Θάνατος

Θάνατος

Όταν είσαι μικρός,...

Θεωρητικά

Θεωρητικά

Θεωρητικά, ο ΠΑΟΚ...

Αποχή

Αποχή

Η λέξη που ειπώθηκε...

Ψηλότερα

Ψηλότερα

Η υπόθεση είναι η...

Γκαλοπάρ

Γκαλοπάρ

Τον Οκτώβριο του 2016...

Δευτέρα

Δευτέρα

Γύριζα ξημερώματα...

Επιστροφές

Επιστροφές

Βγάζω τα σπασμένα...

Ένορκοι

Ένορκοι

Ένας φώναξε κάτι από...

Μικρότερος

Μικρότερος

Αναλύσεις,...

Φως

Φως

Εγώ δεν είχα τέτοια...

Βράχια

Βράχια

1 Οκτωβρίου 1992 - 1...

Χημεία

Χημεία

Το μεγαλύτερο πανί...

  • Θάνατος

    Θάνατος

    Friday, 20 October 2017 20:07
  • Θεωρητικά

    Θεωρητικά

    Friday, 20 October 2017 17:13
  • Αποχή

    Αποχή

    Friday, 20 October 2017 11:00
  • Ψηλότερα

    Ψηλότερα

    Thursday, 19 October 2017 15:11
  • Γκαλοπάρ

    Γκαλοπάρ

    Tuesday, 17 October 2017 13:57
  • Δευτέρα

    Δευτέρα

    Monday, 16 October 2017 11:33
  • Επιστροφές

    Επιστροφές

    Sunday, 15 October 2017 22:00
  • Ένορκοι

    Ένορκοι

    Wednesday, 11 October 2017 15:45
  • Μικρότερος

    Μικρότερος

    Sunday, 08 October 2017 16:01
  • Φως

    Φως

    Thursday, 05 October 2017 15:03
  • Βράχια

    Βράχια

    Sunday, 01 October 2017 13:44
  • Χημεία

    Χημεία

    Friday, 29 September 2017 15:13

ximiaΤο μεγαλύτερο πανί που κρεμάστηκε στη μεγαλύτερη σε μέγεθος εκδρομή αντικατόπτριζε και την οπτική κάποιων αυτής της γενιάς για τον ΠΑΟΚ: Καμάρι όχι επειδή είναι Παοκτσήδες, αλλά επειδή παίρνουν ναρκωτικά.

Το ακούς στα συνθήματα, το αντιλαμβάνεσαι τριγύρω στις κουβέντες, το θαύμασες και στον τελικό της αηδίας πριν τρία χρόνια. Η μεγαλύτερη μετακίνηση ναρκωτικών. Ούτε ΠΑΟΚ, ούτε τίποτα. Ναρκωτικά, ναρκωτικά, νιανιανιά, νιανιανιά, χασίσι πίνουμε πολύ, έτσι μάθαμε από παιδιά. Και να πεις πως είναι πολλοί, πάει στο διάολο -οι περισσότεροι δεν έχουν σχέση με το άθλημα. Γιατί να κολλάνε τα μυαλά τους και να τραγουδάνε ωδές στη μαστούρα τους και όχι στη μαστούρα του ΠΑΟΚ, τι να πω, δεν το καταλαβαίνω.

Ένας δικός μου με ρώτησε, σε μια στάση, «κουβαλάς τίποτα»; «Τρεις καρτέλες», του είπα, «θες να σε φτιάξω»; Τρέξανε τα σάλια του, με σκάναρε από πάνω μέχρι κάτω, περίμενε σαν ατάιστος σκύλος να βγάλω το κόκαλο να το γλείψει. Ντεπόν, Μεσουλίντ, Μαλόξ. «Πλάκα με κάνεις, ρε μαλάκα»; Όχι, γιατί να σου κάνω πλάκα, καθένας με τη χημεία του και το φτιάξιμό του. «Είπα κι εγώ, μια φορά να έχεις κι εσύ κάτι να κεράσεις, ρε φίλε. Πάω στους άλλους». Δεν είχα να κεράσω. Ούτε να κεραστώ είχα σκοπό, δεν ξέρω γιατί το είπε έτσι ο τύπος, θα με μπέρδεψε με άλλον ή θα με μπέρδεψε με εμένα πριν από είκοσι τόσα χρόνια, που μπορεί πάλι να μην κερνούσα αλλά είχα καλές παρέες.

