Αντικοινωνικός

Αντικοινωνικός

Νιώθεις αυτό που...

Αλέξανδρε

Αλέξανδρε

Αγαπητέ Αλέξανδρε,...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Non-Fiction

Non-Fiction

Μας κατέστρεψε το...

Ακρωτηριασμένος

Ακρωτηριασμένος

Βγαίνω από μία...

Ολιγαρκής

Ολιγαρκής

Ο κ. Γεώργιος...

Πυροτεχνουργός

Πυροτεχνουργός

Ο ταμίας ζήτησε...

Διαπλοκή

Διαπλοκή

Η ανάλυση των...

Ρεύμα

Ρεύμα

Όλος ο σύγχρονος...

Προσκυνητές

Προσκυνητές

Έχω μερικούς...

Τότε

Τότε

«Ποιο ποδόσφαιρο...

Σκόρπια

Σκόρπια

Στα...

  • Αντικοινωνικός

    Αντικοινωνικός

    Tuesday, 17 April 2018 13:40
  • Αλέξανδρε

    Αλέξανδρε

    Monday, 16 April 2018 02:23
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Wednesday, 11 April 2018 15:50
  • Non-Fiction

    Non-Fiction

    Monday, 09 April 2018 01:30
  • Ακρωτηριασμένος

    Ακρωτηριασμένος

    Thursday, 29 March 2018 23:32
  • Ολιγαρκής

    Ολιγαρκής

    Sunday, 25 March 2018 19:39
  • Πυροτεχνουργός

    Πυροτεχνουργός

    Thursday, 22 March 2018 13:10
  • Διαπλοκή

    Διαπλοκή

    Wednesday, 21 March 2018 11:42
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Tuesday, 20 March 2018 23:32
  • Προσκυνητές

    Προσκυνητές

    Monday, 19 March 2018 19:59
  • Τότε

    Τότε

    Monday, 12 March 2018 22:21
  • Σκόρπια

    Σκόρπια

    Monday, 12 March 2018 00:26

radioΤο κουδούνι της πόρτας διαπέρασε το κεφάλι του σαν τρυπάνι. Άνοιξε για λίγο τα μάτια, τεντώθηκε, γύρισε βαριεστημένα από το άλλο πλευρό και προσπάθησε να ξανακοιμηθεί.

Στο δεύτερο χτύπημα άρχισε να σιγοβρίζει μισοξύπνιος μέσα στο στόμα και κάλυψε τα αυτιά του με το μαξιλάρι. Ξαφνικά, σήκωσε το κεφάλι κι έψαξε για το ξυπνητήρι. «Όχι, ρε πούστη μου! Όχι, γαμώ την γκαντεμιά μου!»

Πετάχτηκε όρθιος, βγήκε από το υπνοδωμάτιο κι έτρεξε στο σαλόνι. Πέταξε κι ένα «έρχομαι» προς το μέρος της εξώπορτας, λίγο πριν χτυπήσει το μικρό δάχτυλο του ποδιού του στο τραπεζάκι του τηλεφώνου. «Γαμώ τη βλακεία της, γαμώ! Γαμώ τα τραπεζάκια της κι όλο το σπίτι της, γαμώ», φώναξε και, κουτσαίνοντας στο ένα πόδι, έφτασε μέχρι το στερεοφωνικό.

«Έρχομαι», ξαναφώναξε κι άνοιξε το ραδιόφωνο, κάνοντας ταυτόχρονα ένα νεύμα στο άγνωστο άτομο έξω από την πόρτα να κάνει ησυχία. Περίμενε δύο με τρία δευτερόλεπτα και, καθώς δεν ακούστηκε τίποτα από τα ηχεία, ξαναπάτησε το κουμπί. «Δεν το πιστεύω, όχι τόση γκαντεμιά, ρε πούστη μου, γαμώ την καθαριότητά της, τη βρώμα, μα πόσο ηλίθια μπορεί να είναι», αναρωτήθηκε σε μια κρίση απελπισίας, διαπιστώνοντας πως το στερεοφωνικό δεν ήταν στην πρίζα. «Έρχομαι», φώναξε για τρίτη φορά, θυμωμένα τώρα. Μέσα σε μια στιγμή, το έβαλε στην πρίζα κι άρχισε να ψάχνει στο ραδιόφωνο.

