Πιάτσα

Πιάτσα

Τα τελευταία...

Καζούρα

Καζούρα

Δεν πρόκειται ποτέ...

Ξυστό

Ξυστό

Η εκδρομή είχε...

30

30

Εκείνη η στιγμή, πέντε...

Κεφτέδες

Κεφτέδες

Θυμάμαι που ξάπλωνα...

Τίτλος

Τίτλος

Το αρχείο που...

Τόλιος

Τόλιος

Δεν μπορούσαμε να...

Μηδέν

Μηδέν

Πόσο έτοιμοι...

Τέρατα

Τέρατα

Τα τέρατα μας...

Ωράρια

Ωράρια

Πέρσι είχα κάνει...

Γιαμάχα

Γιαμάχα

Η τριμελής επιτροπή...

Συνταγή

Συνταγή

Δεν είναι εύκολο...

  • Πιάτσα

    Πιάτσα

    Wednesday, 13 December 2017 12:20
  • Καζούρα

    Καζούρα

    Tuesday, 12 December 2017 14:12
  • Ξυστό

    Ξυστό

    Friday, 08 December 2017 15:10
  • 30

    30

    Wednesday, 06 December 2017 20:22
  • Κεφτέδες

    Κεφτέδες

    Saturday, 02 December 2017 13:48
  • Τίτλος

    Τίτλος

    Friday, 01 December 2017 10:03
  • Τόλιος

    Τόλιος

    Wednesday, 29 November 2017 21:08
  • Μηδέν

    Μηδέν

    Wednesday, 29 November 2017 12:12
  • Τέρατα

    Τέρατα

    Monday, 27 November 2017 19:41
  • Ωράρια

    Ωράρια

    Monday, 20 November 2017 15:26
  • Γιαμάχα

    Γιαμάχα

    Thursday, 16 November 2017 20:25
  • Συνταγή

    Συνταγή

    Thursday, 16 November 2017 00:23

salomeΣτις 17 Οκτωβρίου 2007 οι δρόμοι της Θεσσαλονίκης ήταν άδειοι από φιλάθλους, καθώς όλοι είχαν μαζευτεί στα σπίτια τους για τον αγώνα Τουρκία-Ελλάδα, που θα έκρινε την κατάταξή μας στον όμιλο και αν θα προκρινόμασταν απευθείας. Η Εθνική του Ρεχάγκελ διεκδικούσε την πρόκρισή της στο επόμενο Euro ως Πρωταθλήτρια Ευρώπης, το κλίμα για την ομάδα ήταν εορταστικό λόγω της κατάκτησης του 2004, το ματς ετοιμαζόταν να σπάσει τα ρεκόρ τηλεθέασης. Κόντρα στην παράδοση που ήθελε τους Παοκτσήδες να σιχαίνονται την Εθνική, τη «Μικτή Αθηνών», όπως την αποκαλούσαν επί δεκαετίες, η πορεία προς τον τίτλο της Πρωταθλήτριας είχε τονώσει το αίσθημα της εθνικής υπερηφάνειας στην πόλη και γέμισε καφετέριες και σπίτια με φανατικούς οπαδούς της Ελλάδας, όπως είχε γεμίσει τα τσάρτερ που έφευγαν για Πορτογαλία τρία χρόνια νωρίτερα.

Την ίδια μέρα, στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης παιζόταν η εξαιρετική μεταφορά της Σαλώμης του Όσκαρ Ουάιλντ, σε μουσική του Ρίχαρντ Στράους και λιμπρέτο της Χέντβιγκ Λάχμαν, μια όπερα που από καιρό κυνηγούσαμε με την Άννα να δούμε κάπου και μας έκατσε λίγα χιλιόμετρα από το σπίτι μας. Είχαμε βγάλει εγκαίρως τα εισιτήρια, είχα φροντίσει κι εγώ να μην είμαι απογευματινή βάρδια, ετοιμαζόμασταν το απόγευμα για την εκδρομή μέχρι το Μέγαρο, συμφωνώντας από νωρίς πως κοστούμια και σακάκια και ταγεράκια δεν είναι του στιλ μας και θα σκάγαμε στην όπερα με εμφάνιση γηπεδική, μείον τα κασκόλ.

