Ψυχές

Ψυχές

Στις 8...

Νύχτα

Νύχτα

Οι ανακοινώσεις...

Μαχαίρι

Μαχαίρι

Βγήκα με το...

Ροναλντίνιο

Ροναλντίνιο

Ο όρος...

Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

  • Ψυχές

    Ψυχές

    Thursday, 08 February 2018 10:29
  • Νύχτα

    Νύχτα

    Wednesday, 24 January 2018 22:16
  • Μαχαίρι

    Μαχαίρι

    Friday, 19 January 2018 12:02
  • Ροναλντίνιο

    Ροναλντίνιο

    Thursday, 18 January 2018 17:06
  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30

a13Στον τελικό του 2003 δεν είχα εισιτήριο. Ήταν να πάω, ήταν να μην πάω, περίεργη κατάσταση, τελικά δε θα πήγαινα, δεν έχει σημασία γιατί.

Το συζητήσαμε με έναν δικό μου, άμα δεν πας εσύ δεν πάω κι εγώ. Εντάξει, θα το βλέπαμε στην τηλεόραση.

Οι βλαμμένοι Αθηναίοι δικοί μου που είχαν ανεβεί από νωρίς ήθελαν να πάνε στο γήπεδο από Όλγας μέσω Μπότσαρη. Τους λέω από κάπου εκεί θα περάσει η πορεία των Αρειανών, να πάτε από αλλού. Μου λέει ο ένας, ο πιο κάγκουρας, σιγά, μωρέ, πόσοι θα είναι. Αλλά επειδή ο πατέρας του με είχε βάλει υπεύθυνο να γυρίσει όπως ήρθε, επέμενα να τους πάω εγώ μέχρι την Τούμπα, που ήξερα τα κατατόπια. Στράβωσαν και οι δύο, σιγά το πράμα, θα συναντήσουμε την πορεία των σκουλικιών και τι θα μας κάνουν, υπόψη πως ήταν ασπρόμαυροι μέχρι και το βρακί τους, κασκόλ στο μέτωπο, τέτοιοι. Άμα δε ζεις Θεσσαλονίκη δεν έχεις έναν ελάχιστο σεβασμό για τον συμπολίτη. Πήραμε την Μπότσαρη, χωθήκαμε στα στενά, σε 20 λεπτά τους είχα έξω από την 4.

Με το που φτάνω έξω από το γήπεδο, πατιέται και το κουμπί. Πλάκα μας κάνεις που δε θα μπω, τους λέω μπείτε εσείς και θα την ψάξω. Κάνω δυο τρεις γύρες, εισιτήρια πουθενά. Πολύς κόσμος που έψαχνε, φώναζαν διπλή τιμή, όποιος έχει ένα εισιτήριο, τίποτα. Έξω από την εκκλησία ήταν ένα παλικάρι, καλή του ώρα, έβριζε στο κινητό. Ρε μαλάκα, πώς με πούλησες έτσι, και τώρα τι θα το κάνω το εισιτήριο, με κρεμάς, του κάνω ένα νόημα «εγώ», κλείνει τη γραμμή. Πόσο, του λέω. Τι πόσο, πλάκα με κάνεις, όσο λέει, τι είμαστε, μαυραγορίτες; Νομίζω ήταν 20 ευρώ. Τον φίλησα στο μάγουλο.

Παίρνω στο κινητό τους Αθηναίους μέσα, να ενημερώσω πως βρήκα εισιτήριο, μπαίνω και να τους ρωτήσω πού είναι ακριβώς. Έτσι νομίζω, βέβαια. Αντί να πάρω τον Αθηναίο, παίρνω κατά λάθος τον δικό μου που είχαμε συνεννοηθεί να μην πάμε στον τελικό και να το δούμε στην τηλεόραση. Δεν το ξέρω εγώ, όμως, νομίζω πως απάντησε ο Αθηναίος. Και ο δικός μου στην Καλαμαριά, που την έχει πέσει στην τηλεόραση με πατατάκια και μπύρες, ακούει να του λέω: «Έλα, μαλάκα, βρήκα εισιτήριο και μπαίνω, απίστευτο σκηνικό, είχε ένα παλικάρι και μου το έδωσε κανονική τιμή, ε ρε τι έχει να γίνει, μπαίνω ρε να το σηκώσουμε μέσα στην Τούμπα, έρχομαι ρεεε, θα τους σκίσουμε ρεεε, δικέφαλε τρελαίνομαι ρεεε», κάπου εκεί κλείνει η γραμμή, λέω δε βαριέσαι, πάω και θα τους βρω.