Είχαν μαλώσει με τη γυναίκα του αμέτρητες φορές για το θέμα του στερεοφωνικού. Δεν εννοούσε να σταματήσει να το αποσυνδέει κάθε φορά που ξεσκόνιζε, παρ' όλο που της είχε εξηγήσει σαφέστατα και επανειλημμένα πως έτσι χάνονταν οι σταθμοί από τη μνήμη του ραδιοφώνου και του ήταν τρομερά βαρετό να τους ξαναψάχνει. Ειδικά τώρα, έχανε και πολύτιμο χρόνο.

Εκείνη την ημέρα, όπως και κάθε μέρα άλλωστε, είχε γυρίσει από τη δουλειά στις δυόμιση. Ήταν αρκετά κουρασμένος, αλλά δεν είχε σκοπό να κοιμηθεί ούτε λεπτό. Ο τελικός άρχιζε στις πέντε και ίσα που προλάβαινε να κάνει ένα μπάνιο και να ετοιμαστεί για να πάει στο σπίτι του αδελφού του να τον δούνε παρέα. Τη δική του τηλεόραση την είχε δώσει για επισκευή το προηγούμενο απόγευμα και δε σκόπευε να χάσει το σημαντικότερο παιχνίδι της χρονιάς. Άναψε το θερμοσίφωνα και ξάπλωσε λιγάκι για να ξεκουραστεί μέχρι να ζεσταθεί το νερό. Ξεφύλλισε την εφημερίδα του, διάβασε το ρεπορτάζ του αγώνα και πήρε ένα τσιγάρο στα χέρια του. Φαίνεται, όμως, πως ήταν περισσότερο κουρασμένος απ' όσο νόμιζε, αφού δεν πρόλαβε καν να το ανάψει πριν τον πάρει ο ύπνος. Φυσικά, η ιστορία δεν έγινε ακριβώς όπως περιγράφεται παρακάτω, καθώς ο αγώνας είναι φανταστικός, αλλά αποτελεί συρραφή αφηγήσεων του Θωμά και, πάνω-κάτω, θεωρώ πως αποτελεί έντιμη απόδοση των πραγματικών περιστατικών.

Το κουδούνι τον ξύπνησε στις εξίμιση. Πανικόβλητος, έτρεξε ν' ανοίξει το ραδιόφωνο μήπως και προλάβει ν' ακούσει τα τελευταία λεπτά. Έπειτα από μια μικρή Οδύσσεια γεμάτη πανικό, πόνο και αρκετή ζαλάδα, κατάφερε τελικά να συντονιστεί στο σταθμό που μετέδιδε τον αγώνα.

«Ο αγώνας που παρακολουθείτε είναι μια προσφορά του ΟΠΑΠ», άκουσε και αυτό το «παρακολουθείτε» του έδωσε ελπίδες πως το ματς δεν είχε τελειώσει ακόμα. «Σε λίγο θα πάμε ξανά στο Αλεξάνδρειο Μέλαθρο για τα τελευταία λεπτά του αγώνα».

«Τάιμ-άουτ», ψιθύρισε και σηκώθηκε να ανοίξει στον άνθρωπο που περίμενε τόσην ώρα στην πόρτα. Υπολόγιζε πως είχε γύρω στα είκοσι δευτερόλεπτα στη διάθεσή του για να τον ξεφορτωθεί, όποιος κι αν ήταν, ό,τι κι αν ήθελε. Χωρίς να χάσει χρόνο ρωτώντας ποιος ήταν, άνοιξε κατευθείαν.

«Εεε... Καλησπέρα», του είπε ντροπαλά μια ξανθιά, μικροκαμωμένη κοπέλα γύρω στα είκοσι. Κρατούσε στο ένα της χέρι μια μεγάλη τσάντα και στο άλλο ένα μπλοκ αποδείξεων. «Καλησπέρα», ψιθύρισε ο Θωμάς, καρφώνοντας το βλέμμα του αρχικά στο μπλουζάκι της και μετά στην τσάντα. Δεν μπορούσε να ηρεμήσει από την υπερένταση και χοροπηδούσε λαχανιασμένος σα να ήθελε να πάει στην τουαλέτα. «Μήπως σας ξύπνησα; Με συγχωρείτε, αλλά πρόκειται για ένα σημαντικό θέμα που μας ενδιαφέρει όλους».

Ο Θωμάς σκέφτηκε πως το μόνο που τον ενδιέφερε ήταν ο αγώνας, αν και, χουφτώνοντας με τα μάτια το γενναιόδωρα προσφερόμενο στήθος της κοπέλας απέναντί του, αποφάσισε για λίγο να διευρύνει τα ενδιαφέροντά του. «Για λέγε»...

«Είμαι από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο. Ετοιμάζουμε μια εκδήλωση κατά των ναρκωτικών και για την ενίσχυσή της προσφέρουμε αυτές τις εικονίτσες της Παναγίας. Όπως σας έλεγα, είναι ένα θέμα που μας ενδιαφέρει όλους και είμαι σίγουρη πως θα θέλατε να βοηθήσετε». Πέρασαν τα δεκαπέντε δευτερόλεπτα, αγχώθηκε ο Θωμάς. «Προφανώς εννοείς να αγοράσω μια εικονίτσα, έτσι»; Άρχισε να ρίχνει κλεφτές ματιές προς το ραδιόφωνο λες και θ' άκουγε με τα μάτια.

Η κοπέλα άρπαξε στη χούφτα τρεις τέσσερις εικόνες, πανομοιότυπες μα σε διαφορετικό μέγεθος η καθεμιά. «Να αγοράσετε… Δεν είναι η κατάλληλη λέξη... Προσφέρουμε μια εικόνα με συμβολικό αντάλλαγμα πεντακόσιες δραχμές. Με το μικρό αυτό ποσό σας δίνεται η ευκαιρία να»...

«Άσε καλύτερα, κοπέλα μου, δε θα πάρω, ευχαριστώ», τη διέκοψε. Η φωνή του εκφωνητή από το σαλόνι προανήγγειλε σύνδεση με το γήπεδο κι ο χρόνος του τελείωνε. «Σας φαίνεται τόσο μεγάλο το ποσό των πεντακοσίων δραχμών; Υπάρχει και η φθηνότερη έκδοση, ορίστε, συσκευασία τσέπης για να σας φυλάει διαρκώς»... Εκεί ο Θωμάς έκοψε την κουβέντα, «άκου, κορίτσι μου, ούτε λεφτά για πέταμα έχω, ούτε στο Θεό πιστεύω, ούτε κατά των ναρκωτικών είμαι, οπότε δε βρίσκω λόγο να συνεχίσω αυτήν τη συζήτηση. Άντε γεια τώρα, έχουμε και δουλειές».

Έκλεισε με δύναμη την πόρτα κι έτρεξε προς το σαλόνι. Σταμάτησε, όμως, μπροστά στο μεγάλο καθρέφτη του χολ, συνειδητοποιώντας πως, τόσην ώρα που τα έλεγε με την πιτσιρίκα, φορούσε μόνο ένα βρακί. Άνοιξε την πόρτα ξανά. Η κοπέλα ήταν ακόμα εκεί, σκυμμένη στο πάτωμα και τακτοποιούσε τις εικονίτσες στην τσάντα της. «Και να με συμπαθάς για την εμφάνιση, έτσι; Άμα θες, πέρνα σε καμιά ώρα, να το σκεφτώ λιγάκι το θέμα, να τα πούμε καλύτερα».

Ο Θωμάς δυνάμωσε την ένταση και στάθηκε όρθιος μπροστά στα ηχεία. «Και πάλι, λοιπόν, στο Αλεξάνδρειο Μέλαθρο, όπου πενήντα δευτερόλεπτα πριν ακουστεί η κόρνα της γραμματείας ο Άρης είναι στην επίθεση». «Πόσο είναι, ρε πούστη;» αναρωτήθηκε τρέμoντας από την αγωνία.

