Ξυστό

Ξυστό

Η εκδρομή είχε...

30

30

Εκείνη η στιγμή, πέντε...

Κεφτέδες

Κεφτέδες

Θυμάμαι που ξάπλωνα...

Τίτλος

Τίτλος

Το αρχείο που...

Τόλιος

Τόλιος

Δεν μπορούσαμε να...

Μηδέν

Μηδέν

Πόσο έτοιμοι...

Τέρατα

Τέρατα

Τα τέρατα μας...

Ωράρια

Ωράρια

Πέρσι είχα κάνει...

Γιαμάχα

Γιαμάχα

Η τριμελής επιτροπή...

Συνταγή

Συνταγή

Δεν είναι εύκολο...

Συλλφίλ

Συλλφίλ

Μπορεί η οπαδική...

Κλειδαράς

Κλειδαράς

Κάποια στιγμή μέσα...

  • Ξυστό

    Ξυστό

    Friday, 08 December 2017 15:10
  • 30

    30

    Wednesday, 06 December 2017 20:22
  • Κεφτέδες

    Κεφτέδες

    Saturday, 02 December 2017 13:48
  • Τίτλος

    Τίτλος

    Friday, 01 December 2017 10:03
  • Τόλιος

    Τόλιος

    Wednesday, 29 November 2017 21:08
  • Μηδέν

    Μηδέν

    Wednesday, 29 November 2017 12:12
  • Τέρατα

    Τέρατα

    Monday, 27 November 2017 19:41
  • Ωράρια

    Ωράρια

    Monday, 20 November 2017 15:26
  • Γιαμάχα

    Γιαμάχα

    Thursday, 16 November 2017 20:25
  • Συνταγή

    Συνταγή

    Thursday, 16 November 2017 00:23
  • Συλλφίλ

    Συλλφίλ

    Wednesday, 15 November 2017 15:06
  • Κλειδαράς

    Κλειδαράς

    Tuesday, 14 November 2017 13:14

Ποτέ δε μάλωσα με κάποιον που βρίζει τον Κοντό, αν και τελευταία το πράμα έχει παρασοβαρέψει.

Χαλιέμαι, φυσικά, στενοχωριέμαι, αγανακτώ, αλλά δε λέω κουβέντα. Το πόσο μπορείς να ξενερώσεις εξαιτίας ενός παίκτη το ξέρω καλά. Αυτό ενδεχομένως να με κατατάσσει στους κομπλεξικούς, αλλά δεν μπορείς να αλλάξεις αυτό που νιώθεις ή να καταπιέζεσαι.

 

Στα πρώτα 9 (εννιά!) ΠΑΟΚ-Άρης ή Άρης-ΠΑΟΚ της ζωής μου κερδίσαμε. Σερί. Λες και διάλεγα σε ποια θα πάω, τότε που το εισιτήριο έφτανε μέχρι και πεντοχίλιαρο και τότε που το πεντοχίλιαρο δεν είχαν να σ' το χαλάσουν. Αν έβρισκες -που δεν έβρισκες. Εγώ, λοιπόν, είχα βρει 9 φορές εισιτήριο για ΠΑΟΚ-Άρης και κερδίσαμε και στις 9. Με Γκάλη, Γιαννάκη, Σούμποτιτς, Μαρινέλλα, Κατάρα σου 'δωσε ο Θεός, τι τη σκότωσε την τρελή, τρίγωνα-κάλαντα, μεγάλες στιγμές. Δυο νίκες και πέντε ήττες κάναμε στη σεζόν μαζί τους; Εγώ σε δύο ματς είχα πάει, στις νίκες. Μεγάλη κωλοφαρδία. Και μαλακία μου που δεν το είχα πει στο Διοίκηση, να μου έδινε τσάμπα εισιτήρια σε κάθε ντέρμπι.

Τα 'χω σημειωμένα: 99-96, 84-79, 71-59, 88-77, 99-93, 83-76, 67-58, 68-59, 84-82. Κι έρχεται, που λέτε, το 10ο στη σειρά και όλοι αγχώνονται στο Παλέ κι εγώ να φωνάζω μη μασάτε, ρε, εδώ είμαι εγώ. Και φτάνει η τελευταία φάση, όπου το πιο αχώνευτο ερπετό που έχει συρθεί στον Πλανήτη Γη από τη στιγμή της δημιουργίας του βρίσκεται με την μπάλα κάτω από το καλάθι, σηκώνεται, το καρφώνει, λήξη, γυρνάει προς εμάς και μας κάνει τη γνωστή χειρονομία "σας γάμησα". 65-64. Τέλος το σερί. 9-1.

