Αντικοινωνικός

Αντικοινωνικός

Νιώθεις αυτό που...

Αλέξανδρε

Αλέξανδρε

Αγαπητέ Αλέξανδρε,...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Non-Fiction

Non-Fiction

Μας κατέστρεψε το...

Ακρωτηριασμένος

Ακρωτηριασμένος

Βγαίνω από μία...

Ολιγαρκής

Ολιγαρκής

Ο κ. Γεώργιος...

Πυροτεχνουργός

Πυροτεχνουργός

Ο ταμίας ζήτησε...

Διαπλοκή

Διαπλοκή

Η ανάλυση των...

Ρεύμα

Ρεύμα

Όλος ο σύγχρονος...

Προσκυνητές

Προσκυνητές

Έχω μερικούς...

Τότε

Τότε

«Ποιο ποδόσφαιρο...

Σκόρπια

Σκόρπια

Στα...

  • Αντικοινωνικός

    Αντικοινωνικός

    Tuesday, 17 April 2018 13:40
  • Αλέξανδρε

    Αλέξανδρε

    Monday, 16 April 2018 02:23
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Wednesday, 11 April 2018 15:50
  • Non-Fiction

    Non-Fiction

    Monday, 09 April 2018 01:30
  • Ακρωτηριασμένος

    Ακρωτηριασμένος

    Thursday, 29 March 2018 23:32
  • Ολιγαρκής

    Ολιγαρκής

    Sunday, 25 March 2018 19:39
  • Πυροτεχνουργός

    Πυροτεχνουργός

    Thursday, 22 March 2018 13:10
  • Διαπλοκή

    Διαπλοκή

    Wednesday, 21 March 2018 11:42
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Tuesday, 20 March 2018 23:32
  • Προσκυνητές

    Προσκυνητές

    Monday, 19 March 2018 19:59
  • Τότε

    Τότε

    Monday, 12 March 2018 22:21
  • Σκόρπια

    Σκόρπια

    Monday, 12 March 2018 00:26

kampanesΘα ήμουν στην ηλικία της μεγάλης μου κόρης, κάπου έξι-εφτά χρόνων, όταν η μάνα μου μού αποκάλυψε ένα από τα μεγαλύτερα μυστικά της Χριστιανοσύνης: Κάθε Μεγάλη Παρασκευή βρέχει. Σοκαρίστηκα. Τα σχολεία είχαν κλείσει για τις διακοπές του Πάσχα, εμείς στη γειτονιά από το πρωί ως το βράδυ παίζαμε μπάλα, αλλά είχε ξημερώσει η Παρασκευή και έριχνε μια ψιχάλα που απαγόρευε τις αθλοπαιδιές. Επειδή η γειτονιά μας, τα περίφημα «Βατραχαίικα», είχε χτιστεί πάνω σε έλος και με την πρώτη σταγόνα μεταμορφωνόταν σε υδροβιότοπο και κέντρο παγκόσμιας κληρονομιάς των συμπαθών αμφίβιων. Άκουγες τη βροχή στην ταράτσα και ήξερες πως, μέχρι να κατεβείς, θα έχει πλημμυρίσει η γειτονιά και για να διανύσεις πενήντα μέτρα θα έπρεπε να χαιρετήσεις όλη τη ζωή ενός βατράχου, από νεογέννητους γυρίνους που πλατσούριζαν χαρωπά μέχρι κάτι βετεράνους που ζούσαν χρόνια στα μέρη μας και μας ήξεραν και για τον καθένα είχαν και διαφορετικό βρεκεκέξ για καλημέρα.

Εμένα μου κόλλησε στο μυαλό αυτή η μυσταγωγία. «Κάθε Μεγάλη Παρασκευή βρέχει», με κοιτούσε στα μάτια και μου μιλούσε σα να μου εμπιστευόταν το Κλειδί της Πίστης. Πέρασε ένας χρόνος, ήρθε η επόμενη Μεγάλη Παρασκευή, ξύπνησα μέσα στην αδρεναλίνη και έτρεξα στο παράθυρο: Έβρεχε. Κι άλλη Μεγάλη Παρασκευή, κι άλλο ξύπνημα, κι άλλη επιβεβαίωση. Ήρθαν, βέβαια, κάτι Μεγάλες Παρασκευές που δεν έριχνε από το πρωί, γέμιζα με άγχος, η μάνα μου με καθησύχαζε, «κάτσε ακόμα, έχει ως το βράδυ» και, όντως, όπως το είχε πει, πριν πάει δώδεκα έβρεχε -έστω, από μια σταγόνα, αλλά έβρεχε. Πορώθηκα με την ιστορία, που ήταν και κινητή εορτή, δεν ήταν, ας πούμε, συγκεκριμένη μέρα του χρόνου που άλλαζαν τα βαρομετρικά χαμηλά και άνοιγε ο ουρανός, ο Κύριος επέλεγε την ημέρα όποια ημερομηνία κι αν έπεφτε. Μέχρι και στο φάιναλ-φορ, όλοι έβριζαν που χάσαμε το Πρωταθλητριών τη Μεγάλη Τρίτη κι εγώ πιο πολύ αγχωνόμουν για την Παρασκευή, άμα θα έβρεχε. Αλλά δεν το έδειχνα, έλεγαν στην παρέα για τον Τσέκο και τον Ρουσκόνι και τον Ίβκοβιτς κι εγώ συμφωνούσα, «ναι, αν δεν τράκαρε ο Τσέκος θα το σηκώναμε, ναι», αλλά ο νους μου ήταν αλλού.

Πέρασαν τα χρόνια, έβγαλα το σχολείο, ήρθα Θεσσαλονίκη, έχασα την πίστη μου αλλά ακόμα με έτρωγε αυτό το περίεργο με τη βροχή κάθε Μεγάλη Παρασκευή. Το ‘λεγε η μάνα μου, όποτε πήγαινα στο χωριό, «νομίζεις πως δεν πιστεύεις αλλά το κάνεις από αντίδραση». Και έφτανε η συγκεκριμένη μέρα, με ξυπνούσε καμαρωτή και μου έλεγε «άιντε, ξύπνα, δες τι καιρό κάνει έξω». Ώσπου φτάσαμε σε μια Μεγάλη Παρασκευή περίπου είκοσι χρόνια μετά την αρχική μου συγκλονιστική ανακάλυψη. Δεν είχε βρέξει όλη νύχτα, το ήξερα επειδή δούλευα νύχτα και είχα πάει σπίτι το πρωί, δεν είχε βρέξει όλη μέρα μέχρι το μεσημέρι που ξύπνησα, πήγε απόγευμα, βράδιασε, ρώτησα και στη γειτονιά τους περιπτεράδες που όλα τα ξέρουν, όχι, δεν είχε ρίξει σταλιά, ούτε σήμερα ούτε τόσες μέρες. Γλύκανε η ψυχή μου, επιτέλους, θα σπάσω κι αυτόν το μύθο, περίμενα να πάει μεσάνυχτα, κατέβηκα στο καρτοτηλέφωνο της Ιασωνίδου που μέναμε εκεί κοντά, πήρα τη μάνα μου και την ξύπνησα. «Τι έγινε, έπαθες τίποτα, είσαι στο νοσοκομείο, να έρθω»; Όχι, δεν έπαθα τίποτα. Πήρα να σου πω ότι μόλις τελείωσε η Μεγάλη Παρασκευή. Έβρεξε στο χωριό; «Όχι, δεν έβρεξε σήμερα». Ούτε εδώ. «Ναι, γι’ αυτό με ξύπνησες, να με πεις για τον καιρό»; Ρε μάνα, εσύ δεν έλεγες πως ο Θεός κάθε Μεγάλη Παρασκευή βρέχει κι αυτό είναι σημάδι πως υπάρχει; «Ναι, εννοείται». Ε, τώρα τι έχεις να πεις. «Αχ, βρε γιαβρί μου, εδώ σ’ εμάς δεν έβρεξε, αλλά κάπου στον κόσμο, δεν μπορεί, θα έβρεξε σήμερα».

Ουσία

Ουσία

Ουσία μαγική. Χωρίς το χθεσινό, σήμερα το πρωί θα γκρίνιαζα για το αυχενικό, ούτε από το κρεβάτι δε ...

Read more
Αθωότητα

Αθωότητα

Αυτές τις άγιες ημέρες η ανάγκη για αυτοκάθαρση είναι δυνατότερη από ποτέ. Να ξεπλύνεις τις βρωμιές ...

Read more
Χανιά

Χανιά

Έχεις χάσει από τον Π&Alph ...

Read more
Παρτιζάν

Παρτιζάν

Θα προτιμήσω να καταθέσω την άποψή μου εντελώς στα τυφλά κι ας χαρακτηριστώ ως ανιστόρητος, υβριστής ...

Read more
Ανάσα

Ανάσα

Πρώτη φορά πήγα στο Πα&la ...

Read more
Συνθήματα

Συνθήματα

Παρακολουθώ με ενδιαφέρον τις προσπάθειες κάποιων νέων παιδιών να ανανεώσουν το οπλοστάσιο των συνθη ...

Read more
24

24

Τον Δεκέμβριο του 20 ...

Read more
Τερματοφύλακας

Τερματοφύλακας

Η προσωπική μου κορυφαία στιγμή για το 2015 δε θα μπορούσε να είναι άλλη από τη μέρα που πάτησα το χ ...

Read more
Ραβασάκια

Ραβασάκια

Ο Γιώργος Γεωργιάδης ζήτησε από τους ποδοσφαιριστές του ΠΑΟΚ να γράψουν σε ένα χαρτάκι, ανώνυμα, τι ...

Read more
Μπερδεμένα

Μπερδεμένα

Έχω να μεθύσω, να χάσω &tau ...

Read more
Ευαίσθητος

Ευαίσθητος

Μια φορά είχαν βάλει τους βάζελους στη 10, στο Παλέ. Για τους νέους, όπως βλέπεις στην τηλεόραση απέ ...

Read more
Ψείρισμα

Ψείρισμα

Κριτική ΠΑΟΚ-Πανιώνιος 84-80 Το κλέψιμο του Κούπερ στο κέντρο του γηπέδου και το τρίποντο στη συνέχ ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.