Ψυχές

Ψυχές

Στις 8...

Νύχτα

Νύχτα

Οι ανακοινώσεις...

Μαχαίρι

Μαχαίρι

Βγήκα με το...

Ροναλντίνιο

Ροναλντίνιο

Ο όρος...

Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

  • Ψυχές

    Ψυχές

    Thursday, 08 February 2018 10:29
  • Νύχτα

    Νύχτα

    Wednesday, 24 January 2018 22:16
  • Μαχαίρι

    Μαχαίρι

    Friday, 19 January 2018 12:02
  • Ροναλντίνιο

    Ροναλντίνιο

    Thursday, 18 January 2018 17:06
  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30

Ποτέ δε μάλωσα με κάποιον που βρίζει τον Κοντό, αν και τελευταία το πράμα έχει παρασοβαρέψει.

Χαλιέμαι, φυσικά, στενοχωριέμαι, αγανακτώ, αλλά δε λέω κουβέντα. Το πόσο μπορείς να ξενερώσεις εξαιτίας ενός παίκτη το ξέρω καλά. Αυτό ενδεχομένως να με κατατάσσει στους κομπλεξικούς, αλλά δεν μπορείς να αλλάξεις αυτό που νιώθεις ή να καταπιέζεσαι.

 

Στα πρώτα 9 (εννιά!) ΠΑΟΚ-Άρης ή Άρης-ΠΑΟΚ της ζωής μου κερδίσαμε. Σερί. Λες και διάλεγα σε ποια θα πάω, τότε που το εισιτήριο έφτανε μέχρι και πεντοχίλιαρο και τότε που το πεντοχίλιαρο δεν είχαν να σ' το χαλάσουν. Αν έβρισκες -που δεν έβρισκες. Εγώ, λοιπόν, είχα βρει 9 φορές εισιτήριο για ΠΑΟΚ-Άρης και κερδίσαμε και στις 9. Με Γκάλη, Γιαννάκη, Σούμποτιτς, Μαρινέλλα, Κατάρα σου 'δωσε ο Θεός, τι τη σκότωσε την τρελή, τρίγωνα-κάλαντα, μεγάλες στιγμές. Δυο νίκες και πέντε ήττες κάναμε στη σεζόν μαζί τους; Εγώ σε δύο ματς είχα πάει, στις νίκες. Μεγάλη κωλοφαρδία. Και μαλακία μου που δεν το είχα πει στο Διοίκηση, να μου έδινε τσάμπα εισιτήρια σε κάθε ντέρμπι.

Τα 'χω σημειωμένα: 99-96, 84-79, 71-59, 88-77, 99-93, 83-76, 67-58, 68-59, 84-82. Κι έρχεται, που λέτε, το 10ο στη σειρά και όλοι αγχώνονται στο Παλέ κι εγώ να φωνάζω μη μασάτε, ρε, εδώ είμαι εγώ. Και φτάνει η τελευταία φάση, όπου το πιο αχώνευτο ερπετό που έχει συρθεί στον Πλανήτη Γη από τη στιγμή της δημιουργίας του βρίσκεται με την μπάλα κάτω από το καλάθι, σηκώνεται, το καρφώνει, λήξη, γυρνάει προς εμάς και μας κάνει τη γνωστή χειρονομία "σας γάμησα". 65-64. Τέλος το σερί. 9-1.

Και λίγα χρόνια μετά, ξυπνάω με την είδηση πως αυτό το ασπόνδυλο από σήμερα θα φοράει στο γλιτσιασμένο κορμί του τον Δικέφαλο. Αυτό. Το συγκεκριμένο. Αν ερχόταν ο Λυπηρίδης δε θα χαλιόμουν τόσο. Ας έφερναν προπονητή τον Καταρασουδωσεοθεός και τη μισή ομάδα της ντόπας να μας πάνε να χάσουμε άλλο ένα φάιναλ φορ. Θα το ξεπερνούσα. Αλλά όχι αυτόν. Νομίζω πως από εκείνη τη μέρα ξεκίνησα να ξυπνάω με πονοκέφαλο κι ας λέει ό,τι θέλει ο γιατρός μου για αυχενικά και αηδίες.