Κορόιδευαν τα πιτσιρίκια, «τι τα κουβαλάς όλα αυτά». Ντεπόν για τον πονοκέφαλο, Μεσουλίντ για τον απίστευτο πονοκέφαλο, Μαλόξ για τα δακρυγόνα. «Πφφφ». Καλά. Όταν θα τα τρώμε στο κεφάλι να δούμε ποιος θα προλάβει να μου κάνει τράκα. Δε χρειάστηκαν, τελικά, αν και έφαγα προληπτικά ένα στο φευγιό, όταν άκουσα τα πρώτα μπαμ-μπουμ που, ευτυχώς, ήταν απλές χειροβομβίδες που μας τα έκαναν αέρα. Αλλά τα Μεσουλίντ μου έσωσαν την εκδρομή. Δεν είχα ξαναπάρει, ήταν πρόταση του οδοντίατρου, «στα μεγάλα ζόρια μόνο αυτά θα σε σώσουν, αλλά το νου σου, όχι πολλά, θα χαλάσεις τα νεφρά σου».

Περάσαμε αυτά που περάσαμε όλη νύχτα κι όλη μέρα στο δρόμο, φτάσαμε καμιά ώρα πριν το παιχνίδι και άρχισα να καταρρέω. Το αυχενικό δεν αστειεύεται μετά από τόσες ώρες διπλωμένος στη θέση, ένιωθα τα τρυπάνια στα μηνίγγια και έτρεμα. Έβγαλα την καρτέλα με τα Μεσουλίντ, την κοίταξα, ένιωσα ένα δέος λόγω της περιγραφής από το γιατρό, θυμήθηκα τις γαλαρίες που ηρεμούσαν με τα Άλφα και με τα Ύψιλον και κόλλησε το μυαλό μου, πάντα τη σιχαινόμουνα τη χημεία, δεν την ακούμπησα ποτέ. Αλλά αυτά ήταν νόμιμα, πουλιούνται ελεύθερα στα φαρμακεία, τι να πάθεις, άντε να σε πιάσει κανένα τσιρλιό, δε γαμιέται, να περάσει το κεφάλι, να μπορώ να φωνάξω, να αδειάσω το μυαλό μου, να μπούμε μέσα στο τέλος, να σηκώσουμε το Κύπελλο με την ομάδα, να κάνουμε το γύρο του θριάμβου και ποιος ξέρει αν τα βαζελάκια θα έχουνε κέφια για ομορφιές, θα χρειαστούν δυνάμεις, πάρ’ το να συνέρθεις. «Φάε κάτι, θα σε ξεσκίσει», είπε κάποιος, νομίζω ο Μήτσος. Τι να φάω, πού να το βρω. «Έχει απ’ έξω χοτ-ντογκ». Λες; «Ναι, ρε, με άδειο στομάχι θα πάθεις ζημιά».

Όντως, είχε απ’ έξω μια ιστορία που πουλούσαν χοτ-ντογκ. Το έχω λίγο θολό, πλήρωνες και μετά έπαιρνες, κάπως έτσι. Αλλά την ώρα που πήγα εγώ είχαν τελειώσει, γκρίνιαζε ο κόσμος, φώναζαν οι κάγκουρες, φώναζε και ο υπεύθυνος εκεί πέρα να ηρεμήσουν, «σε λίγο μας φέρνουν από το άλλο κυλικείο», ωραία κατάσταση. Καμιά εκατοστή δικοί μας, μίρλα, βρισίδια, τα λεφτά μας πίσω. Πάω κοντά, λέω «ένα σκέτο μπορώ να έχω»; «Βεβαίως», απαντάει η όμορφη κοπέλα, που δεν τη θυμάμαι αλλά γράφω «όμορφη κοπέλα» για να ομορφύνει το κείμενο, «κάν’ τα δύο», το ξανασκέφτομαι, «βεβαίως», ξαναλέει η όμορφη κοπέλα και τσακ-μπαμ μου δίνει δύο χοτ-ντογκ, ενώ τριγύρω μου ο πεινασμένος Λαός κοιτάζει απορημένος. Επειδή ο παλιός την πήρε γραμμή τη δουλειά, αυτοί οι νέοι ήθελαν μουστάρδες και κέτσαπ και ιστορίες στο φαγητό τους, δεν την πάλευαν με το σκέτο το κρέας και το ψωμί τα καλομαθημένα, τελείωσε η μουστάρδα, τελείωσε και η κέτσαπ και κόλλησε ο μηχανισμός. Αφού τα έβλεπα τα λουκάνικα, έβλεπα και τα ψωμάκια, την έκανα τη δουλειά. Μέχρι να ανοίξω δρόμο να φύγω, άρχισαν όλοι το ίδιο: «Δύο σκέτα για μένα», «ένα εγώ», «καλά, ρε μαλακισμένες, είχατε και δε μας το λέτε» και γενικώς αυτά που συμβαίνουν όταν πάω κάπου και τα κάνω όλα πουτάνα και φεύγω.

