Αντικοινωνικός

Αντικοινωνικός

Νιώθεις αυτό που...

Αλέξανδρε

Αλέξανδρε

Αγαπητέ Αλέξανδρε,...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Non-Fiction

Non-Fiction

Μας κατέστρεψε το...

Ακρωτηριασμένος

Ακρωτηριασμένος

Βγαίνω από μία...

Ολιγαρκής

Ολιγαρκής

Ο κ. Γεώργιος...

Πυροτεχνουργός

Πυροτεχνουργός

Ο ταμίας ζήτησε...

Διαπλοκή

Διαπλοκή

Η ανάλυση των...

Ρεύμα

Ρεύμα

Όλος ο σύγχρονος...

Προσκυνητές

Προσκυνητές

Έχω μερικούς...

Τότε

Τότε

«Ποιο ποδόσφαιρο...

Σκόρπια

Σκόρπια

Στα...

  • Αντικοινωνικός

    Αντικοινωνικός

    Tuesday, 17 April 2018 13:40
  • Αλέξανδρε

    Αλέξανδρε

    Monday, 16 April 2018 02:23
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Wednesday, 11 April 2018 15:50
  • Non-Fiction

    Non-Fiction

    Monday, 09 April 2018 01:30
  • Ακρωτηριασμένος

    Ακρωτηριασμένος

    Thursday, 29 March 2018 23:32
  • Ολιγαρκής

    Ολιγαρκής

    Sunday, 25 March 2018 19:39
  • Πυροτεχνουργός

    Πυροτεχνουργός

    Thursday, 22 March 2018 13:10
  • Διαπλοκή

    Διαπλοκή

    Wednesday, 21 March 2018 11:42
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Tuesday, 20 March 2018 23:32
  • Προσκυνητές

    Προσκυνητές

    Monday, 19 March 2018 19:59
  • Τότε

    Τότε

    Monday, 12 March 2018 22:21
  • Σκόρπια

    Σκόρπια

    Monday, 12 March 2018 00:26

2001cup«Ο Λαός του ΠΑΟΚ απαιτεί / Η αναφορά στις δέκα και μισή». Και έγινε η βραδινή αναφορά στις δέκα και μισή, αντί για δέκα, όπως απαιτούσε ο στρατευμένος Λαός του ΠΑΟΚ στην Καβύλη του Έβρου, αν και οι περισσότεροι είχαν ήδη παρατήσει το ματς νωρίτερα και είχαν ανηφορίσει για την πλατεία του στρατοπέδου. 3-0 από το ημίχρονο ήταν αυτό, μεγάλο στραπάτσο από την Αϊντχόφεν του Γκέρετς, μας είχαν περιλάβει ο Κέζμαν με τον Φαν Μπόμελ και τον Ρόμενταλ και μας είχαν κομματιάσει, κάθε επίθεση υποψήφια για το τέταρτο γκολ. Τσάμπα η φασαρία, δύο εβδομάδες πριν φύγουμε από τον Έβρο, κάναμε άνω-κάτω τις σκοπιές και τις υπηρεσίες για να δούμε το ματς χωρίς άγχος, που άρχιζε στις 20:30.

Τον Ιανουάριο της ίδιας χρονιάς είχαμε φτάσει στα Ιωάννινα λίγο πριν την έναρξη του Ολυμπιακός-ΠΑΟΚ για το Κύπελλο. Μας μάντρωσαν έξω από τις τουαλέτες οι παλιοί και μας είχαν να περιμένουμε. Με τον Γιώργο και τον Νίκο, παρέα από το Κιλκίς οι γηπεδικοί, το μόνο που μας ένοιαζε ήταν να τελειώνουμε με τα διαδικαστικά και να πάμε στο Καψιμί να δούμε το ματς. Αλλά όπως ήμασταν μαζεμένοι, εμφανίστηκε ένας καθυστερημένος και φώναξε «ποιοι είναι ΠΑΟΚ από εσάς» και βγήκαμε μπροστά εμείς κι άλλοι πέντε-έξι. «Θα σας γαμήσουμε σήμερα, κωλοβούλγαροι». Λίγα λεπτά αργότερα, ακούστηκαν φωνές, πανηγύρια και από την πόρτα ξαναμπήκε ο ίδιος τύπος: «1-0 από το πρώτο λεπτό, μαλακισμένα, δέκα θα φάτε απόψε».

