Αντικοινωνικός

Αντικοινωνικός

Νιώθεις αυτό που...

Αλέξανδρε

Αλέξανδρε

Αγαπητέ Αλέξανδρε,...

Θάτσερ

Θάτσερ

Το «Μοντέρνο...

Non-Fiction

Non-Fiction

Μας κατέστρεψε το...

Ακρωτηριασμένος

Ακρωτηριασμένος

Βγαίνω από μία...

Ολιγαρκής

Ολιγαρκής

Ο κ. Γεώργιος...

Πυροτεχνουργός

Πυροτεχνουργός

Ο ταμίας ζήτησε...

Διαπλοκή

Διαπλοκή

Η ανάλυση των...

Ρεύμα

Ρεύμα

Όλος ο σύγχρονος...

Προσκυνητές

Προσκυνητές

Έχω μερικούς...

Τότε

Τότε

«Ποιο ποδόσφαιρο...

Σκόρπια

Σκόρπια

Στα...

  • Αντικοινωνικός

    Αντικοινωνικός

    Tuesday, 17 April 2018 13:40
  • Αλέξανδρε

    Αλέξανδρε

    Monday, 16 April 2018 02:23
  • Θάτσερ

    Θάτσερ

    Wednesday, 11 April 2018 15:50
  • Non-Fiction

    Non-Fiction

    Monday, 09 April 2018 01:30
  • Ακρωτηριασμένος

    Ακρωτηριασμένος

    Thursday, 29 March 2018 23:32
  • Ολιγαρκής

    Ολιγαρκής

    Sunday, 25 March 2018 19:39
  • Πυροτεχνουργός

    Πυροτεχνουργός

    Thursday, 22 March 2018 13:10
  • Διαπλοκή

    Διαπλοκή

    Wednesday, 21 March 2018 11:42
  • Ρεύμα

    Ρεύμα

    Tuesday, 20 March 2018 23:32
  • Προσκυνητές

    Προσκυνητές

    Monday, 19 March 2018 19:59
  • Τότε

    Τότε

    Monday, 12 March 2018 22:21
  • Σκόρπια

    Σκόρπια

    Monday, 12 March 2018 00:26

razΕίμαι ο μοναδικός οπαδός στην ιστορία του παγκόσμιου αθλητισμού που έχει μπει σε γήπεδο με ξυραφάκια, πέντε τον αριθμό, με την έγκριση της αστυνομίας.

Και με δύο μάρτυρες, για να προλάβω τους κακεντρεχείς και τους άπιστους, μία δικιά μας κι ένα σκουλίκι. Στο μοναδικό ματς που συνυπήρχαν μαζί στις κερκίδες Παοκτσήδες, Αρειανοί και Ηρακληδείς (δικοί μας, σκουλίκια και γριές για όποιον δεν καταλαβαίνει την ορολογία).

Εδώ σας θέλω, τι ματς ήταν αυτό. Δευτερεύον το ζήτημα. Είχαμε πάει για ψώνια με τη νυν σύζυγο στο Μασούτη. Τι χρειαζόμασταν για το σπίτι, εκείνα τα ανέμελα χρόνια που δε δίναμε το μισό μισθό για πάμπερς και κρέμες, πήραμε σουπλίν λεβάντα, γιαουρτάκια αγελαδίτσες, ταμπόν, σφουγγαράκι σκοτς-μπράιτ, καφέ, ζάχαρη, φασολάκια, ντομάτες, σέλινο, τα χρειαζούμενα, τέλος πάντων, αλλά και ξυραφάκια ζιλέτ μπλε για βαθύ ξύρισμα που τότε έβγαιναν πέντε χωρίς δώρο. Κανονικοί άνθρωποι, πληρώνουμε στο ταμείο, πάμε και για έναν καφέ στα γρήγορα πριν γυρίσουμε σπίτι με τα ψώνια.

Έρχεται στον καφέ ο φίλος μας ο μεταξοσκώληκας, ο Γ. Ρε σεις, έχει το τάδε ματς στο Παλέ, δεν πάμε; Να πάμε, ρε Γ, καλή ιδέα, δεν το ξέραμε. Ξεκινάμε για το Παλέ, κοντά ήμασταν, φτάνουμε απ’ έξω. Από πού μπαίνουν οι Παοκτσήδες, από πού μπαίνουν οι Αρειανοί, από πού οι γριές. Ρωτάμε έναν αστυνομικό, μας λέει όλοι μαζί, δεν υπάρχει πρόβλημα. Εντάξει, λογικό ήταν, προχωράμε. Ανεβαίνουμε τα σκαλάκια, φτάνουμε στο ψαχτήρι. Εγώ κρατάω δυο σακούλες Μασούτη με τα ψώνια που αναφέρω παραπάνω, όχι ακριβώς αυτά που δε βρίσκω τώρα την απόδειξη από το 1994-1995, αλλά στο περίπου, σίγουρα όμως είχα μέσα τα ξυραφάκια και γι’ αυτόν το λόγο γράφεται η ιστορία.