Μπαίνω στο γήπεδο πάλι, την πέφτω κάτω και αραδιάζω το φαγητό. Ο Λαός είναι όρθιος εκείνη την ώρα, τραγουδάνε όλοι, εγώ αρχίζω το μασούλημα για να πάρω το χάπι. Κι αρχίζει να βρέχει. Ρε φίλε, όλη μέρα μας έκαψες, τώρα βρήκες να βρέξεις, που είπαμε να βάλουμε κάτι στο στόμα μας; Ατρόμητος εγώ, ο ατρόμητος των Αθηνών, συνεχίζω το μπούκωμα, που ήταν και μπαγιάτικο το ψωμάκι και στον επόμενο τελικό είπα θα κουβαλήσω μαζί μου από το φούρνο εδώ στη Θεσσαλονίκη και όντως η Άννα στο Βόλο είχε καμιά σαράντα-πενήντα σαντουιτσάκια μαζί της και φάγαμε σαν άνθρωποι πριν την κούπα, βγάζουν τις μπλούζες οι Παοκτσήδες μέσα στη βροχή και αρχίζουν να τις κουνάνε πέρα-δώθε και να φωνάζουν συνθήματα. Επιταχύνω το ρυθμό, να φάω, να πάρω το Μεσουλίντ να προλάβω κι εγώ το πανηγύρι, χιλιάδες ασπρόμαυρα κορμιά να χοροπηδάνε κι εγώ χωμένος κάτω να τρώω τα λουκάνικα. Τελείωσα το πρώτο, έβρεχε, ο κόσμος τραγουδούσε και χόρευε, με έπαιρναν και βίντεο κάτι ηλίθιοι τι να σας πω σπουδαίο αξιοθέατο, έφαγα και το δεύτερο, σκουπίστηκα, ήπια και λίγο νεράκι, πήρα το χάπι, εκεί κάπου λίγο μετά την έναρξη συνήρθα. «Ωραία», σκέφτηκα, «τώρα θα πάρω το αίμα μου πίσω», ίσα που πρόλαβα να δω απέναντι την κλειστή γωνία του Γλύκου στο 1-0.

Δευτερηθέσιους

Δευτερηθέσιους

Όλοι κατέβαζαν σειρές από το ίντερνετ με ελληνικούς υπότιτλους αλλά κανείς δε σκεφτόταν ποιος έφτιαχ ...

Read more
0019

0019

Έπαιξε ένα ματς ως α&lambda ...

Read more
Τρολλάρισμα

Τρολλάρισμα

Προειδοποίηση: Ακολουθεί αυτοαναφορική δημοσίευση. Συνεχίζετε να διαβάζετε με δική σας ευθύνη για εν ...

Read more
Παρασκευή

Παρασκευή

Θα ήμουν στην ηλικία ...

Read more
Ρέιβερ

Ρέιβερ

Καλό το Μέταλ, καλά τ&alph ...

Read more
2014

2014

Βασικοί υποψήφιοι για «πρόσωπα της χρονιάς» ήταν στο μυαλό μου ο Άγγελος Αναστασιάδης και ο Θόδωρος ...

Read more
Άβαταρ

Άβαταρ

Η Ηλέκτρα είναι 6,5 ετών. &T ...

Read more
Σκούζει

Σκούζει

Η 29η Νοεμβρίου 2016, η νύχτ&a ...

Read more
2016

2016

Πέρσι από το 2015 περίμενα να μου φέρει διαφορετικά πράματα. «Πάει ο κοντός ο χρόνος, ας ψηλώσουμε, ...

Read more
Αφορμή

Αφορμή

Ήταν χθες ένα παλικαράκι που φώναξε, δύο φορές, «στ’ αρχίδια μας το ματς, ρε, εμείς φωνάζουμε μόνο, ...

Read more
Πολίτικα

Πολίτικα

Πολιτική ανάλυση, κατήχηση, προσηλυτισμός, κομματική προπαγάνδα, νεότερη ιστορία της Ελλάδας και των ...

Read more
Η Ζωή Μετά (2002)

Η Ζωή Μετά (2002)

Η περίοδος 2001-2002 ήταν η τ&e ...

Read more

Θανασάκης

logo