«Ο Αγγελίδης δίνει για τον Γιαννάκη, Γιαννάκης, προσπαθεί να ξεφύγει από το ασφυκτικό μαρκάρισμα του Πρέλεβιτς, περνάει την μπάλα μέσα»… «Πόσο είναι, ρε ηλίθιε;» φώναξε απευθυνόμενος στον εκφωνητή, ξεχνώντας προφανώς πως αυτός δεν ήταν σε θέση να του απαντήσει. «Μισούνοφ τώρα, με πλάτη στο καλάθι, έχει αντίπαλο τον Μπάρλοου, απομένουν πέντε δευτερόλεπτα στον Άρη για να εκδηλώσει επίθεση, γυρίζει»… «Άμυνα, άμυνα, ρε μαλάκες, κόψ' τον, ρε Κένεθ, γάμησέ τον, πόσο είναι, ρε μπάσταρδε, πες το σκορ, γαμώ το σπίτι σου...»

Φώναζε κι έβριζε έχοντας αρπάξει και με τα δύο χέρια το στερεοφωνικό, ταρακουνώντας το πέρα-δώθε. Το γυμνό του σώμα κολυμπούσε στον ιδρώτα που έτρεχε στο στήθος, την πλάτη και το πρόσωπό του. «Βγάζει έξω στο τρίποντο για τον αμαρκάριστο Σούμποτιτς, δύο δευτερόλεπτα, ένα, Σούμποτιτς, σηκώνεται ανενόχλητος, σουτάρει για τρεις»…

«Έξω, ρε πούστη, έξω, όχι τώρα, όχι τώρα!» «Αστοχεί!» «Ριμπάουντ! Ριμπάουντ!» «Και η μπάλα στα χέρια των παικτών του ΠΑΟΚ»… «Μπράβο ρε, μπράβο, πάμε τώρα, άντε, ρε Δικέφαλε, πες, ρε καραγκιόζη, το σκορ, λέγε, ρε βλάκα, πόσο είναι;»

Ο Θωμάς είχε τώρα γονατίσει κι είχε σκεπάσει με τις παλάμες το πρόσωπό του. Βρισκόταν σε μια κατάσταση ανάμεσα στην προσευχή και την απελπισία. «Είκοσι τρία δευτερόλεπτα, όλα για τον ΠΑΟΚ, κυρίες και κύριοι, ο οποίος όπως φαίνεται θα τα εξαντλήσει»…

«Πόσο είναι, ρε;» Ξέσπασε σε λυγμούς από το άγχος του. Το στομάχι του είχε σφιχτεί τόσο πολύ που ήθελε να ξεράσει.«Για τους φίλους που μόλις τώρα άνοιξαν τους δέκτες των ραδιοφώνων τους, να θυμίσουμε πως»… «Άντε, ρε πούστη, επιτέλους»… «Η μετάδοση γίνεται μετ' εμποδίων, καθώς υπάρχουν κάποια τεχνικά προβλήματα και γι' αυτό ο ήχος»… «Άντε ρε γαμήσου κι εσύ κι ο ήχος σου, τι 'ναι αυτοί οι μαλάκες ρε, πες το σκορ ρε που να μην προλάβεις να δεις τη λήξη, ρε άχρηστε!»

Είχε διπλωθεί στα δύο. Γονατισμένος, με το πρόσωπο να ακουμπάει στο χαλί και τα χέρια πίσω στο σβέρκο. Άκουγε ανήμπορος τα τελευταία βασανιστικά δευτερόλεπτα. «Δέκα τώρα, Πρέλεβιτς, μπαίνει όμορφα στη ρακέτα, βγάζει πανέξυπνα την μπάλα στον Κόρφα που είναι αμαρκάριστος, τώρα τρέχει πάνω του ο Γιαννάκης, Κόρφας, Κόρφας, προσποιείται, Κόρφας, θα σηκωθεί για τρίποντο»… «Βάλ' το, ρε Τζόνι, βάλ' το, αγόρι μου!» «Όχι, θα δώσει στον Μπουντούρη, Μπουντούρης, βλέπει αμαρκάριστο τον Μπάρλοου στη γωνία, κάνει κίνηση»… «Δώσ' την, δώσ' την»… «Όχι, προτιμά να κάνει διείσδυση, τέσσερα δευτερόλεπτα, Μπουντούρης, τρέχει πάνω του ο Σούμποτιτς»… «Σκίσ' τον, ρε Νικόλα, σκίσ' τον, τον πούστη, μέσα»…

