Αντικοινωνικός

Αντικοινωνικός

Νιώθεις αυτό που...

Αλέξανδρε

Αλέξανδρε

Αγαπητέ Αλέξανδρε,...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Non-Fiction

Non-Fiction

Μας κατέστρεψε το...

Ακρωτηριασμένος

Ακρωτηριασμένος

Βγαίνω από μία...

Ολιγαρκής

Ολιγαρκής

Ο κ. Γεώργιος...

Πυροτεχνουργός

Πυροτεχνουργός

Ο ταμίας ζήτησε...

Διαπλοκή

Διαπλοκή

Η ανάλυση των...

Ρεύμα

Ρεύμα

Όλος ο σύγχρονος...

Προσκυνητές

Προσκυνητές

Έχω μερικούς...

Τότε

Τότε

«Ποιο ποδόσφαιρο...

Σκόρπια

Σκόρπια

Στα...

  • Αντικοινωνικός

    Αντικοινωνικός

    Tuesday, 17 April 2018 13:40
  • Αλέξανδρε

    Αλέξανδρε

    Monday, 16 April 2018 02:23
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Wednesday, 11 April 2018 15:50
  • Non-Fiction

    Non-Fiction

    Monday, 09 April 2018 01:30
  • Ακρωτηριασμένος

    Ακρωτηριασμένος

    Thursday, 29 March 2018 23:32
  • Ολιγαρκής

    Ολιγαρκής

    Sunday, 25 March 2018 19:39
  • Πυροτεχνουργός

    Πυροτεχνουργός

    Thursday, 22 March 2018 13:10
  • Διαπλοκή

    Διαπλοκή

    Wednesday, 21 March 2018 11:42
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Tuesday, 20 March 2018 23:32
  • Προσκυνητές

    Προσκυνητές

    Monday, 19 March 2018 19:59
  • Τότε

    Τότε

    Monday, 12 March 2018 22:21
  • Σκόρπια

    Σκόρπια

    Monday, 12 March 2018 00:26

Ποτέ δε μάλωσα με κάποιον που βρίζει τον Κοντό, αν και τελευταία το πράμα έχει παρασοβαρέψει.

Χαλιέμαι, φυσικά, στενοχωριέμαι, αγανακτώ, αλλά δε λέω κουβέντα. Το πόσο μπορείς να ξενερώσεις εξαιτίας ενός παίκτη το ξέρω καλά. Αυτό ενδεχομένως να με κατατάσσει στους κομπλεξικούς, αλλά δεν μπορείς να αλλάξεις αυτό που νιώθεις ή να καταπιέζεσαι.

 

Στα πρώτα 9 (εννιά!) ΠΑΟΚ-Άρης ή Άρης-ΠΑΟΚ της ζωής μου κερδίσαμε. Σερί. Λες και διάλεγα σε ποια θα πάω, τότε που το εισιτήριο έφτανε μέχρι και πεντοχίλιαρο και τότε που το πεντοχίλιαρο δεν είχαν να σ' το χαλάσουν. Αν έβρισκες -που δεν έβρισκες. Εγώ, λοιπόν, είχα βρει 9 φορές εισιτήριο για ΠΑΟΚ-Άρης και κερδίσαμε και στις 9. Με Γκάλη, Γιαννάκη, Σούμποτιτς, Μαρινέλλα, Κατάρα σου 'δωσε ο Θεός, τι τη σκότωσε την τρελή, τρίγωνα-κάλαντα, μεγάλες στιγμές. Δυο νίκες και πέντε ήττες κάναμε στη σεζόν μαζί τους; Εγώ σε δύο ματς είχα πάει, στις νίκες. Μεγάλη κωλοφαρδία. Και μαλακία μου που δεν το είχα πει στο Διοίκηση, να μου έδινε τσάμπα εισιτήρια σε κάθε ντέρμπι.

Τα 'χω σημειωμένα: 99-96, 84-79, 71-59, 88-77, 99-93, 83-76, 67-58, 68-59, 84-82. Κι έρχεται, που λέτε, το 10ο στη σειρά και όλοι αγχώνονται στο Παλέ κι εγώ να φωνάζω μη μασάτε, ρε, εδώ είμαι εγώ. Και φτάνει η τελευταία φάση, όπου το πιο αχώνευτο ερπετό που έχει συρθεί στον Πλανήτη Γη από τη στιγμή της δημιουργίας του βρίσκεται με την μπάλα κάτω από το καλάθι, σηκώνεται, το καρφώνει, λήξη, γυρνάει προς εμάς και μας κάνει τη γνωστή χειρονομία "σας γάμησα". 65-64. Τέλος το σερί. 9-1.

