Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν...

24

24

Σήμερα, 24...

insidestory

insidestory

Τα βιβλία του 2017,...

Θέση

Θέση

«Πάρε θέση» και...

  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30
  • Χριστούγεννα

    Χριστούγεννα

    Monday, 25 December 2017 13:32
  • 24

    24

    Sunday, 24 December 2017 23:08
  • insidestory

    insidestory

    Sunday, 24 December 2017 14:17
  • Θέση

    Θέση

    Thursday, 21 December 2017 11:30

skoulikiaaaΣαν σήμερα, στις 18 Μαΐου 2003, κατέβηκα πρωί-πρωί για τσιγάρα και εφημερίδες, όπως κάθε Κυριακή, αλλά εκείνη η Κυριακή είχε κάτι ξεχωριστό.

Δεν υπήρχε τελειότερο πρωινό: Είχα σηκώσει την κούπα εκτός έδρας μέσα στην Τούμπα, είχα γλιτώσει από το πρήξιμο των αρειανών για τα επόμενα χρόνια, είχα περάσει ολόκληρη περιπέτεια το προηγούμενο βράδυ με τα δακρυγόνα, τα ντου, την καζούρα, τα πανηγύρια, είχα βραχνιάσει φωνάζοντας «σήκωσέ το, το γαμημένο, δεν μπορώ, δεν μπορώ να περιμένω», τώρα με περίμενε η πιο όμορφη Κυριακή όλων των εποχών με φραπέδες στο μπαλκόνι και δέκα φυλλάδες παρέα, στις οποίες θα διάβαζα παντού το ίδιο πράγμα και θα το φχαριστιόμουν μέχρι το βράδυ. Κι όμως, υπήρξε κάτι που το τέλειο το έκανε τελειότερο: Όλη η πόλη στρωμένη με φέιγ-βολάν με υποδέχτηκε στο δρόμο για το περίπτερο -τι ροδοπέταλα και κόκκινα χαλιά, αυτή ήταν υποδοχή. Από τη μία πλευρά «ΔΩΣΤΕ ΣΤΟΝ άρη ΤΟ ΚΥΠΕΛΛΟ ΠΑΠΑΡΙ» και από την άλλη «ΔΩΣΤΕ ΣΤΟΝ άρη ΚΑΙ ΔΕΥΤΕΡΟ ΔΟΚΑΡΙ». Υπογραφή: «ΘΥΡΑ 4».

Πριν από καιρό μου είχε γίνει πρόταση από γνωστή ιστοσελίδα που ασχολείται με τον ΠΑΟΚ να αναδημοσιεύει τα κείμενά μου. Δεν είχα ιδέα για το ποιόν της, ούτε για το ποιόν του τύπου που με προσέγγισε, επειδή πραγματικά δεν ασχολούμαι με το σπορ της ανάγνωσης οπαδογραφικών κειμένων από επαγγελματίες του είδους, οπότε απάντησα όπως απαντάω σε όποιον με ρωτάει: Κάντε ό,τι θέλετε, αρκεί να αναδημοσιεύετε τα κείμενα αυτούσια, δίχως επεμβάσεις. Και φτάσαμε σε κείμενό μου με θέμα τον συγκεκριμένο τελικό, όπου πέφτει το μάτι μου στην ιστοσελίδα και διαπιστώνω πως έχουν αλλάξει το κείμενο και έχουν γράψει (πως εγώ έχω γράψει) ότι το φέιγ-βολάν έγραφε «ΔΩΣΤΕ ΣΤΟΝ άρη ΤΟ ΚΥΠΕΛΛΟ ΔΟΚΑΡΙ». Ζητώ διόρθωση, αλλά ο τύπος μου απαντάει πως «έχω άδικο». Επιμένω, λαμβάνω την ίδια απάντηση. Στέλνω το φέιγ-βολάν φωτογραφία, που το έχω κρατημένο από τότε, με τη σημείωση «τρέλα στους τρελούς δεν πούλησε κανείς». Και μετά το ντοκουμέντο αρχίζει η κωλοτούμπα, με δικαιολογίες τύπου «το άλλαξε ένας άλλος που δεν ξέρει το παιδί» και «έγινε κάποιο μπέρδεμα» και ιστορίες περίεργες που δεν είχα ξαναζήσει τον χώρο του Τύπου πώς λειτουργεί, αλλά πήρα μια χορταστική γεύση. Ζήτησα να σταματήσουν οι αναδημοσιεύσεις, κάτι που όντως εισακούστηκε, και η μικρή εμπειρία μου από τη «συνεργασία» με ιστοσελίδες τέτοιας θεματολογίας διακόπηκε μετά από τέσσερα μόλις κείμενα (που αναδημοσιεύονταν εκεί, παρμένα, με την άδειά μου, από τη δική μου σελίδα).

Θα μου πεις «λεπτομέρειες». Ναι, αυτό θα σου πω κι εγώ. Αλλά στις λεπτομέρειες μετράς τον καθένα, η βιτρίνα μπορεί να σε ξεγελάσει και ειδικά ανθρώπους όπως εμένα, που δεν το πολυψάχνω και δεν αγχώνομαι. Αρκετό καιρό μετά και έπειτα από δύο και βάλε χρόνια ως «μπλόγκερ» (όπως με αποκαλεί ο Θεοφιλος, που είναι ο πιο κοντινός μου άνθρωπος από τη μέρα που ξεκίνησα τη σελίδα) οι εμπειρίες μου και τα πάρε-δώσε (τα «δώσε», γιατί από «πάρε» δεν είχα ποτέ) με τους ανθρώπους που γεμίζουν τις αθλητικές ιστοσελίδες είναι σαφώς περισσότερα και είμαι πιο υποψιασμένος και φυλάγομαι. Τουλάχιστον το συγκεκριμένο περιστατικό έληξε πολιτισμένα και με κατανόηση και δε φτάσαμε σε ακραίες ενέργειες, όπως έγινε πρόσφατα με εφημερίδα που κυκλοφόρησε παράνομα με κείμενό μου και όταν ζήτησα εξηγήσεις έλαβα απάντηση «σιγά μη σε ρωτούσαμε κιόλας» και πρέπει τώρα να τρέχουμε στα δικαστήρια για να ενισχύσουμε και κάνα τμήμα του ΠΑΟΚ που έχει ανάγκη.

