Ενισχυτές

Ενισχυτές

Με κάθε αντίπαλο...

Ανάσα

Ανάσα

Πρώτη φορά πήγα στο...

Μαυρίδης

Μαυρίδης

Οι μόνοι που...

Θάνατος

Θάνατος

Όταν είσαι μικρός,...

Θεωρητικά

Θεωρητικά

Θεωρητικά, ο ΠΑΟΚ...

Αποχή

Αποχή

Η λέξη που ειπώθηκε...

Ψηλότερα

Ψηλότερα

Η υπόθεση είναι η...

Γκαλοπάρ

Γκαλοπάρ

Τον Οκτώβριο του 2016...

Δευτέρα

Δευτέρα

Γύριζα ξημερώματα...

Επιστροφές

Επιστροφές

Βγάζω τα σπασμένα...

Ένορκοι

Ένορκοι

Ένας φώναξε κάτι από...

Μικρότερος

Μικρότερος

Αναλύσεις,...

  • Ενισχυτές

    Ενισχυτές

    Monday, 23 October 2017 23:18
  • Ανάσα

    Ανάσα

    Saturday, 21 October 2017 22:59
  • Μαυρίδης

    Μαυρίδης

    Saturday, 21 October 2017 12:40
  • Θάνατος

    Θάνατος

    Friday, 20 October 2017 20:07
  • Θεωρητικά

    Θεωρητικά

    Friday, 20 October 2017 17:13
  • Αποχή

    Αποχή

    Friday, 20 October 2017 11:00
  • Ψηλότερα

    Ψηλότερα

    Thursday, 19 October 2017 15:11
  • Γκαλοπάρ

    Γκαλοπάρ

    Tuesday, 17 October 2017 13:57
  • Δευτέρα

    Δευτέρα

    Monday, 16 October 2017 11:33
  • Επιστροφές

    Επιστροφές

    Sunday, 15 October 2017 22:00
  • Ένορκοι

    Ένορκοι

    Wednesday, 11 October 2017 15:45
  • Μικρότερος

    Μικρότερος

    Sunday, 08 October 2017 16:01

2001cup«Ο Λαός του ΠΑΟΚ απαιτεί / Η αναφορά στις δέκα και μισή». Και έγινε η βραδινή αναφορά στις δέκα και μισή, αντί για δέκα, όπως απαιτούσε ο στρατευμένος Λαός του ΠΑΟΚ στην Καβύλη του Έβρου, αν και οι περισσότεροι είχαν ήδη παρατήσει το ματς νωρίτερα και είχαν ανηφορίσει για την πλατεία του στρατοπέδου. 3-0 από το ημίχρονο ήταν αυτό, μεγάλο στραπάτσο από την Αϊντχόφεν του Γκέρετς, μας είχαν περιλάβει ο Κέζμαν με τον Φαν Μπόμελ και τον Ρόμενταλ και μας είχαν κομματιάσει, κάθε επίθεση υποψήφια για το τέταρτο γκολ. Τσάμπα η φασαρία, δύο εβδομάδες πριν φύγουμε από τον Έβρο, κάναμε άνω-κάτω τις σκοπιές και τις υπηρεσίες για να δούμε το ματς χωρίς άγχος, που άρχιζε στις 20:30.

Τον Ιανουάριο της ίδιας χρονιάς είχαμε φτάσει στα Ιωάννινα λίγο πριν την έναρξη του Ολυμπιακός-ΠΑΟΚ για το Κύπελλο. Μας μάντρωσαν έξω από τις τουαλέτες οι παλιοί και μας είχαν να περιμένουμε. Με τον Γιώργο και τον Νίκο, παρέα από το Κιλκίς οι γηπεδικοί, το μόνο που μας ένοιαζε ήταν να τελειώνουμε με τα διαδικαστικά και να πάμε στο Καψιμί να δούμε το ματς. Αλλά όπως ήμασταν μαζεμένοι, εμφανίστηκε ένας καθυστερημένος και φώναξε «ποιοι είναι ΠΑΟΚ από εσάς» και βγήκαμε μπροστά εμείς κι άλλοι πέντε-έξι. «Θα σας γαμήσουμε σήμερα, κωλοβούλγαροι». Λίγα λεπτά αργότερα, ακούστηκαν φωνές, πανηγύρια και από την πόρτα ξαναμπήκε ο ίδιος τύπος: «1-0 από το πρώτο λεπτό, μαλακισμένα, δέκα θα φάτε απόψε».