Στο εικοσάλεπτο ο ΠΑΟΚ ισοφάρισε. Τρίτη εμφάνιση του γελοίου με τη σκισμένη παραλλαγή. «Πουστόπαιδα, ποιοι είναι, είπαμε, οι Παοκτσήδες; Εσείς, θα σας λιώσω, ρε, δε θα φύγετε ζωντανοί από εδώ, μαλακισμένα. Άντε γαμώ την τρέλα μου, μόνο Θρύλος, ρε, θα σας πατήσω κάτω, ρε» κι ήταν εκείνο το «ρε» το νησιώτικο, το τραγουδιστό -δε θυμάμαι από ποιο Εφτάνησο ήταν ο κακομοίρης. Θα με θυμάται αυτός, από όσα έγιναν αργότερα εκείνο το δίμηνο, ειδικά το καμένο ερπυστριοφόρο για το οποίο έκανε να βγει μια βδομάδα. Κέρδισε ο Ολυμπιακός, ήρθε στο θάλαμο το βράδυ ο τύπος, τραγουδούσε συνθήματα για την ομάδα του, δεν ασχολήθηκε άλλο μαζί μας. Εμείς, οι «ποιοι είναι ΠΑΟΚ», είχαμε περάσει όλο το ματς στους νιπτήρες, με ένα λαθραίο ραδιοφωνάκι που είχε ένας κρυμμένος πίσω μας και μαθαίναμε την εξέλιξη και την πίκρα.

Οι περισσότεροι στο στρατό ήταν γάβροι -μικρογραφία της κοινωνίας. Το καλοκαίρι έγινα επιλοχίας του Λόχου Διοικήσεως ως απλός φαντάρος, απίστευτο βόλεμα, δεν είχε επιλοχία ο Λόχος και έβαλε ο Λοχαγός εμένα ως μεγαλύτερο από όσους μπορούσαν να μετρήσουν ως το δέκα δίχως να κάνουν παύση, γιατί είχαμε και δυο-τρεις γηραιότερους που δεν ήταν να τους εμπιστεύεσαι ούτε για να μαζέψουν αποτσίγαρα. Επιλοχίας επιφορτισμένος με τη διαλογή αυτών που δικαιούνται να μείνουν στο Καψιμί ως τις δώδεκα παρά για να δουν Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό στο Τσάμπιονς Λιγκ, που εκείνη τη χρονιά έπαιζαν και οι δύο, Τρίτες και Τετάρτες, τι απόλαυση να σου τυχαίνει τέτοιο πράμα και ειδικά μετά από όσα είχες περάσει ως Παοκτσάκι σε μέρος όπου οι Αθηναίοι ήταν πλειοψηφία -πώς να ξεχάσω εκείνο το βράδυ του 0-2 από τον Χούτο, που γύρισα ξημερώματα από τα μαγειρεία, «έτσι, Βουλγαράκι, θα τρως την πούτσα μέσα στην Τούμπα και θα πλένεις και τις κατσαρόλες ως το πρωί, χα χα χα».

Ήταν εφιαλτικό εκείνο το δεκαήμερο. Ο Παναθηναϊκός μας είχε ισοφαρίσει στην Τούμπα 2-2 από 2-0, οι Ολλανδοί μας έριξαν το τρίμπαλο από το ημίχρονο, ο Ολυμπιακός πέρασε με 2-4 από την Τούμπα στο ιστορικό σόου του Κασναφέρη με το ασύλληπτο ρεκόρ των 5.724 εισιτηρίων -η παράγκα βρισκόταν στην κορύφωσή της. Όπου κι αν πήγαινες άκουγες άγρια καζούρα, μέχρι και από τους αρειανούς που μας είχαν σκορπίσει με 4-0 στην αρχή του μήνα. Κι ένιωθα τόσο άχρηστος εκεί πέρα, που τα βλέπαμε όλα στην τηλεόραση, πρώτη φορά από τότε που είχα ξεκινήσει το γήπεδο το 1989 έχανα τόσα ματς, έπρεπε να είμαι κοντά στην ομάδα κι εγώ περνούσα τις μέρες μου παχαίνοντας και μετρώντας το χρόνο ανάποδα.

«Τελευταία χρονιά», σκεφτόμουν, «από τη μέρα που θα απολυθώ δε θα χάσω ούτε έναν αγώνα του ΠΑΟΚ». Κι ήταν πολύ άσχημη η χρονιά που μου ‘τυχε να περάσω από την τηλεόραση στο Καψιμί, που πάντα έπαιζε ΠΑΟΚ επειδή ήμουν επιλοχίας και χεστήκαμε τι ήθελε η πλειοψηφία, πιάναμε δέκα θέσεις μπροστά οι δικοί μας και από πίσω οι άλλοι μουρμούριζαν -στο 1-0 της Ουντινέζε στις καθυστερήσεις πανηγύρισε το 80% της αίθουσας και μετάνιωνα μετά που πήγα στην Τούμπα στον επαναληπτικό και δεν έμεινα εκεί, να το δω μαζί τους, να τους κάνω κωλοδάχτυλα και να βλέπω τα θλιμμένα τους μούτρα.