Και λίγα χρόνια μετά, ξυπνάω με την είδηση πως αυτό το ασπόνδυλο από σήμερα θα φοράει στο γλιτσιασμένο κορμί του τον Δικέφαλο. Αυτό. Το συγκεκριμένο. Αν ερχόταν ο Λυπηρίδης δε θα χαλιόμουν τόσο. Ας έφερναν προπονητή τον Καταρασουδωσεοθεός και τη μισή ομάδα της ντόπας να μας πάνε να χάσουμε άλλο ένα φάιναλ φορ. Θα το ξεπερνούσα. Αλλά όχι αυτόν. Νομίζω πως από εκείνη τη μέρα ξεκίνησα να ξυπνάω με πονοκέφαλο κι ας λέει ό,τι θέλει ο γιατρός μου για αυχενικά και αηδίες.

Κι έτσι, σε ένα πρωί έπαψαν για πάντα να έχουν σημασία για μένα ο Μπάνε, η Γενεύη, η Ναντ, η πορεία προς το ΣΕΦ, ο Κεν, ο Πιτ-Πιτ, ο Αληταράς, το τζάμπολ του Τεν-Τεν, ο Μάτζικ, ο Πέτζα, η μπουνιά που μου έδωσε ο Κλιφ στο Ιβανόφειο όταν κάναμε bump it κι ακόμα πονάνε τα δάχτυλά μου όποτε αλλάζει ο καιρός, το αυτόγραφο του Lampley που διαρκεί περισσότερο από το τάιμ-άουτ και είχα αρχίσει να βαριέμαι και παραλίγο να φύγω πριν τελειώσει να υπογράφει, ο Στάζει Πιπέρι, ο Σούλης πιο πορωμένος κι από εμάς να δίνει οδηγία στο τάιμ-άουτ μπείτε και σκίστε τους και δίπλα να μεταφράζουν στους ξένους let's fuck them, man, και, και, και...

Από έναν παίκτη, ρε μεγάλε; Ναι, από έναν παίκτη. Τι να κάνω, έτσι μου 'κατσε, έτσι μου κάθεται ακόμα. Δεν πρόκειται για απλό ξενέρωμα, μιλάμε για κάτι που μου έσβησε τα πάντα, όσα είχα ζήσει δίπλα στην ομάδα επί μια δεκαετία είτε ως πρώτη είτε ως ταπεινωμένη νεόπτωχη αργότερα. Πήγαινα με τον κάθε Σπόρτινγκ και με τον κάθε Μίλωνα και Παγκράτι και Νόμπιλετς και Παπάγου και δεν έχω πάει ακόμα στην Πυλαία. Ούτε για συναυλία. Κομπλεξάρα, ε; Δε με πειράζει αν δε με καταλαβαίνετε. Χθες με πήρε ο Θ. στο ημίχρονο να σχολιάσουμε το διπλό που πάμε να κάνουμε στο ΟΑΚΑ και του είπα πως δε βλέπω το ματς. Δε νιώθω. Έβλεπα το Frozen με την κόρη μου. Καλά πέρασα.

Τζούνιορ

Τζούνιορ

Όταν δεν είχε ΠΑΟΚ, π&et ...

Read more
Διάγνωση

Διάγνωση

Να θυμάσαι επετείους, γενέθλια, γάμους, γεννήσεις, θανάτους, με ορόσημο κάποιον αγώνα. ...

Read more
Πορομποπόμ

Πορομποπόμ

Την προλάβαμε και τη Φιλαδέλφεια πριν την γκρεμίσουν, πάλι καλά. Δεν ήθελα να πηγαίνω με τους αεκτσή ...

Read more
Έτοιμοι

Έτοιμοι

26 Απριλίου 2014. Η πρώτη φο ...

Read more
Τρία

Τρία

Στις 30 Απριλίου 2014 εμ&p ...

Read more
Σκάμμα

Σκάμμα

Όπως είμαστε χαμηλά στην 4, βλέπω έναν πιτσιρικά πίσω από την εστία, γνωστό σουλούπι, δεν μπορεί να ...

Read more
0005

0005

Πρέπει να είναι ο ευ&s ...

Read more
Αποτέφρωση

Αποτέφρωση

ΠΑΟΚ Σ’ ΑΓΑΠΩ ΚΙ ΟΤΑΝ ΘΑ ΜΕ ΚΑΨΟΥΝ ΘΕΛΩ ΚΑΙ ΤΙΣ ΣΤΑΧΤΕΣ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΤΟΥΜΠΑ ΝΑ ΠΕΤΑΞΟΥΝ.& ...

Read more
Κάστρον

Κάστρον

Ντεμέκ κατόρθωμα, λέ&epsil ...

Read more
Φανέλες

Φανέλες

Τετάρτη βράδυ, εκεί που πίνει το γάλα της πίσω μου, σταματάει να ρουφάει και ρωτάει: «Μπαμπά, γιατί ...

Read more
Κίνημα

Κίνημα

Δεν υπήρξε, δεν υπάρχ ...

Read more
2017-2018

2017-2018

Τα αποτελέσματα, ο&io ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.