Έχω αρκετούς αρειανούς στον κοινωνικό μου κύκλο. Τους αποκαλώ «σκουλήκια» και με αποκαλούν «Τούρκο» και ποτέ δε μαλώσαμε ούτε χαλάσαμε τις καρδιές μας. Στα ιστορικά ΠΑΟΚ-Άρης της δεκαετίας του ’90 βριζόμασταν από νωρίς στο Παλέ και λέγαμε για μάνες και πατέρες και ό,τι πιο χυδαίο μπορούσαμε ο ένας στον άλλο, αλλά τα βράδια μαζί πίναμε μπύρες σχολιάζοντας τα παιχνίδια. Δε θα έκανα «πέσιμο» ποτέ σε αρειανό εξωαγωνιστικά, δε θα ορμούσα σε σύνδεσμό τους νυχτιάτικα, δε θα πήγαινα ποτέ σε καρτέρι ή οπουδήποτε αν δεν υπάρχει ματς με ασπρόμαυρες φανέλες από τη μία και κίτρινες από την άλλη. Μέσα στο παιχνίδι οι κανόνες είναι διαφορετικοί και τους ξέρω, έχω κάνει πράγματα για τα οποία ντρέπομαι στο Παλέ και στην Τούμπα και στο Χαριλάου, αλλά στο μυαλό μου πάντα έχω πως αυτά που μας χωρίζουν είναι και αυτά που μας ενώνουν.

Στην τελική, όταν βρέθηκα στη μεγάλη μου ζόρικη στιγμή δε με ρώτησαν τι ομάδα είμαι οι φίλοι μου -με βοήθησαν όλοι, Παοκτσήδες και αρειανοί και ένας βάζελος Τουμπιώτης, που τώρα γράφω «βάζελος Τουμπιώτης» και χάνει το κείμενο την αξιοπιστία του, αλλά σας βεβαιώνω, υπάρχει. Τέτοια λύσσα όπως αυτή κόντρα στα σκουλήκια δεν έχω ζήσει σε γήπεδο στη ζωή μου -αλλά δεν έχασα ποτέ άνθρωπο από δίπλα μου επειδή αυτός είναι σκουλήκι κι εγώ Παοκτσής. Κι έτσι, μπορώ να τους χαλάω όποτε βρίσκω ευκαιρία, όπως χθες, που οι κόρες μας μέσα χόρευαν μπαλέτο κι εγώ στο μπαλκονάκι της σχολής επί μία ώρα φώναζα στον γηπεδικό αρειανό πατέρα «σήκωσέ το, το γαμημένο, δεν μπορώ, δεν μπορώ να περιμένω» και τον ανάγκασα, τον κακομοίρη, να μπει μέσα και να τη βγάλει συζητώντας με τις μαμάδες για πλέξιμο, για το τι να μαγειρέψουνε αύριο, για τις κοτσίδες που πρέπει να έχουν οι μικρές στην παράσταση και τι χρώμα κορδέλες στα μαλλιά, ώστε να μη με ακούει που τον φούντωσα και στάνταρ όταν πήγε σπίτι θα έκανε εμετό.

Μεταγραφές

Μεταγραφές

Και τώρα, περιμένουμε τις μεταγραφές. Τι άλλο να κάνεις τρεις μήνες. ...

Read more
Φαινόμενο

Φαινόμενο

Αυτά τα νούμερα φυσ&io ...

Read more
Ψεύτες

Ψεύτες

- Κάνατε ντου να μπείτ& ...

Read more
Γιούροκαπ

Γιούροκαπ

Δεκαοχτώ χρόνια πριν, ο «μπασκετικός» Λαός του ΠΑΟΚ είχε φτυσμένο και πάλι το Ευρωπαϊκό Κύπελλο και, ...

Read more
Κουκουλοφόρος

Κουκουλοφόρος

Μόλις είχα φάει το σπ& ...

Read more
Γέννα

Γέννα

Στην 4Α άναβαν φωτιές &kappa ...

Read more
Παπέν

Παπέν

Την ημέρα που δημοσι& ...

Read more
Φάπες

Φάπες

Αν υπάρχει άνθρωπος ως ο ορισμός του παιδιού για φάπες, αυτός ήταν ο ΦΛ. Το ΦΛ από το ελεεινό παρατσ ...

Read more
Αύριο

Αύριο

Αύριο είναι η μέρα που απαντώνται όλα τα ερωτήματά μας για τις προθέσεις της νέας κυβέρνησης σχετικά ...

Read more
Αποφόρτιση

Αποφόρτιση

Άμα πέθαινα σήμερα, η ταφόπλακα θα έγραφε «Γεννήθηκε ως Παοκτσής σε ένα 6-1 και πέθανε ως Παοκτσής μ ...

Read more
Τραύματα

Τραύματα

Κριτική ΠΑΟΚ-Ζιέλονα Γκόρα 85-66. Πού θα με πας για καφέ, ρώτησε ο Αθηναίος, το πρωί του ματς με του ...

Read more
Κηδείες

Κηδείες

Επί μία εικοσαετία &kap ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.