ΟΑΚΑ

ΟΑΚΑ

Στριμωγμένος μέσα...

Σουβλάκια

Σουβλάκια

Με το πρώτο της...

Χούνγκερμπιλερ

Χούνγκερμπιλερ

Για δεύτερη φορά...

Αντισυναδελφικό

Αντισυναδελφικό

- Καλησπέρα, Ανώνυμε...

Έδρες

Έδρες

Ο ΠΑΟΚ...

Έκτος

Έκτος

Στη γενιά μου...

Μπούλο

Μπούλο

Ο ΠΑΟΚ τερμάτισε...

Xανιά

Xανιά

Στην Κρήτη είχα...

Ξεπούλημα

Ξεπούλημα

Πριν από ακριβώς...

Ζήλεια

Ζήλεια

2 Απριλίου 2014. Ο...

Αεροδιάδρομος

Αεροδιάδρομος

Η ίδια ανατριχίλα από...

Πάφος

Πάφος

Δέκα λεπτά με...

  • ΟΑΚΑ

    ΟΑΚΑ

    Monday, 14 May 2018 19:26
  • Σουβλάκια

    Σουβλάκια

    Thursday, 10 May 2018 19:47
  • Χούνγκερμπιλερ

    Χούνγκερμπιλερ

    Thursday, 10 May 2018 13:56
  • Αντισυναδελφικό

    Αντισυναδελφικό

    Wednesday, 09 May 2018 21:02
  • Έδρες

    Έδρες

    Wednesday, 09 May 2018 12:36
  • Έκτος

    Έκτος

    Tuesday, 08 May 2018 21:36
  • Μπούλο

    Μπούλο

    Tuesday, 08 May 2018 14:48
  • Xανιά

    Xανιά

    Friday, 04 May 2018 20:08
  • Ξεπούλημα

    Ξεπούλημα

    Wednesday, 02 May 2018 19:02
  • Ζήλεια

    Ζήλεια

    Wednesday, 02 May 2018 14:10
  • Αεροδιάδρομος

    Αεροδιάδρομος

    Wednesday, 02 May 2018 11:12
  • Πάφος

    Πάφος

    Friday, 27 April 2018 14:27

rubikΔεν ήμουνα στα καλά μου. Το Καλοκαίρι ήταν γεμάτο νεύρα, δε με χωρούσε ο τόπος, όλα στραβά πήγαιναν. Οικονομικά, επαγγελματικά, αλλά πάνω απ’ όλα η τέταρτη χρονιά του Ιβάν μου φαινόταν χαμένη από πριν ξεκινήσει, με εκείνο τον Τούντορ που μας κουβάλησε και με ξενέρωσε από νωρίς. Βέβαια, ΠΑΟΚ είσαι, όπως συμβαίνει ανελλιπώς τα τελευταία τριάντα ένα χρόνια ξεκινάς για το Πρωτάθλημα και το Κύπελλο και το Ευρωπαϊκό και το Διηπειρωτικό και όλα πας να τα πάρεις, έκανα την υπομονή μου κι εγώ, τη γνωστή «στήριξη» στην ομάδα, ήρθε το πρώτο ματς της περιόδου, να δούμε τι σόι ομάδα θα μας έφτιαχνε ο μαθητευόμενος κόουτς. Και δεν έφτανε που χάλασε η σύνδεση της Νόβα στο καφενείο και το ακούγαμε από το ραδιόφωνο, που έβριζαν όλοι τον Σαλπιγγίδη για τις πάσες που έδινε δίχως καν να τον βλέπουν, ήρθε η Λοκομοτίβα, η ποια, ναι, η Λοκομοτίβα του Ζάγκρεμπ, ο Αθηναϊκός της Κροατίας, και μας είχε 2-0 στον πρώτο αγώνα του Γιουρόπα Λιγκ. Κατέρρευσα. Μειώσαμε στο τέλος, μα το ξενέρωμα ήταν μεγάλο.