Όσους γάβρους και βάζελους ξέραμε πως ήταν γηπεδικοί δεν τους επιτρέψαμε, εγώ και η ασπρόμαυρη επιτροπή διαλογής που μου έδινε πληροφορίες, να δούνε ούτε ένα ματς Τσάμπιονς Λιγκ. Πάντα είχαν σκοπιά 10-12, ήταν η εκδίκησή μου. Για τους υπόλοιπους κάναμε άλλο κόλπο, καθόμασταν πίσω στο Καψιμί με το γουόκμαν, ακούγαμε το ματς στο ραδιόφωνο και τους λέγαμε την εξέλιξη της φάσης επειδή στο ράδιο την άκουγες ένα δευτερόλεπτο νωρίτερα: Έξω από την περιοχή ο Βαζέχα, ετοιμαζόταν για το σουτ, φώναζα εγώ «άουτ» και μετά σούταρε στην τηλεόραση ο Βαζέχα και την έστελνε άουτ -έβριζαν οι Αθηναίοι, τους είχαμε διαλύσει την απόλαυση της ζωντανής μετάδοσης. Ο πιο τρελαμένος από τους γηπεδικούς γάβρους, ο Γουπού, ξεκίνησε ένα βράδυ για τη σκοπιά με το μάτι να γυαλίζει -γυάλιζε από καιρό, τον είχα μετρήσει. «Τα λέμε μετά», του είπα, «θα δούμε», απάντησε. Πήγα μαζί του, έκατσα δύο ώρες στον όρχο, άκουσα τι είχε να πει, το επόμενο πρωί τον στείλαμε σπίτι του με τον Λοχαγό. «Ας πάει να αυτοκτονήσει στον Πειραιά», είχε πει ο Λοχαγός, μετά από όσα του εξήγησα πως συμβαίνουν στο μυαλό του γάβρου συναδέλφου. Μέχρι το 4-2, που τον πήρα τηλέφωνο ξημερώματα και ούρλιαζα, δεν είχε αυτοκτονήσει, πάντως.

Κι όμως, εκείνη η χρονιά σώθηκε. Τα ματς με τον Άρη τα είδα στον επόμενο σταθμό μου, στο Νευροκόπι, ανάμεσα σε Παοκτσάκια, καθώς εκεί τα πράματα ήταν καλύτερα. Οι περισσότεροι ήταν δικοί μας, υπήρχε κατανόηση, έλεγες «ΠΑΟΚ» και δεν είχες υπηρεσία την ώρα των ματς. Τους προημιτελικούς με την Ξάνθη τους είδα στην Καβάλα, στην απόσπαση, κατέβηκα Τούμπα με τον Απόλλωνα στο 5-2 του ημιτελικού και τελείωσα μια θητεία, όπου στην περισσότερη διάρκειά της μάλωνα με τους πολυπληθείς γάβρους και τρεις φορές πιάστηκα και στα χέρια, με την τεσσάρα της Φιλαδέλφειας. Απολύθηκα ακριβώς μία εβδομάδα μετά τον τελικό -η ωραιότερη εβδομάδα του δεκαοκτάμηνου στον ελληνικό στρατό, η οποία σημαδεύτηκε από τα χάι-φάιβ και τις αγκαλιές με τον Στρατηγό, που με είχε κάνει προσωπικό του σερβιτόρο στη Λέσχη. «Τους γαμήσαμε, Νικόλα, τι πούτσα ήταν αυτή», «ναι, Στρατηγέ μου, τέτοια πούτσα θα τη θυμούνται για χρόνια».

0033

0033

Η πεντάδα που έκανε ν ...

Read more
Φιλοξενούμενoι

Φιλοξενούμενoι

Πραγματικά, πολύ σημ&alpha ...

Read more
Ομάδες

Ομάδες

Έχει γίνει πλέον αγα&p ...

Read more
Αερογέφυρα

Αερογέφυρα

Σελίδα 297: «Με τον κα& ...

Read more
Δικαιοσύνη

Δικαιοσύνη

ΠΑΟΚ-Γκινγκάμπ 1-2. Εκτέλεση πέναλτι σε ευρωπαϊκό ματς στην Τούμπα, με το σκορ 0-1, σε αγώνα που με ...

Read more
Αγγελίδης

Αγγελίδης

Δεκαπέντε χρόνια είχε κολλήσει το μυαλό μου στο όνομα «Αγγελίδης» και δεν πήγαινα στο μπάσκετ. ...

Read more
Kαρτ-ποστάλ

Kαρτ-ποστάλ

Στις 6 Μαΐου 1998 η εφημερίδα είχε ολοσέλιδη μία από τις πιο μαγικές φωτογραφίες που έχουν δει τα μά ...

Read more
Γκαργκίνος

Γκαργκίνος

Ο Ντάριλ Μπράιαντ είνα&i ...

Read more
Ισλανδία

Ισλανδία

Αρχικά ήθελα να πάω ν&alpha ...

Read more
Χρέος

Χρέος

Το πρώτο αγωνιστικό Σαββατοκύριακο της χρονιάς είναι πραγματικά ενδιαφέρον. ...

Read more
Άλφα

Άλφα

Μέσα σε 48 ώρες οι μισ&om ...

Read more
Φέρμπι

Φέρμπι

O Φέρμπι (Furby) ήταν ένα αξιαγάπητο παιχνίδι για μικρούς και μεγάλους, μια μαλακία, κάτι τόσο αηδια ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.