Μαχαίρι

Μαχαίρι

Βγήκα με το...

Ροναλντίνιο

Ροναλντίνιο

Ο όρος...

Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν...

24

24

Σήμερα, 24...

  • Μαχαίρι

    Μαχαίρι

    Friday, 19 January 2018 12:02
  • Ροναλντίνιο

    Ροναλντίνιο

    Thursday, 18 January 2018 17:06
  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30
  • Χριστούγεννα

    Χριστούγεννα

    Monday, 25 December 2017 13:32
  • 24

    24

    Sunday, 24 December 2017 23:08

razΕίμαι ο μοναδικός οπαδός στην ιστορία του παγκόσμιου αθλητισμού που έχει μπει σε γήπεδο με ξυραφάκια, πέντε τον αριθμό, με την έγκριση της αστυνομίας.

Και με δύο μάρτυρες, για να προλάβω τους κακεντρεχείς και τους άπιστους, μία δικιά μας κι ένα σκουλίκι. Στο μοναδικό ματς που συνυπήρχαν μαζί στις κερκίδες Παοκτσήδες, Αρειανοί και Ηρακληδείς (δικοί μας, σκουλίκια και γριές για όποιον δεν καταλαβαίνει την ορολογία).

Εδώ σας θέλω, τι ματς ήταν αυτό. Δευτερεύον το ζήτημα. Είχαμε πάει για ψώνια με τη νυν σύζυγο στο Μασούτη. Τι χρειαζόμασταν για το σπίτι, εκείνα τα ανέμελα χρόνια που δε δίναμε το μισό μισθό για πάμπερς και κρέμες, πήραμε σουπλίν λεβάντα, γιαουρτάκια αγελαδίτσες, ταμπόν, σφουγγαράκι σκοτς-μπράιτ, καφέ, ζάχαρη, φασολάκια, ντομάτες, σέλινο, τα χρειαζούμενα, τέλος πάντων, αλλά και ξυραφάκια ζιλέτ μπλε για βαθύ ξύρισμα που τότε έβγαιναν πέντε χωρίς δώρο. Κανονικοί άνθρωποι, πληρώνουμε στο ταμείο, πάμε και για έναν καφέ στα γρήγορα πριν γυρίσουμε σπίτι με τα ψώνια.

Έρχεται στον καφέ ο φίλος μας ο μεταξοσκώληκας, ο Γ. Ρε σεις, έχει το τάδε ματς στο Παλέ, δεν πάμε; Να πάμε, ρε Γ, καλή ιδέα, δεν το ξέραμε. Ξεκινάμε για το Παλέ, κοντά ήμασταν, φτάνουμε απ’ έξω. Από πού μπαίνουν οι Παοκτσήδες, από πού μπαίνουν οι Αρειανοί, από πού οι γριές. Ρωτάμε έναν αστυνομικό, μας λέει όλοι μαζί, δεν υπάρχει πρόβλημα. Εντάξει, λογικό ήταν, προχωράμε. Ανεβαίνουμε τα σκαλάκια, φτάνουμε στο ψαχτήρι. Εγώ κρατάω δυο σακούλες Μασούτη με τα ψώνια που αναφέρω παραπάνω, όχι ακριβώς αυτά που δε βρίσκω τώρα την απόδειξη από το 1994-1995, αλλά στο περίπου, σίγουρα όμως είχα μέσα τα ξυραφάκια και γι’ αυτόν το λόγο γράφεται η ιστορία.

«Τι είναι αυτό», ρωτάει το όργανο. «Ψώνια, κύριε χωροφύλακα», του λέω εγώ. «Πλάκα μας κάνεις», συνεχίζει το όργανο. «Καθόλου, κύριε αστυνόμε μου, είχαμε πάει για ψώνια και ήρθαμε να δούμε το παιχνίδι, τι να κάνουμε τώρα, πέφτει μακριά το σπίτι να πηγαίναμε να τα αφήναμε, θα χάναμε την έναρξη». Συνθηκολογεί κάπως. «Για να δω», λέει και αρχίζει να ψάχνει. Ταμπόν, σφουγγαράκια, πατατάκια και τα λοιπά δεν τον πειράζουν. Βρίσκει τα ξυραφάκια. «Τι είναι αυτά εδώ»; «Δεν έχετε ξαναδεί ζιλέτ μπλε, κύριε αστυνόμε μου; Διπλή λεπίδα, απίστευτη αίσθηση, να, πιάστε να δείτε τι ξύρισμα κάνουν», λέω και του δείχνω το μάγουλο. Ψέματα, δεν το είπα αυτό, εννοείται, είπα κάτι ας πούμε «τι να είναι, τα ψώνια μας είναι, υπάρχει πρόβλημα»;