Μάλωνα με τους πάντες. Στα φανάρια, στο δρόμο, στη δουλειά, εκείνη η Παρασκευή δεν έλεγε να τελειώσει. Τελείωσε κάποια στιγμή, φύγαμε στο χωριό, μάλωσα και στο ΚΤΕΛ για τις θέσεις που κάθεται όποιος θέλει όπου θέλει κι εμείς με την Άννα θα έπρεπε να κάτσουμε χωριστά κι αυτό είναι αδιαπραγμάτευτο, να πας, θεία, να κάτσεις με την άλλη θεία, εγώ θέλω να την πέσω πάνω στη γυναίκα μου και να ροχαλίζω δυο ώρες και να μου τρέχουν τα σάλια πάνω στον δικό μου τον άνθρωπο, όχι σε μια άγνωστη που κουβαλάει μαζί της και την Ελεύθερη Ώρα, να μας πιάσει και καμιά κρίση εμετού μέσα στο πούλμαν. Είχαμε παρκάρει τα παιδιά στα πεθερικά για το Καλοκαίρι, όσο να πεις αλλάζει η διάθεση όταν τα βλέπεις, είναι ένα αναλγητικό. Αλλά φτάνουμε στο χωριό και ο πεθερός μου κάτι μου κάνει και μου ανεβάζει την πίεση, έτοιμος για το εγκεφαλικό ήμουν σαράντα χρονών νέος άνθρωπος, που όταν ήμουν μικρός έλεγαν οι μεγάλοι «νέος πέθανε, σαράντα χρονών» κι εγώ σκεφτόμουν «ρε τι νέος, αυτός είναι παππούς». Πήρα βαθιές ανάσες, έγραψα και κάτι ιστορίες να ξεφορτώσω, πήγαμε για μπάνιο με τα παιδιά την άλλη μέρα, κάπως ηρέμησα. Αλλά του την είχα στημένη.

Η μεγάλη είδε στο βιβλιοπωλείο έναν κύβο του Ρούμπικ. «Το θέλω». Ρε είσαι μικρή ακόμα, «το θέλω, είπα», μα δεν ξέρεις να -«το θέλω τώρα και έχω και λεφτά, μου έδωσε η θεία και ο παππούς και η ξαδέρφη» και πάει στο ταμείο και αγοράζει έναν κύβο που έκανε τρία Ευρώ κι αυτή έδωσε στην ταμία ογδόντα Ευρώ που κουβαλούσε στο πορτοφόλι της από το πρωί. Είχαμε πάει για πρωινό, μετά στη θάλασσα πέντε ώρες, το πορτοφόλι στην άμμο άνω-κάτω με τα πράματα, με τα σκουπίδια και τα αποτσίγαρα, μετά σε κάτι φίλους, είχε φτάσει απόγευμα κι αυτή με τα ογδόντα Ευρώ άθικτα, δε μου έμοιασε καθόλου, ευτυχώς. Μου έρχεται η καλή ιδέα, αγοράζω και δεύτερο κύβο, πανομοιότυπο.

Εννοείται πως η θυγατέρα μου παιδεύτηκε περίπου είκοσι δευτερόλεπτα και τον παράτησε τον κύβο. Πιάνω εγώ να τον ανακατεύω, βγαίνει ο πεθερός στο μπαλκόνι, «μπα, τι είναι αυτό», κύβος του Ρούμπικ, του λέω, «και τι ακριβώς κάνεις μ’ αυτό», έτσι όπως είναι ανακατεμένα τα χρώματα τα ξαναβάζεις στη θέση τους. «Για φέρε». Του το δίνω και μπαίνω μέσα. Ξαναβγαίνω μετά από λίγη ώρα, τον έχει παρατημένο και αγναντεύει το Αιγαίο. Κάθομαι δίπλα του, ανακατεύω, ανακατεύω, μπαίνω να φτιάξω ένα φραπέ, βγαίνω, μπαίνω, βγαίνω, βρίσκω την κατάλληλη στιγμή και αφήνω τον κύβο στο τραπεζάκι δίπλα του έτοιμο. Κομπλέ, όλα τα χρώματα στη θέση τους. Τον βλέπει, γουρλώνει λίγο τα μάτια, τον ξαναπαίρνω και λέω «πάω να κοιμίσω τα παιδιά».