Ταυτόχρονα, στη Θεσσαλονίκη είχε κουβαληθεί ο Παντελής, ο νέος γαμπρός στο σόι, ο οποίος είχε προσγειωθεί το πρωί στο αεροδρόμιο και το πρώτο πράγμα που ζήτησε από την ξαδέρφη, τη Μαριάννα, ήταν «να πάνε κάπου να δούνε το ματς». Πέρα από τη δεδομένη αγάπη των Ελλήνων της Διασποράς για την Εθνική, η κατάκτηση του Euro είχε αναβαθμίσει την ομάδα σε απόλυτη αγαπημένη για τους ξενιτεμένους μας, κάτι που ήταν λογικό, αφού δεν είχαν και πολλά πράματα να καμαρώνουν ζώντας ανάμεσα στους αλαζόνες Γερμαναράδες που όλο τους την έλεγαν πως εμείς οι Έλληνες είμαστε άχρηστοι. Η Μαριάννα δεν το σκέφτηκε πολύ, του είπε «πάμε στα ξαδέρφια μου, αυτοί όλη μέρα ασχολούνται με το ποδόσφαιρο, μέχρι και η ξαδέρφη μου, η Άννα, μόνο για μπάλα μιλάει». Γούσταρε ο γαμπρός, σου λέει βρήκαμε και παρέα για τα ματς, άμα έρθουμε Ελλάδα για πάντα έχουμε έτοιμους συντρόφους για το γήπεδο.

Χτυπάει το τηλέφωνο, μας ενημερώνει η Μαριάννα πως θα έρθουν από το σπίτι, να μας γνωρίσει και το παλικάρι της. «Για να δούμε και τον αγώνα». Την ενημερώνω πως είναι ευπρόσδεκτοι, εννοείται, να δούνε και τον αγώνα και ό,τι θέλουνε να δούνε στο σπίτι μας, που έχουμε και μεγάλη ταινιοθήκη, αλλά εμείς έχουμε κλείσει εισιτήρια για την όπερα και θα τους αφήσουμε μόνους. Μπύρες έχει, πατατάκια, σοκολάτες, ας την πέσουνε και θα τα πούμε όταν γυρίσουμε από την παράσταση. Γέλασε η Μαριάννα, γέλασα κι εγώ. Δε με πίστεψε.

Χτυπάει το κουδούνι, καλησπέρα, από εδώ ο Παντελής και τα σχετικά, εμείς στην τρίχα, έτοιμοι για το Μέγαρο. Χλώμιασε ο γαμπρός, θα σκέφτηκε τι γηπεδικοί και χουλιγκάνοι με λέει η δικιά μου, εδώ παίζει το απόλυτο ματς, Τουρκία-Ελλάδα, η πρόκριση στο Euro κόντρα στους Τουρκαλάδες, δεν υπάρχει Έλληνας φίλαθλος που θα το χάσει απόψε τέτοιο ντέρμπι κι αυτοί θα πάνε στην όπερα; Πλάκα με κάνουν, τι σόι σόι είναι αυτό; Λοιπόν, μπύρες έχει στο ψυγείο, το ντουλάπι γεμάτο ανθυγιεινά σνακ, εμείς φεύγουμε για Μέγαρο. «Μέγαρο, χα χα χα», γελούσε η Μαριάννα, «όπερα, χα χα χα», χαζογελούσε αμήχανα ο Παντελής, έπρεπε να τους δείξουμε τα εισιτήρια για να μας πιστέψουν. Σαν στο σπίτι σας, άντε και με τη νίκη.

Η παράσταση ήταν πραγματικά συγκλονιστική. Είχα πει σε έναν πρώην συνάδελφο που έγραφε λιμπρέτα πως για μένα η όπερα είναι το hardcore της κλασικής μουσικής και γέλασε, αλλά παραδέχτηκε πως κάπως έτσι θα ήταν, αν βάζαμε ταμπέλες και σε αυτό. Μεγάλο κόλλημα. Ήταν και το συγκεκριμένο έργο αγαπημένο, περάσαμε μια βραδιά αξέχαστη με την Άννα, μια μόνιμη ανατριχίλα, ανάμεσά μας οι γούνες και οι ψόφιες αλεπούδες στους λαιμούς των ετοιμοθάνατων γιαγιάδων με τα αστραφτερά χρυσαφικά και οι βλαχοδήμαρχοι της πόλης με τα παπιγιόν, εμείς χύμα, μαγεμένοι από το θέαμα, με το λάιβ σκορ στο κινητό από κάτω να παρακολουθούμε την εξέλιξη των προκριματικών και ειδικά το Γερμανία-Τσεχία, που η Άννα ήταν μεγάλη φαν της Τσεχίας και κυκλοφορούσε έναν καιρό με μπλούζα του Μπάρος. Μπορεί και να τη φορούσε εκείνο το βράδυ, δεν το θυμάμαι.