Εκείνη τη στιγμή έπεσαν τα δακρυγόνα, οπότε οπισθοχώρησα, έφτασα κάνα χιλιόμετρο ανηφόρα σε μια οικοδομή να ηρεμήσουν τα μάτια μου. Βρίσκω και τον Πάτερ από το χωριό, ημιλιπόθυμο από την αγωνία, τι έγινε ρε, άσε, μου λέει, πλαστό ήταν το εισιτήριο και δε μ’ άφησαν να μπω μέσα, τι θα κάνω τώρα, καταστράφηκα, η ζωή μου τελείωσε, χάνω τον τελικό. Άντε πάλι ψάχνουμε κι άλλο εισιτήριο. Ήταν ένα τσούρμο μυστήριο στη Λαμπράκη, χωθήκαμε, το άρπαξε ο Πάτερ, με καπέλο, νομίζω το πήρε από είκοσι κανονική τιμή τριάντα. Χέστηκε, τραβήξαμε για την είσοδο, όλα χύμα ήταν πλέον, ούτε που μας έλεγξαν, είχαν βαρεθεί οι μπάτσοι και περνούσαμε έτσι.

Μπαίνω μέσα, βρίσκω τους Αθηναίους. Μια έκπληξη περίεργη, τι έγινε, άλλαξες γνώμη, πού βρήκες εισιτήριο, δεν το συζητήσαμε, τέλος πάντων, αρχίσανε τα συνθήματα, ο Γου-Χου, σήκωσέ το, ωραία πράματα.

Την άλλη μέρα πάω στη δουλειά. Με βρίσκει ο δικός μου, που το είδε στην τηλεόραση, ρε μαλάκα, τι με πήρες τηλέφωνο πριν το ματς, τι μου έλεγες για εισιτήρια και μπαίνεις μέσα και κουφάλες και τρελαίνομαι και τέτοια; Δεν πιστεύω να με πούλησες και να πήγες; Κολλάω λίγο, ψάχνω στο κινητό την κλήση, αλήθεια έλεγε, δεν είχα πάρει τον Αθηναίο, τον Καλαμαριώτη είχα πάρει και του έλεγα τα καφριλίκια. Καμιά βδομάδα μετά δε μου μιλούσε.

Θερμοσίφωνας

Θερμοσίφωνας

Είχε χαλάσει ο θερ ...

Read more
Στάνκoβιτς

Στάνκoβιτς

Το ερώτημα ήταν άκρως ενδιαφέρον: Έχει διώξει ποτέ ο ΠΑΟΚ προπονητή όντας πρωτοπόρος, όπως έχει κάνε ...

Read more
Αθωότητα

Αθωότητα

Αυτές τις άγιες ημέρες η ανάγκη για αυτοκάθαρση είναι δυνατότερη από ποτέ. Να ξεπλύνεις τις βρωμιές ...

Read more
Άριστα

Άριστα

Το μεγαλύτερο σε διάρκεια γκολ που έχουμε βάλει στην ιστορία μας μπήκε σε ένα Χαλκηδόνα-ΠΑΟΚ 1-2, στ ...

Read more
Χασογκόληδες

Χασογκόληδες

Ωραίο και χρήσιμο πρά& ...

Read more
Παοκτσής

Παοκτσής

Εκτός από μια τριετία που ασχολήθηκα με τις εκδρομές, πριν από είκοσι χρόνια και βάλε, θεωρώ τον εαυ ...

Read more
Αλέ

Αλέ

Πάντα οι επιλογές μ&omic ...

Read more
Τραγωδία

Τραγωδία

Κάθε μεγάλη τραγωδία κρύβει τις άλλες μικρότερες, που έχουν ελάχιστη σημασία μπροστά της. Ο θάνατος ...

Read more
Ντου

Ντου

Κανείς δεν έχει μιλήσει ξεκάθαρα ακόμα για τα γεγονότα της 1ης Οκτωβρίου 1992, τα οποία οδήγησα ...

Read more
Ρεκόρ

Ρεκόρ

14 Μαρτίου 1971, ο ΠΑΟΚ τ&omicro ...

Read more
Μπασκετάκι

Μπασκετάκι

Ποτέ δε μάλωσα με κάποιον που βρίζει τον Κοντό, αν και τελευταία το πράμα έχει παρασοβαρέψει. Χαλιέ ...

Read more
Πρώτος

Πρώτος

Στις 23 Σεπτεμβρίου 1 ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.