«Και; Τι έδωσαν οι διαιτητές; Φάουλ ή βήματα;» «Τι βήματα, ρε πούστη μου, καθαρό φάουλ!» «Φάουλ!» «Πάρ' τα ρε, πάρ' τα ρε Σούμποτιτς, ΠΑΟΚ ολέ, ΠΑΟΚ ολέ, ΠΑΟΚ ολέ, ολέ, ολέ, βάλ' τες τώρα εσύ»… «Φάουλ επιθετικό έχει δώσει τελικά ο κύριος Βορεάδης»…

«Τι λένε ρε, όχι, γαμώ την γκαντεμιά μας, μια ζωή στο τελευταίο δευτερόλεπτο»… «Τελικά μάλλον βήματα έχουν σφυριχτεί, απ' όσο μπορώ να καταλάβω από τη θέση που βρίσκομαι»… «Όχι και βήματα ρε, γαμώ τη μαλακία του, μια ζωή αυτό το παιδί στο τέλος την κάνει την πατάτα»…

«Φάουλ! Φάουλ, κυρίες και κύριοι, του Σούμποτιτς πάνω στον Μπουντούρη έχει δώσει τελικά ο κύριος Βορεάδης κι ο παίκτης του ΠΑΟΚ θα εκτελέσει δύο βολές»… «Αποφάσισε, μωρή κουφάλα, τι θα γίνει τελικά και τελικά, πόσο είναι το σκορ, όχι, ρε πούστη μου, πού έμπλεξα, γαμώ τον ύπνο μου, ρε τη μαλακισμένη που μου χάλασε την τηλεόραση, τώρα βρήκε κι αυτή να παίζει με τα κανάλια, γαμώ τη Λάμψη της γαμώ;»

«Ο Μπουντούρης παίρνει θέση στη γραμμή των βολών, Μπουντούρης, έχει μία στις τέσσερις στο σημερινό παιχνίδι»… «Τι μία στις τέσσερις, ρε βλαμμένο, τελικό παίζουμε σήμερα, ε, ρε πούστη μου, γαμώ τα λεφτά που παίρνετε, ρε μαλακισμένα, εγώ να έμπαινα καλύτερα θα έπαιζα, κοίταξε μια γκαντεμιά σήμερα»… «Ο Μπουντούρης, λοιπόν, ετοιμάζεται να εκτελέσει δύο βολές, σουτάρει και»… «Μέσα, παιχταρά μου!» «Έξω η πρώτη!»

«Πάλι θα το χάσουμε από σένα, ρε καθυστερημένε, βάλε τη δεύτερη τουλάχιστον, μα πόσο είναι, τελοσπάντων, τι γίνεται τώρα, κερδίζουμε, χάνουμε, παράταση, δεν ξέρω για τι να παρακαλάω, ρε πούστη μου, τι στο διάολο γίνεται, μίλα κι εσύ, ρε καραγκιόζη, πες το σκορ επιτέλους!» «Εκτελεί τη δεύτερη και»… «Μέσα, παιχταρά μου!» «Έξω και η δεύτερη!» «Όχι, ρε άχρηστε, όχι πάλι»…

Ο Θωμάς με μια κίνηση βρέθηκε ανάσκελα, σε έκταση και χτυπιόταν σα χταπόδι κουνώντας πάνω κάτω τα χέρια και τα πόδια του. «Ο Μπάρλοου, όμως, θα πάρει το επιθετικό ριμπάουντ»… «Ναι... Ναι»… Σηκώθηκε απότομα και μαρμάρωσε κοιτώντας με Θεία προσήλωση το ραδιόφωνο. «Και θα καρφώσει, κυρίες και κύριοι, θεαματικά στο καλάθι του Άρη!»