Γυρνάμε στο σπίτι και αντιμετωπίζουμε μια περίεργη αμηχανία. Ο Παντελής μαγκωμένος, η Μαριάννα κάπως διστακτική, επειδή είχε γίνει ρόμπα στον γκόμενο που του είχε τάξει πως θα τον πάει σε ένα σπίτι-γήπεδο και τελικά οι περίφημοι φίλαθλοι αποδείχτηκαν φλώροι και παράτησαν τέτοιο ματς να πάνε στα βιολιά και τις άρπες. «Πώς πήγε το ματς», τον ρώτησα κι αυτός απάντησε όπως θα το εξηγούσες στη γιαγιά σου, «παίξαμε καλύτερα, κερδίσαμε 0-1 και τώρα θα παίξουμε στο Euro, πήραμε την πρόκριση, δηλαδή αν θυμάσαι πριν τρία χρόνια στο Euro που η Ελλάδα με τον Ζαγοράκη και τον Χαριστέα», τον διέκοψε η Άννα, ρε συ, Παντέλο, τι τριάρα έριξε η Τσεχία μέσα στο Μόναχο, τι καύλα ήταν αυτή, τα έδειξε τα στιγμιότυπα, «όχι ακόμα, αυτά περιμένω», είπε ο Παντελής με γουρλωμένα μάτια, ωραία, είπε η Άννα, αράξαμε στον καναπέ, έδειξε τις φάσεις από το Γερμανία-Τσεχία, φώναζε η Άννα, έτσι, ρε, σκίστε τους, τους Γερμαναράδες, έτσι, κι άλλο, μπράβο, ρε παικταρά Πλάσιλ, ρε έβγαλε τον Κόλερ τόσο νωρίς, ρε άσ’ τον μέσα να καρφώσει το τέταρτο, ε, χωρίς τον Μπάρος δεν μπορεί αυτό το ταγάρι, τον έκανε μάγκα ο δικός μου, έτσι, πρόκριση απευθείας, χωρίς προκριματικά, έλα, ρε Τσεχία, μας έφτιαξες σήμερα. Κοιτούσε ο καημένος ο Παντελής, δεν καταλάβαινε τίποτα.

Ρεκόρ

Ρεκόρ

14 Μαρτίου 1971, ο ΠΑΟΚ τ&omicro ...

Read more
Κωλοτούμπα

Κωλοτούμπα

«Η απόφασή μας βασίστ& ...

Read more
Μαγεία

Μαγεία

Για ποια ακριβώς «κερκίδα από τα παλιά» με ρωτάς, πιτσιρίκο; Για το 1959; Για το 1965; Για το 1972; ...

Read more
Γκέρκιν

Γκέρκιν

Όπως όλα τα ταξίδια μα ...

Read more
Κούτελο

Κούτελο

25/01/2014, ΠΑΟΚ-Άρης, εκκένωση γηπέδου, ανακοίνωση ΚΑΕ ΠΑΟΚ: ...

Read more
Σπανός

Σπανός

Έχω πάει σε αρκετές έδρες. Όχι σε όλη την Ελλάδα, όπως πολλοί δικοί μου, αλλά σε αρκετές. ...

Read more
Μαλένα

Μαλένα

Υπάρχει μια σκηνή στη ...

Read more
Μπάσταρδοι

Μπάσταρδοι

- Θα χάσουμε.- Ω, ρε φί&lambd ...

Read more
Aγγεία

Aγγεία

Ένιωθα τα αγγεία να σπάζουνε μέσα στις κόγχες. Πόσα έχουν αντέξει αυτά τα μάτια, τόσα χρόνια στο γήπ ...

Read more
Τουρίστας

Τουρίστας

Δυόμισι μήνες που έχω αυτήν τη σελίδα έχω σβήσει μόνο ένα σχόλιο. Κακώς, βέβαια, αλλά το έσβησα, έπρ ...

Read more
Έξω

Έξω

Τελικά, ξεπεράστηκε κάθε ιστορικό προηγούμενο. Η πιο φασιστική, η πιο απροσδόκητα αυταρχική απόφαση ...

Read more
Πληγές

Πληγές

Κρύφτηκαν όλα κάτω από τα μπουκάλια, τις πέτρες και τα ξηλωμένα καρεκλάκια. Ανακατεύτηκε η μπόχα τεσ ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.