Δεν

Δεν

Το Σάββατο, όπως...

Επέτειος

Επέτειος

Το «Μια Εποχή Στο...

Μπάτσων

Μπάτσων

Ποτέ δεν είσαι...

Μαργαρίτης

Μαργαρίτης

Στις 17 Δεκεμβρίου...

Ασταδιάλα

Ασταδιάλα

Ναι, ρε Παοκάρα, ναι,...

Cobalt

Cobalt

Αυτός είναι ο Φώτης....

Zωές

Zωές

Τους παρατηρούσα...

Σχέδιο

Σχέδιο

Ο μπαμπάς μόλις είχε...

Απορία

Απορία

Πλησίαζε το...

Άουτ

Άουτ

Η «Τούμπα-Κόλαση»...

Ζάχαρο

Ζάχαρο

Το κυλικείο της 4...

Ranking

Ranking

Από την έναρξη του...

  • Δεν

    Δεν

    Tuesday, 06 November 2018 14:41
  • Επέτειος

    Επέτειος

    Friday, 02 November 2018 15:39
  • Μπάτσων

    Μπάτσων

    Thursday, 01 November 2018 22:47
  • Μαργαρίτης

    Μαργαρίτης

    Tuesday, 30 October 2018 23:33
  • Ασταδιάλα

    Ασταδιάλα

    Thursday, 25 October 2018 23:58
  • Cobalt

    Cobalt

    Friday, 19 October 2018 22:56
  • Zωές

    Zωές

    Friday, 19 October 2018 01:22
  • Σχέδιο

    Σχέδιο

    Wednesday, 10 October 2018 18:36
  • Απορία

    Απορία

    Thursday, 27 September 2018 08:48
  • Άουτ

    Άουτ

    Sunday, 23 September 2018 11:26
  • Ζάχαρο

    Ζάχαρο

    Sunday, 23 September 2018 01:11
  • Ranking

    Ranking

    Wednesday, 15 August 2018 18:54

paoΜια φορά είχαν βάλει τους βάζελους στη 10, στο Παλέ. Για τους νέους, όπως βλέπεις στην τηλεόραση απέναντι και δεξιά, στο τέλος της κερκίδας.

300 άτομα, 30 ματατζήδες και μετά εμείς. Απόσταση το πολύ πέντε μέτρα. Πολιτισμός.

Ήταν τον καιρό του «νο νο νερό στο Μόρνο», «βρε δεν έχετε νερό» και τα σχετικά. Συνηθισμένοι εμείς με την καζούρα στα σκουλίκια στο Παλέ, αρχίσαμε από νωρίς τα «ευρηματικά», που λένε και οι δημοσιογράφοι. Άλλη φάση το μπασκετάκι, η καφρίλα δεν ένιωθε άνετα στο κλειστό. Αλλά πιάσανε οι βάζελοι τις μάνες και τους πατέρες μας, τι να κάνουν, δεν ξέρουν κι άλλα να πουν, δεν είχανε σκεφτεί ακόμα και τις καρδερίνες, άλλαξε η ατμόσφαιρα.

Άιντε κι εμείς για τις μάνες τους. Αυτοί για τις δικές μας. Ξανά εμείς για τις μάνες τους. Πέντε μέτρα απόσταση, διάλεγες έναν, τον έβλεπες, σε έβλεπε, του έλεγες ναι, εσένα λέω, η δική σου η μάνα. Είχε μαζευτεί στο σύνορο η αφάν γκατέ από το πέταλο, τους είχανε πάρει ντου με τα λόγια τους φιλοξενούμενους, λυσσασμένοι οι δικοί μας. Να μην το παίζουμε και μάγκες τώρα, εμείς είχαμε την πλήρη ελευθερία έκφρασης, οι άλλοι ήταν έτσι στριμωγμένοι, δεν μπορούσαν να απαντάνε άνετα που τους έσπρωχνε η αστυνομία στη γωνία.

Κάποια στιγμή, βάζει ένας τους τα κλάματα. Εκεί, μπροστά μου. Κλάματα, όμως, όχι κύλησε ένα δάκρυ στο μάγουλο από τη συγκίνηση. Δίπλα μου ήταν ο Ζ που δε σταματούσε το βόθρο, λογοδιάρροια, του είχανε πει κάτι για τη φαλάκρα και έβγαζε αφρούς. Ο βάζελος έκλαιγε, φώναζε «τη δική μου τη μάνα ρε», χτυπιόταν. Ας πούμε, μπορεί να είχε χάσει τη μητέρα του χτες, μόνο έτσι δικαιολογείται η κατάστασή του. Ή ήταν πολύ ευαίσθητος, δεν ξέρω.

Αυτό ήταν. Τον πήραν χαμπάρι όλοι εκεί στην πρώτη γραμμή, αναίσθητα πλάσματα, είναι πουτάνα του τάδε η μάνα (δε θυμάμαι τι είχαν βρει πάνω του, κάτι του τύπου «του γυαλάκια η μάνα» ή «του χοντρούλη η μάνα», δεν το βρίσκω τώρα με τίποτα). Κλάμα. Χοροπηδούσε ο Ζ, σου λέει είπες για τη φαλάκρα μου, κωλοβάζελε, τώρα θα λέω κι εγώ για τη μάνα σου μέχρι να ξημερώσει. Κάποια στιγμή βαρεθήκαμε, ξαναγυρίσαμε στο πέταλο, ο Ζ εκεί, σε όλο το ματς δε σταμάτησε, κι εσύ, βρε παλικάρι μου, άμα έχεις τέτοιο θέμα με τη μάνα σου τι τραβιέσαι στα γήπεδα κι έρχεσαι εκτός έδρας με τους Παοκτσήδες, κάτσε σπίτι, πήγαινε να της ανάψεις ένα καντήλι, ήρθες στο Παλέ και σου άναψε ο Ζ χίλια καντήλια, ρε να μην έχουμε κινητά τότε να σας βάζω τα βίντεο να πάθετε πλάκα.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB