Καζούρα

Καζούρα

Δεν πρόκειται ποτέ...

Ξυστό

Ξυστό

Η εκδρομή είχε...

30

30

Εκείνη η στιγμή, πέντε...

Κεφτέδες

Κεφτέδες

Θυμάμαι που ξάπλωνα...

Τίτλος

Τίτλος

Το αρχείο που...

Τόλιος

Τόλιος

Δεν μπορούσαμε να...

Μηδέν

Μηδέν

Πόσο έτοιμοι...

Τέρατα

Τέρατα

Τα τέρατα μας...

Ωράρια

Ωράρια

Πέρσι είχα κάνει...

Γιαμάχα

Γιαμάχα

Η τριμελής επιτροπή...

Συνταγή

Συνταγή

Δεν είναι εύκολο...

Συλλφίλ

Συλλφίλ

Μπορεί η οπαδική...

  • Καζούρα

    Καζούρα

    Tuesday, 12 December 2017 14:12
  • Ξυστό

    Ξυστό

    Friday, 08 December 2017 15:10
  • 30

    30

    Wednesday, 06 December 2017 20:22
  • Κεφτέδες

    Κεφτέδες

    Saturday, 02 December 2017 13:48
  • Τίτλος

    Τίτλος

    Friday, 01 December 2017 10:03
  • Τόλιος

    Τόλιος

    Wednesday, 29 November 2017 21:08
  • Μηδέν

    Μηδέν

    Wednesday, 29 November 2017 12:12
  • Τέρατα

    Τέρατα

    Monday, 27 November 2017 19:41
  • Ωράρια

    Ωράρια

    Monday, 20 November 2017 15:26
  • Γιαμάχα

    Γιαμάχα

    Thursday, 16 November 2017 20:25
  • Συνταγή

    Συνταγή

    Thursday, 16 November 2017 00:23
  • Συλλφίλ

    Συλλφίλ

    Wednesday, 15 November 2017 15:06

gherkin2009Όπως όλα τα ταξίδια μας στο εξωτερικό, έτσι κι αυτό ήταν οργανωμένο από την Άννα στην εντέλεια. Μνημεία, διαδρομές, η απαραίτητη συναυλία, η απαραίτητη παράσταση.

Αλλά ήρθε η Χουλιγκάνα και τρύπωσε στην κοιλιά της και η εβδομάδα στο Λονδίνο περιορίστηκε κυρίως στο διαμέρισμα όπου μέναμε, στο Ιστ Λόντον, σ’ ένα κτίριο που το ασανσέρ μύριζε μόνιμα κάρι και για να κάνω τσιγάρο έπρεπε να κατεβαίνω δεκαπέντε ορόφους σε έναν περίεργο υπερυψωμένο ακάλυπτο με κάποιους Πακιστανούς χίπιδες που συμπάθησα και με συμπάθησαν με την πρώτη. Και πέρα από τις λίγες βόλτες που καταφέραμε να κάνουμε στα διαλείμματα των ζαλάδων και των εμετών, η εβδομάδα πέρασε κυνηγώντας ένα ποντίκι με λονδρέζικη προφορά και κοιτώντας από το παράθυρο ένα τεράστιο αγγούρι. Το γνωστό «Γκέρκιν», που σημαίνει «αγγούρι» και οι Άγγλοι το αποκαλούσαν έτσι ξεδιάντροπα.

Χάσαμε τη συναυλία του Ντίλαν στο Ο2, αλλά βρήκαμε το Ρεάλ-Μπαρτσελόνα και την πέσαμε να απολαύσουμε το παιχνίδι. Ήταν σαν σήμερα, στις 2 Μαΐου 2009, δηλαδή η Χουλιγκάνα ήταν δύο και κάτι μηνών έμβρυο -ισχυρίζεται πως θυμάται τα πάντα από εκείνο το ταξίδι, πως είδε όλο το Λονδίνο από την κοιλιά της μαμάς της «μέσα από τον αφαλό». Μία εβδομάδα ανάμεσα στην κανονική περίοδο και τα πλέι-οφ, που το είχαμε σίγουρο πως θα βγούμε στο Τσάμπιονς Λιγκ με την υπερομάδα μας και θέλαμε να επιστρέψουμε για την έναρξή τους, οκτώ ημέρες μετά -πού να ξέρουμε πως μας περίμενε ο Κάκος και τα δύο του εγκλήματα με τις αποβολές πριν τη λήξη των ημιχρόνων σε Τούμπα και ΟΑΚΑ, σε Πάμπλο και Σορλέν.

Πρέπει να άκουσαν τα πανηγύρια μας σε όλη την πόλη, τι απίστευτο και ιστορικό ματς, δεν ξεχνιέται με τίποτα. Ιγουαΐν το 1-0 στο 13’, η Μπαρτσελόνα το γυρίζει με τρία γκολ σε 18 λεπτά με Ανρί, Πουγιόλ και Μέσι, μειώνει η Ρεάλ με τον Ράμος στο 55’ και συνεχίζεται το υπερθέαμα με άλλα τρία γκολ από Ανρί, Μέσι και Πικέ. Τελικό 2-6, σε ένα από τα πιο συγκλονιστικά παιχνίδια ποδοσφαίρου που έχω δει στη ζωή μου, με ασταμάτητο τρέξιμο, ξύλο και πάνω-κάτω όπως σχεδόν σε όλα τα Κλάσικο αλλά και οκτώ γκολ, απίστευτες ευκαιρίες, ασύλληπτη νίκη για την Μπάρτσα του Γκουαρντιόλα επί της Ρεάλ του Ράμος μέσα στο Μπερναμπέου. Τα μάτια μας είχαν γουρλώσει, δεν μπορούσαμε να ηρεμήσουμε μετά τη λήξη του ματς. Κάποια στιγμή, θυμόμαστε πως έχει και τελικό Κυπέλλου στην Ελλάδα. Βρίσκουμε το ματς, η ΑΕΚ με τον Ολυμπιακό ήταν στο 4-4, ακριβώς τη στιγμή που ο περιγραφέας έλεγε «όποιος δεν είδε το σημερινό ματς δεν ξέρει τι έχασε». Άρχιζαν τα πέναλτι, κλείσαμε τον υπολογιστή και κατεβήκαμε μια βόλτα στον Τάμεση.

Αόρατοι

Αόρατοι

Δηλώνω δημοσίως πως εγώ δε σας τα ‘λεγα εδώ και καιρό. Αλήθεια. Δεν είμαι ο τεράστιος ποδοσφαιράνθρω ...

Read more
Οφθαλμίατρος

Οφθαλμίατρος

Δεν είχα ιδέα πως ήταν τόσο διάσημος ο οφθαλμίατρος στον οποίο με είχανε στείλει. Σε όποιον λέω την ...

Read more
Ενοχλούμε;

Ενοχλούμε;

Για κάποιο λόγο, αυτοί που μου την πέφτουν περισσότερο είναι οι ναζιστές αεκτσήδες. Σελίδες οπαδών τ ...

Read more
Τηλεόραση

Τηλεόραση

Έχω δει σε αγγλική pu ...

Read more
Τζούνιορ

Τζούνιορ

Όταν δεν είχε ΠΑΟΚ, π&et ...

Read more
Ανάσα

Ανάσα

Πρώτη φορά πήγα στο Πα&la ...

Read more
Κερί

Κερί

Ήταν οι πιο γνωστοί &sigm ...

Read more
0036

0036

Όσες ενστάσεις κι &al ...

Read more
Πρωταθλήτρια

Πρωταθλήτρια

Την προηγούμενη φορά που πήραμε Πρωτάθλημα, κερδίζοντας πάλι τον Ολυμπιακό, βρισκόμουν σε ένα τρένο ...

Read more
Έμπολα

Έμπολα

Σπάνια υποστηρίζω μία ελληνική ομάδα εναντίον άλλης, όταν δεν εμπλέκεται το συμφέρον του ΠΑΟΚ. Συνήθ ...

Read more
Πρώτος

Πρώτος

Στις 23 Σεπτεμβρίου 1 ...

Read more
Σοκοφρέτα

Σοκοφρέτα

Το μεγαλύτερο, το &p ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.