φέτος, ο ΠΑΟΚ ήταν στην πρώτη θέση πριν αρχίσει το ματς. ...

Read more
Ωράρια

Ωράρια

Πέρσι είχα κάνει κάπο&iot ...

Read more
Πολυχρονεμένος

Πολυχρονεμένος

Ο εορτάζων και πολυχρονεμένος Δημήτρης Σαλπιγγίδης έχει πετύχει μέχρι σήμερα 113 γκολ με τη φανέλα τ ...

Read more
Δεύτερο

Δεύτερο

Το σχέδιο ήταν οργα&nu ...

Read more
Αμφίπολη

Αμφίπολη

Τις τελευταίες ημέρες κυκλοφορεί στο ίντερνετ μία μαρμάρινη επιγραφή «φερόμενη ως» γνήσια από τον τύ ...

Read more
Ροδοπέταλα

Ροδοπέταλα

Σαν σήμερα, στις 18 Μαΐ&omi ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.