Κι έτσι, σε ένα πρωί έπαψαν για πάντα να έχουν σημασία για μένα ο Μπάνε, η Γενεύη, η Ναντ, η πορεία προς το ΣΕΦ, ο Κεν, ο Πιτ-Πιτ, ο Αληταράς, το τζάμπολ του Τεν-Τεν, ο Μάτζικ, ο Πέτζα, η μπουνιά που μου έδωσε ο Κλιφ στο Ιβανόφειο όταν κάναμε bump it κι ακόμα πονάνε τα δάχτυλά μου όποτε αλλάζει ο καιρός, το αυτόγραφο του Lampley που διαρκεί περισσότερο από το τάιμ-άουτ και είχα αρχίσει να βαριέμαι και παραλίγο να φύγω πριν τελειώσει να υπογράφει, ο Στάζει Πιπέρι, ο Σούλης πιο πορωμένος κι από εμάς να δίνει οδηγία στο τάιμ-άουτ μπείτε και σκίστε τους και δίπλα να μεταφράζουν στους ξένους let's fuck them, man, και, και, και...

Από έναν παίκτη, ρε μεγάλε; Ναι, από έναν παίκτη. Τι να κάνω, έτσι μου 'κατσε, έτσι μου κάθεται ακόμα. Δεν πρόκειται για απλό ξενέρωμα, μιλάμε για κάτι που μου έσβησε τα πάντα, όσα είχα ζήσει δίπλα στην ομάδα επί μια δεκαετία είτε ως πρώτη είτε ως ταπεινωμένη νεόπτωχη αργότερα. Πήγαινα με τον κάθε Σπόρτινγκ και με τον κάθε Μίλωνα και Παγκράτι και Νόμπιλετς και Παπάγου και δεν έχω πάει ακόμα στην Πυλαία. Ούτε για συναυλία. Κομπλεξάρα, ε; Δε με πειράζει αν δε με καταλαβαίνετε. Χθες με πήρε ο Θ. στο ημίχρονο να σχολιάσουμε το διπλό που πάμε να κάνουμε στο ΟΑΚΑ και του είπα πως δε βλέπω το ματς. Δε νιώθω. Έβλεπα το Frozen με την κόρη μου. Καλά πέρασα.

Κουκουρούκου

Κουκουρούκου

Το ταξίδι μου με τον ΠΑΟΚ έχει ημερομηνία έναρξης. Σαν σήμερα, πριν από 28 ακριβώς χρόνια στις παγωμ ...

Read more
Ατζέντης

Ατζέντης

- Hello.- Hello, Mr. Agent, I’m calling from PAOK…- Yes, yes, I know who you are.- So, ...

Read more
Πολίτικα

Πολίτικα

Πολιτική ανάλυση, κατήχηση, προσηλυτισμός, κομματική προπαγάνδα, νεότερη ιστορία της Ελλάδας και των ...

Read more
Ιφεάνι

Ιφεάνι

Συμπληρώνονται σήμε ...

Read more
0045

0045

Το ασπρόμαυρο ταξίδ&i ...

Read more
Κουκουλοφόρος

Κουκουλοφόρος

Μόλις είχα φάει το σπ& ...

Read more
Παγκόσμιοι

Παγκόσμιοι

Έχουν απλωθεί σε όλ& ...

Read more
Μπελούσι

Μπελούσι

Πριν μια βδομάδα, ο Τ&zet ...

Read more
Κολλήματα

Κολλήματα

Είμαι ο τελευταίος που δικαιούμαι να κρίνω κολλήματα, εμπάθεια και μίσος για έναν παίκτη του ΠΑΟΚ. Ε ...

Read more
Τίτλος

Τίτλος

Το αρχείο που περι& ...

Read more
Κραυγές

Κραυγές

Οι ρατσιστικές κραυγές ποτέ στο παρελθόν δεν είχαν αποτελέσει βασικό άξονα διαλεκτικής μίας αθλητική ...

Read more
Αντίδραση

Αντίδραση

Ο κλασικός οδηγός του πούλμαν των εκδρομών δεν μπορούσε να μας πάει Θεσσαλονίκη, λόγω ενός νομικού θ ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.