«Ναι, ρε πούστη μου, ναι, ναι, ναι!» φώναξε, συνοδεύοντας με γροθιές στο ραδιόφωνο κάθε «ναι» που έβγαζε. «Δε μετράει, λέει με χαρακτηριστικές κινήσεις ο κύριος Βορεάδης»… Συνέχισε να γρονθοκοπάει τη συσκευή, χωρίς αυτή τη φορά να φωνάζει τίποτα. «Ο παίκτης του ΠΑΟΚ διαμαρτύρεται στους διαιτητές, αλλά τίποτα δε θ' αλλάξει, το παιχνίδι, λοιπόν, τελείωσε»…

«Σκατά, σκατά, σκατά, ρε πούστη μου, πάλι έτσι τη χάσαμε την κούπα, γαμώ τη διαιτησία μου, σκατά!» «Με διαμαρτυρίες, λοιπόν, γράφεται ο επίλογος του μεγάλου τελικού που παρακολουθήσατε από την ΕΡΑ-Σπορ»… «Τι διαμαρτυρίες τώρα, ε, δεν τα ξέρουμε, πρώτη φορά είναι, μια ζωή τα ίδια και τα ίδια, ε ρε πούστη μου, πώς χάσαμε πάλι έτσι στο τέλος»… «Τελικά ο Μπάρλοου δίνει το χέρι του στο διαιτητή, όλα, λοιπόν, τελείωσαν στο Αλεξάνδρειο»… «Ναι, ρε, δωσ' του και το χέρι, του μπαγλαμά, μας γάμησε και γίνατε και φιλαράκια, ε, βέβαια, όλοι μια φάρα είστε, αει στο διάολο, γαμώ το μπάσκετ μου, δεν ασχολούμαι ξανά με τους παλιόφλωρους, μπάλα και πάλι μπάλα ρε, αει σιχτίρ, άντε γαμώτο, συγχίστηκα πάλι, άντε γαμώ τα λεφτά που παίρνετε, άχρηστοι!» «Ο ΠΑΟΚ, λοιπόν, είναι ο νέος Πρωταθλητής, κυρίες και κύριοι, επικρατώντας άνετα και δίκαια επί της ομάδας του Άρη με 80-62»…

Γαλάνης

Γαλάνης

Δεν ξέρω αν επρόκειτο για βρώμικες διασυνδέσεις του Μπάνε με τη στατιστική υπηρεσία του Γαλάνη ή για ...

Read more
Ρατσισμός

Ρατσισμός

- Μπαμπά;- Ναι, παιδί μου.- & ...

Read more
Απολίτιστος

Απολίτιστος

«Αν ήμουν ο Μαραντόν&alpha ...

Read more
Κόλαση

Κόλαση

«Η Κόλαση» του Ντάντ& ...

Read more
Ενδιαφέρον

Ενδιαφέρον

Με αφορμή το σχόλιο ενός –κατά δήλωση- παναθηναϊκού, ας αναλύσουμε την οπαδική συνείδηση του Παοκτσή ...

Read more
Μαυρίδης

Μαυρίδης

Οι μόνοι που γνωρίζ&omicr ...

Read more
Πατάρι

Πατάρι

Έχεις τον πόνο σου &alpha ...

Read more
Κυμαινόμενο

Κυμαινόμενο

Η οργάνωση μιας εκδρομής από την επαρχία για Τούμπα ήθελε πολύ τρέξιμο. Απλή εκδρομή, ας πούμε ένα Π ...

Read more
Αναγούλα

Αναγούλα

Σαράντα πέντε αγώνες, ό ...

Read more
Όνειρο

Όνειρο

«Είναι το όνειρό μου να τελειώσω την καριέρα μου στον ΠΑΟΚ, έστω και για 10 μέρες. Αυτό είναι το όνε ...

Read more
Χαΐρι

Χαΐρι

Ο Κώστας Λαγωνίδης ...

Read more
Μουντιάλ

Μουντιάλ

Κάθε τέσσερα χρόνια η ίδια ιστορία. Τι να υποστηρίξεις στο Μουντιάλ. ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.