«Τι είναι αυτό», ρωτάει το όργανο. «Ψώνια, κύριε χωροφύλακα», του λέω εγώ. «Πλάκα μας κάνεις», συνεχίζει το όργανο. «Καθόλου, κύριε αστυνόμε μου, είχαμε πάει για ψώνια και ήρθαμε να δούμε το παιχνίδι, τι να κάνουμε τώρα, πέφτει μακριά το σπίτι να πηγαίναμε να τα αφήναμε, θα χάναμε την έναρξη». Συνθηκολογεί κάπως. «Για να δω», λέει και αρχίζει να ψάχνει. Ταμπόν, σφουγγαράκια, πατατάκια και τα λοιπά δεν τον πειράζουν. Βρίσκει τα ξυραφάκια. «Τι είναι αυτά εδώ»; «Δεν έχετε ξαναδεί ζιλέτ μπλε, κύριε αστυνόμε μου; Διπλή λεπίδα, απίστευτη αίσθηση, να, πιάστε να δείτε τι ξύρισμα κάνουν», λέω και του δείχνω το μάγουλο. Ψέματα, δεν το είπα αυτό, εννοείται, είπα κάτι ας πούμε «τι να είναι, τα ψώνια μας είναι, υπάρχει πρόβλημα»;

Ζορίζεται λίγο, μου λέει «δεν μπορείς να περάσεις ξυραφάκια στο γήπεδο». «Μα τι να τα κάνω τα ξυραφάκια στο γήπεδο, κύριε όργανο, σε ποιον να επιτεθώ; Σήμερα όλοι φίλοι δεν είμαστε; Δεν έχει αντιπάλους σ’ αυτό το παιχνίδι». Λογική η απάντησή μου, τον ξανάβαλε σε σκέψεις. Το συζητάει με άλλους δυο-τρεις, τη βρίσκουν τη λύση. «Πήγαινε κάτω στην κοπέλα στα εισιτήρια, άσε εκεί τις σακούλες και θα τις ξαναπάρεις μετά το ματς». «Α, πολύ ευχαρίστως, κύριε αστυνομικέ, πολύ καλή ιδέα, πάω αμέσως».

Κατεβαίνω πάλι τα σκαλιά, πάω στην κοπέλα. «Α, τι με λες τώρα, εγώ μόλις αρχίσει το ματς το κλείνω το εκδοτήριο, α πα πα πα, δεν γίνεται αυτό να τους πεις. Δε θα κάτσω μέχρι το βράδυ» και τα λοιπά. Μάλιστα. Ανεβαίνω πάλι, του μεταφέρω όσα μου είπε. Κατεβαίνει κάτω το όργανο, προφανώς του λέει τα ίδια, ξανανεβαίνει. Εμείς τώρα τρία άτομα εκεί στην είσοδο με τις σακούλες. Το συζητάνε οι αστυνομικοί, κανονική σύσκεψη. «Λοιπόν», μου λέει τελικά, «θα τα πάρεις μέσα μαζί σου, αλλά πρόσεξε, κακομοίρη μου, αν γίνει οτιδήποτε σε έχουμε σταμπάρει ποιος είσαι».

Ιστορίες

Ιστορίες

Η πιο συγκλονιστ&iota ...

Read more
Ψηλότερα

Ψηλότερα

Η υπόθεση είναι η εξή&si ...

Read more
Ευχαριστώ

Ευχαριστώ

Προσωπικά, γνωρίζω τρεις τύπους ανθρώπων που επιτίθενται σε κάποιον επειδή απλώς εκφράζει τη γνώμη τ ...

Read more
Γκόμενα

Γκόμενα

Τη γνώρισα όταν ήμουν 15 χρονών. Τρομερή γκόμενα, από τις ωραιότερες γυναίκες που υπήρχαν, εκείνη τη ...

Read more
Επέτειος

Επέτειος

Η Σ έχει ένα κατάστημα με είδη περιποίησης για γυναίκες. Και για μερικούς άντρες. Εισαγωγές, δηλαδή ...

Read more
Φαινόμενο

Φαινόμενο

Αυτά τα νούμερα φυσ&io ...

Read more
Μέτρημα

Μέτρημα

Όλοι θα πεθάνουμε &ka ...

Read more
Στάσεις

Στάσεις

Μπορείς να πεις πως ...

Read more
Άλφα

Άλφα

Μέσα σε 48 ώρες οι μισ&om ...

Read more
Ισορροπία

Ισορροπία

Χίλια χιλιόμετρα αγ& ...

Read more
Γενέθλια

Γενέθλια

Τέτοια ώρα, πριν από 29 ακ& ...

Read more
Kαρτ-ποστάλ

Kαρτ-ποστάλ

Στις 6 Μαΐου 1998 η εφημερίδα είχε ολοσέλιδη μία από τις πιο μαγικές φωτογραφίες που έχουν δει τα μά ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.