Στο εικοσάλεπτο ο ΠΑΟΚ ισοφάρισε. Τρίτη εμφάνιση του γελοίου με τη σκισμένη παραλλαγή. «Πουστόπαιδα, ποιοι είναι, είπαμε, οι Παοκτσήδες; Εσείς, θα σας λιώσω, ρε, δε θα φύγετε ζωντανοί από εδώ, μαλακισμένα. Άντε γαμώ την τρέλα μου, μόνο Θρύλος, ρε, θα σας πατήσω κάτω, ρε» κι ήταν εκείνο το «ρε» το νησιώτικο, το τραγουδιστό -δε θυμάμαι από ποιο Εφτάνησο ήταν ο κακομοίρης. Θα με θυμάται αυτός, από όσα έγιναν αργότερα εκείνο το δίμηνο, ειδικά το καμένο ερπυστριοφόρο για το οποίο έκανε να βγει μια βδομάδα. Κέρδισε ο Ολυμπιακός, ήρθε στο θάλαμο το βράδυ ο τύπος, τραγουδούσε συνθήματα για την ομάδα του, δεν ασχολήθηκε άλλο μαζί μας. Εμείς, οι «ποιοι είναι ΠΑΟΚ», είχαμε περάσει όλο το ματς στους νιπτήρες, με ένα λαθραίο ραδιοφωνάκι που είχε ένας κρυμμένος πίσω μας και μαθαίναμε την εξέλιξη και την πίκρα.

Οι περισσότεροι στο στρατό ήταν γάβροι -μικρογραφία της κοινωνίας. Το καλοκαίρι έγινα επιλοχίας του Λόχου Διοικήσεως ως απλός φαντάρος, απίστευτο βόλεμα, δεν είχε επιλοχία ο Λόχος και έβαλε ο Λοχαγός εμένα ως μεγαλύτερο από όσους μπορούσαν να μετρήσουν ως το δέκα δίχως να κάνουν παύση, γιατί είχαμε και δυο-τρεις γηραιότερους που δεν ήταν να τους εμπιστεύεσαι ούτε για να μαζέψουν αποτσίγαρα. Επιλοχίας επιφορτισμένος με τη διαλογή αυτών που δικαιούνται να μείνουν στο Καψιμί ως τις δώδεκα παρά για να δουν Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό στο Τσάμπιονς Λιγκ, που εκείνη τη χρονιά έπαιζαν και οι δύο, Τρίτες και Τετάρτες, τι απόλαυση να σου τυχαίνει τέτοιο πράμα και ειδικά μετά από όσα είχες περάσει ως Παοκτσάκι σε μέρος όπου οι Αθηναίοι ήταν πλειοψηφία -πώς να ξεχάσω εκείνο το βράδυ του 0-2 από τον Χούτο, που γύρισα ξημερώματα από τα μαγειρεία, «έτσι, Βουλγαράκι, θα τρως την πούτσα μέσα στην Τούμπα και θα πλένεις και τις κατσαρόλες ως το πρωί, χα χα χα».

Ήταν εφιαλτικό εκείνο το δεκαήμερο. Ο Παναθηναϊκός μας είχε ισοφαρίσει στην Τούμπα 2-2 από 2-0, οι Ολλανδοί μας έριξαν το τρίμπαλο από το ημίχρονο, ο Ολυμπιακός πέρασε με 2-4 από την Τούμπα στο ιστορικό σόου του Κασναφέρη με το ασύλληπτο ρεκόρ των 5.724 εισιτηρίων -η παράγκα βρισκόταν στην κορύφωσή της. Όπου κι αν πήγαινες άκουγες άγρια καζούρα, μέχρι και από τους αρειανούς που μας είχαν σκορπίσει με 4-0 στην αρχή του μήνα. Κι ένιωθα τόσο άχρηστος εκεί πέρα, που τα βλέπαμε όλα στην τηλεόραση, πρώτη φορά από τότε που είχα ξεκινήσει το γήπεδο το 1989 έχανα τόσα ματς, έπρεπε να είμαι κοντά στην ομάδα κι εγώ περνούσα τις μέρες μου παχαίνοντας και μετρώντας το χρόνο ανάποδα.

«Τελευταία χρονιά», σκεφτόμουν, «από τη μέρα που θα απολυθώ δε θα χάσω ούτε έναν αγώνα του ΠΑΟΚ». Κι ήταν πολύ άσχημη η χρονιά που μου ‘τυχε να περάσω από την τηλεόραση στο Καψιμί, που πάντα έπαιζε ΠΑΟΚ επειδή ήμουν επιλοχίας και χεστήκαμε τι ήθελε η πλειοψηφία, πιάναμε δέκα θέσεις μπροστά οι δικοί μας και από πίσω οι άλλοι μουρμούριζαν -στο 1-0 της Ουντινέζε στις καθυστερήσεις πανηγύρισε το 80% της αίθουσας και μετάνιωνα μετά που πήγα στην Τούμπα στον επαναληπτικό και δεν έμεινα εκεί, να το δω μαζί τους, να τους κάνω κωλοδάχτυλα και να βλέπω τα θλιμμένα τους μούτρα.

Όσους γάβρους και βάζελους ξέραμε πως ήταν γηπεδικοί δεν τους επιτρέψαμε, εγώ και η ασπρόμαυρη επιτροπή διαλογής που μου έδινε πληροφορίες, να δούνε ούτε ένα ματς Τσάμπιονς Λιγκ. Πάντα είχαν σκοπιά 10-12, ήταν η εκδίκησή μου. Για τους υπόλοιπους κάναμε άλλο κόλπο, καθόμασταν πίσω στο Καψιμί με το γουόκμαν, ακούγαμε το ματς στο ραδιόφωνο και τους λέγαμε την εξέλιξη της φάσης επειδή στο ράδιο την άκουγες ένα δευτερόλεπτο νωρίτερα: Έξω από την περιοχή ο Βαζέχα, ετοιμαζόταν για το σουτ, φώναζα εγώ «άουτ» και μετά σούταρε στην τηλεόραση ο Βαζέχα και την έστελνε άουτ -έβριζαν οι Αθηναίοι, τους είχαμε διαλύσει την απόλαυση της ζωντανής μετάδοσης. Ο πιο τρελαμένος από τους γηπεδικούς γάβρους, ο Γουπού, ξεκίνησε ένα βράδυ για τη σκοπιά με το μάτι να γυαλίζει -γυάλιζε από καιρό, τον είχα μετρήσει. «Τα λέμε μετά», του είπα, «θα δούμε», απάντησε. Πήγα μαζί του, έκατσα δύο ώρες στον όρχο, άκουσα τι είχε να πει, το επόμενο πρωί τον στείλαμε σπίτι του με τον Λοχαγό. «Ας πάει να αυτοκτονήσει στον Πειραιά», είχε πει ο Λοχαγός, μετά από όσα του εξήγησα πως συμβαίνουν στο μυαλό του γάβρου συναδέλφου. Μέχρι το 4-2, που τον πήρα τηλέφωνο ξημερώματα και ούρλιαζα, δεν είχε αυτοκτονήσει, πάντως.

Κι όμως, εκείνη η χρονιά σώθηκε. Τα ματς με τον Άρη τα είδα στον επόμενο σταθμό μου, στο Νευροκόπι, ανάμεσα σε Παοκτσάκια, καθώς εκεί τα πράματα ήταν καλύτερα. Οι περισσότεροι ήταν δικοί μας, υπήρχε κατανόηση, έλεγες «ΠΑΟΚ» και δεν είχες υπηρεσία την ώρα των ματς. Τους προημιτελικούς με την Ξάνθη τους είδα στην Καβάλα, στην απόσπαση, κατέβηκα Τούμπα με τον Απόλλωνα στο 5-2 του ημιτελικού και τελείωσα μια θητεία, όπου στην περισσότερη διάρκειά της μάλωνα με τους πολυπληθείς γάβρους και τρεις φορές πιάστηκα και στα χέρια, με την τεσσάρα της Φιλαδέλφειας. Απολύθηκα ακριβώς μία εβδομάδα μετά τον τελικό -η ωραιότερη εβδομάδα του δεκαοκτάμηνου στον ελληνικό στρατό, η οποία σημαδεύτηκε από τα χάι-φάιβ και τις αγκαλιές με τον Στρατηγό, που με είχε κάνει προσωπικό του σερβιτόρο στη Λέσχη. «Τους γαμήσαμε, Νικόλα, τι πούτσα ήταν αυτή», «ναι, Στρατηγέ μου, τέτοια πούτσα θα τη θυμούνται για χρόνια».

Μαγεία

Μαγεία

Για ποια ακριβώς «κερκίδα από τα παλιά» με ρωτάς, πιτσιρίκο; Για το 1959; Για το 1965; Για το 1972; ...

Read more
Kρίμα

Kρίμα

Απαντώντας σε όλους μαζί, ο λόγος που δεν ασχολούμαι με τον Άρη είναι πως δε βρίσκω κάποιο λόγο να α ...

Read more
Λάιβ

Λάιβ

Το τράνσκριπτ της ζω&nu ...

Read more
0031

0031

Σαφώς και δε φαντα&zeta ...

Read more
Μίσος

Μίσος

Η γιαγιά μου, η μπάμπω-&L ...

Read more
Νόβασπορτς

Νόβασπορτς

Δε μου αρέσει να μηδενίζω, ούτε να αδικώ. Η καφρίλα, η ολοκληρωτική απαξίωση και η μηδενική σκέψη-αυ ...

Read more
Ασπίδα

Ασπίδα

25 Αυγούστου 2002, 14 χρόνι&al ...

Read more
Ανκόρ

Ανκόρ

Θα ‘χε περάσει κάνα μισάωρο από τη λήξη. Χτύπησε το κινητό, ρε σεις, ακόμα μέσα είστε, τι κάνετε τόσ ...

Read more
Δαίμονες

Δαίμονες

Ο πιο διαχρονικός μ ...

Read more
Στάνκoβιτς

Στάνκoβιτς

Το ερώτημα ήταν άκρως ενδιαφέρον: Έχει διώξει ποτέ ο ΠΑΟΚ προπονητή όντας πρωτοπόρος, όπως έχει κάνε ...

Read more
Λάιβσκορ

Λάιβσκορ

Ζωντανή περιγραφή το& ...

Read more
Επαγγελματίες

Επαγγελματίες

Χρειάζεται και γραπτή ανάλυση αυτό το σχεδιάγραμμα των «επαγγελματιών» που φόρεσαν τις φανέλες ΠΑΟΚ ...

Read more

Θανασάκης

logo