Και λίγα χρόνια μετά, ξυπνάω με την είδηση πως αυτό το ασπόνδυλο από σήμερα θα φοράει στο γλιτσιασμένο κορμί του τον Δικέφαλο. Αυτό. Το συγκεκριμένο. Αν ερχόταν ο Λυπηρίδης δε θα χαλιόμουν τόσο. Ας έφερναν προπονητή τον Καταρασουδωσεοθεός και τη μισή ομάδα της ντόπας να μας πάνε να χάσουμε άλλο ένα φάιναλ φορ. Θα το ξεπερνούσα. Αλλά όχι αυτόν. Νομίζω πως από εκείνη τη μέρα ξεκίνησα να ξυπνάω με πονοκέφαλο κι ας λέει ό,τι θέλει ο γιατρός μου για αυχενικά και αηδίες.

Κι έτσι, σε ένα πρωί έπαψαν για πάντα να έχουν σημασία για μένα ο Μπάνε, η Γενεύη, η Ναντ, η πορεία προς το ΣΕΦ, ο Κεν, ο Πιτ-Πιτ, ο Αληταράς, το τζάμπολ του Τεν-Τεν, ο Μάτζικ, ο Πέτζα, η μπουνιά που μου έδωσε ο Κλιφ στο Ιβανόφειο όταν κάναμε bump it κι ακόμα πονάνε τα δάχτυλά μου όποτε αλλάζει ο καιρός, το αυτόγραφο του Lampley που διαρκεί περισσότερο από το τάιμ-άουτ και είχα αρχίσει να βαριέμαι και παραλίγο να φύγω πριν τελειώσει να υπογράφει, ο Στάζει Πιπέρι, ο Σούλης πιο πορωμένος κι από εμάς να δίνει οδηγία στο τάιμ-άουτ μπείτε και σκίστε τους και δίπλα να μεταφράζουν στους ξένους let's fuck them, man, και, και, και...

Από έναν παίκτη, ρε μεγάλε; Ναι, από έναν παίκτη. Τι να κάνω, έτσι μου 'κατσε, έτσι μου κάθεται ακόμα. Δεν πρόκειται για απλό ξενέρωμα, μιλάμε για κάτι που μου έσβησε τα πάντα, όσα είχα ζήσει δίπλα στην ομάδα επί μια δεκαετία είτε ως πρώτη είτε ως ταπεινωμένη νεόπτωχη αργότερα. Πήγαινα με τον κάθε Σπόρτινγκ και με τον κάθε Μίλωνα και Παγκράτι και Νόμπιλετς και Παπάγου και δεν έχω πάει ακόμα στην Πυλαία. Ούτε για συναυλία. Κομπλεξάρα, ε; Δε με πειράζει αν δε με καταλαβαίνετε. Χθες με πήρε ο Θ. στο ημίχρονο να σχολιάσουμε το διπλό που πάμε να κάνουμε στο ΟΑΚΑ και του είπα πως δε βλέπω το ματς. Δε νιώθω. Έβλεπα το Frozen με την κόρη μου. Καλά πέρασα.

Φλώροι

Φλώροι

Πριν από τρία χρόνια είχ&alp ...

Read more
Δύσκολα

Δύσκολα

Μεγάλο διπλό το χθεσινό στο Καραϊσκάκη. Ιστορικό. Θα το θυμόμαστε χρόνια, λόγω των συνθηκών υπό τις ...

Read more
Άλφα

Άλφα

Μέσα σε 48 ώρες οι μισ&om ...

Read more
1997

1997

Συναισθηματικά, θα διάλεγα να ξαναζήσω το 1990. Τις πρώτες μου εκδρομές, τις πρώτες μου Τούμπες, την ...

Read more
Θλίψη

Θλίψη

Σφυρίζει τη λήξη, κατεβάζεις το κεφάλι, πας σπίτι και πέφτεις να κοιμηθείς. Έχασες. Χάσαμε. ...

Read more
Εβδομηντατέσσερα

Εβδομηντατέσσερα

Με τα τρία γκολ εναντίον της Ντιναμό Μινσκ, ο Στέφανος Αθανασιάδης πέρασε στην 7η θέση των σκόρερς ό ...

Read more
Παναχαϊκή

Παναχαϊκή

Να βλέπεις αγώνα στην 4 το 1992, να εκδηλώνεσαι ανοιχτά υπέρ των φιλοξενούμενων, να χτυπιέσαι στις ε ...

Read more
Καστοριά

Καστοριά

Δεν υπάρχει πιο εκδικητικός Παοκτσής από τον ΤΣ. Ο άνθρωπος είναι να τον φοβάσαι, άμα τον είχαμε βασ ...

Read more
Εκδρομή

Εκδρομή

Τι να γράψεις για το χθεσινό. Πονάει το κορμί σα να γύρισε από εκδρομή. ...

Read more
Απόσταση

Απόσταση

Οι πιο μεγάλες τραγωδίες αυτό τον καιρό είναι οι Παοκτσήδες του Νότου. «Δεν έχουμε μούτρα να κυκλοφο ...

Read more
Καράβι

Καράβι

Στις αρχές της περιόδου 1992-1993 η κόντρα του κόσμου με τον Θωμά είχε αρχίσει να εντείνεται. ...

Read more
Κουζίνα

Κουζίνα

Το μόνο εύκολο, μέρε ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.