Ζορίζεται λίγο, μου λέει «δεν μπορείς να περάσεις ξυραφάκια στο γήπεδο». «Μα τι να τα κάνω τα ξυραφάκια στο γήπεδο, κύριε όργανο, σε ποιον να επιτεθώ; Σήμερα όλοι φίλοι δεν είμαστε; Δεν έχει αντιπάλους σ’ αυτό το παιχνίδι». Λογική η απάντησή μου, τον ξανάβαλε σε σκέψεις. Το συζητάει με άλλους δυο-τρεις, τη βρίσκουν τη λύση. «Πήγαινε κάτω στην κοπέλα στα εισιτήρια, άσε εκεί τις σακούλες και θα τις ξαναπάρεις μετά το ματς». «Α, πολύ ευχαρίστως, κύριε αστυνομικέ, πολύ καλή ιδέα, πάω αμέσως».

Κατεβαίνω πάλι τα σκαλιά, πάω στην κοπέλα. «Α, τι με λες τώρα, εγώ μόλις αρχίσει το ματς το κλείνω το εκδοτήριο, α πα πα πα, δεν γίνεται αυτό να τους πεις. Δε θα κάτσω μέχρι το βράδυ» και τα λοιπά. Μάλιστα. Ανεβαίνω πάλι, του μεταφέρω όσα μου είπε. Κατεβαίνει κάτω το όργανο, προφανώς του λέει τα ίδια, ξανανεβαίνει. Εμείς τώρα τρία άτομα εκεί στην είσοδο με τις σακούλες. Το συζητάνε οι αστυνομικοί, κανονική σύσκεψη. «Λοιπόν», μου λέει τελικά, «θα τα πάρεις μέσα μαζί σου, αλλά πρόσεξε, κακομοίρη μου, αν γίνει οτιδήποτε σε έχουμε σταμπάρει ποιος είσαι».

Νοσταλγώντας

Νοσταλγώντας

Για το «90 χρόνια ΠΑΟ&Kapp ...

Read more
Κλείστε

Κλείστε

Κλείστε τους συνδέσμους να σωθεί ο ελληνικός αθλητισμός.  ...

Read more
Ισλανδία

Ισλανδία

Αρχικά ήθελα να πάω ν&alpha ...

Read more
Βόλεϊ-2015

Βόλεϊ-2015

Προσωπική Ανασκόπηση: 15 πράγματα που θα θυμάμαι από την ομάδα βόλεϊ του ΠΑΟΚ το 2015. ...

Read more
Τρανζίσιον

Τρανζίσιον

ΠΑΟΚ-Πλατανιάς 1-0. Τσίπουρα πριν τον αγώνα. Καλή φάση, όπως και να το δεις. Την κάνεις νωρίς από το ...

Read more
Χοτ-ντογκ

Χοτ-ντογκ

Κριτική ΠΑΟΚ-Πανιώνιος 81-63 Ωραία ήταν στο μπασκετάκι, αν και δεν έχω ξαναδεί αγώνα του ΠΑΟΚ με τό ...

Read more
Βράχια

Βράχια

1 Οκτωβρίου 1992 - 1 Οκτω&b ...

Read more
Ηράκλειο

Ηράκλειο

Σήμερα συμπληρώνεται ένας μήνας από τη μεγαλύτερη αγωνιστική ξεφτίλα επί ημερών Σαββίδη. ...

Read more
Ήττα

Ήττα

Η μεγαλύτερη προσωπική μου ήττα είναι που πίστεψα πως μπορώ να φτιάξω ένα χώρο όπου απλώς θα γράφω ό ...

Read more
Ανακύκλωση

Ανακύκλωση

Κάνουμε χαβαλέ αυτ ...

Read more
Παραίτηση

Παραίτηση

Η Εποχή Των Ηρώων τελείωσε τον Ιούνιο του 1999. Έγινε κομμάτια, όπως η εφημερίδα που έσκισα, διαβάζο ...

Read more
Συνθήματα

Συνθήματα

Παρακολουθώ με ενδιαφέρον τις προσπάθειες κάποιων νέων παιδιών να ανανεώσουν το οπλοστάσιο των συνθη ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.