Περνάει λίγη ώρα, επιστρέφω με τον μπερδεμένο κύβο στα χέρια. Τον αφήνω, μπαίνω, όταν ξαναβγαίνω τον έχει πιάσει να τον φτιάξει. Σου λέει «ο άλλος τον έφτιαξε μέσα σε δέκα λεπτά, πόσο δύσκολο να είναι». Παιδεύεται, παιδεύεται, τον παρατάει. Τον ξαναπιάνω, με παρατηρεί έτσι κάπως ντεμέκ αδιάφορος, ξαναβρίσκω ευκαιρία, βγάζω τον έτοιμο, τον αφήνω στο τραπέζι, ανάβω τσιγάρο. Τον βλέπω, ιδρώνει. Και συνεχίστηκε η ιστορία, μέχρι να πάω για ύπνο τον είχα «φτιάξει» δέκα φορές -άφησα, φυσικά, τον μπερδεμένο κύβο πάνω στο τραπεζάκι. Το άλλο πρωί τον βλέπω από μέσα που προσπαθεί στο μπαλκόνι, κάνοντας υπολογισμούς, σκυμμένος και εκνευρισμένος και ιδρωμένος. Καλημέρα, του λέω. Δε μου μιλάει. Αφήνει τον κύβο, μπαίνει μέσα. Βγαίνει, ο κύβος έτοιμος -μόλις τον έβλεπα να πλησιάζει, τον έστριβα δύο-τρεις φορές και με δύο-τρεις κινήσεις τον έφτιαχνα και μόλις «τελείωνα» ξεφυσούσα, ντεμέκ από την πνευματική προσπάθεια. Κυριακή βράδυ φύγαμε, άφησα τον μπερδεμένο κύβο στο τραπέζι και δεν ξανασχολήθηκα. Εννιά μήνες περάσανε από τότε, ακόμα παιδεύεται και θα παιδεύεται στον αιώνα τον άπαντα, δεν είναι να παίζεις μαζί μου όταν έχω φορτώσει, θα το πληρώσεις.

Αγγελής

Αγγελής

Συμπληρώνονται σήμερα 44 χρόνια από μία μαύρη σελίδα της ιστορίας του ΠΑΟΚ: ...

Read more
Όπισθεν

Όπισθεν

Επειδή κουράστηκα να μαλώνω ή να διαβάζω καυγάδες όπου βρίσκω σχόλια για τον επαγγελματία ποδοσφαιρι ...

Read more
Ξεπούλημα

Ξεπούλημα

Πριν από ακριβώς εβδ&omi ...

Read more
0038

0038

Ο μοναδικός άνθρωπ&omicron ...

Read more
Τζαμποσακούλα

Τζαμποσακούλα

Δεν είναι δυνατό να μεταφέρεται γονιδιακά αυτό το πράμα. Κι όμως, κάθε μέρα επαληθεύεται, αυτό το πα ...

Read more
Δίκαιη

Δίκαιη

Η ΑΕΚ είναι η δίκαιη &p ...

Read more
Τρανζίσιον

Τρανζίσιον

ΠΑΟΚ-Πλατανιάς 1-0. Τσίπουρα πριν τον αγώνα. Καλή φάση, όπως και να το δεις. Την κάνεις νωρίς από το ...

Read more
Αμαφούλε

Αμαφούλε

Με τα λόγια εύκολο είναι να βοηθάς την ομάδα. Γι’ αυτό κι εγώ θα τη βοηθήσω και πρακτικά. ...

Read more
Μπούλο

Μπούλο

Ο ΠΑΟΚ τερμάτισε δ&ep ...

Read more
Πληροφορία

Πληροφορία

Έλαβα μια κλήση σήμε&r ...

Read more
Κερί

Κερί

Ήταν οι πιο γνωστοί &sigm ...

Read more
Απουσία

Απουσία

Μόνο η δυσκοίλια είχε καταφέρει ως τώρα να της στερήσει αγώνα, αλλά κι αυτό φιλικό ήταν, δε μετράει ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.