Μαχαίρι

Μαχαίρι

Βγήκα με το...

Ροναλντίνιο

Ροναλντίνιο

Ο όρος...

Ντουκαντάμ

Ντουκαντάμ

Η δεύτερη...

Τζιμάκος

Τζιμάκος

Η πρώτη φορά ήταν με τον...

Σχολή

Σχολή

Η ομιλία του...

Αντικειμενικός

Αντικειμενικός

«Ναι, αλλά για το...

Κυρπαντελής

Κυρπαντελής

Στις 20 Αυγούστου 2015...

Τέλειο

Τέλειο

Τη μέρα που αγόρασα...

2017

2017

3 Ιανουαρίου,...

Κάλαντα

Κάλαντα

Ο στενός κύκλος,...

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα

Χριστούγεννα 1987. Δεν...

24

24

Σήμερα, 24...

  • Μαχαίρι

    Μαχαίρι

    Friday, 19 January 2018 12:02
  • Ροναλντίνιο

    Ροναλντίνιο

    Thursday, 18 January 2018 17:06
  • Ντουκαντάμ

    Ντουκαντάμ

    Wednesday, 17 January 2018 13:59
  • Τζιμάκος

    Τζιμάκος

    Saturday, 13 January 2018 23:55
  • Σχολή

    Σχολή

    Saturday, 13 January 2018 22:15
  • Αντικειμενικός

    Αντικειμενικός

    Sunday, 07 January 2018 15:23
  • Κυρπαντελής

    Κυρπαντελής

    Thursday, 04 January 2018 16:57
  • Τέλειο

    Τέλειο

    Sunday, 31 December 2017 23:26
  • 2017

    2017

    Sunday, 31 December 2017 10:52
  • Κάλαντα

    Κάλαντα

    Sunday, 31 December 2017 10:30
  • Χριστούγεννα

    Χριστούγεννα

    Monday, 25 December 2017 13:32
  • 24

    24

    Sunday, 24 December 2017 23:08

polanskitenΣτις εκδρομές κουβαλούσα πάντα ένα κασκόλ της Παρί Σεν Ζερμέν, κρεμασμένο από το θηλύκι του τζιν, αριστερά.

Ήταν το «λάφυρο» από τη μοναδική φορά που μου κληρώθηκε να έρθω πραγματικό σώμα με σώμα με αντίπαλους οπαδούς, έξω από το Παρκ Ντε Πρενς -ο δικός μου ήταν ένας χτικιάρης σκίνχεντ, με βαμμένο μαλλί, κοκαλιάρης και φάτσα σαραντάρη, αν και δεν πρέπει να ήταν πάνω από τριάντα. Ή έτσι τον θυμάμαι, τέλος πάντων. Πέντε δευτερόλεπτα κράτησε η «μάχη», πέντε κλωτσιές, του πήρα το κασκόλ και μετά υποχώρησαν όλοι τους, όταν αντιλήφθηκαν πως δεν μπορούσαν να μας κάνουν αυτό που φώναζαν στα γαλλικά πως θα μας κάνουν όταν μας την έπεφταν.

Το Πολυκλαδικό Λύκειο έπαιζε βόλεϊ, ως καλύτερο Λύκειο στην Καβάλα, με το καλύτερο Λύκειο της Ξάνθης. Από το σχολείο είχαν βάλει ένα πούλμαν για όσους συμμαθητές ήθελαν να πάνε στη διπλανή πόλη και να φωνάξουν για την ομάδα του σχολείου, στο οποίο πούλμαν μαζεύτηκαν αρκετοί χαζοχαρούμενοι που για πρώτη φορά πήγαιναν γηπεδική εκδρομή επειδή η μαμά τους άφησε «για το σχολείο». Μας βάλανε κι εμάς, πέντε-έξι τσακαλάκια, με εμπειρία από τα γήπεδα, ανάμικτοι, στη γαλαρία. Για συνοδεία, ας πούμε, ελάτε κι εσείς που τα ξέρετε αυτά, να σας έχουμε μαζί μας.

Πενήντα μαθητές από Καβάλα εμείς και η υπόλοιπη εξέδρα στο γήπεδο μαθητές και γονείς από την Ξάνθη. Ντεμέκ κερκίδα με συνθήματα, χέρια και γενικώς μαϊμουδισμός όσων φωνάζαμε στο γήπεδο, παραλλαγμένα και δίχως βρισιές για να μη θυμώσουν οι καθηγητές και μας μαλώσουν. Χαλαρή κατάσταση, φωνάζαμε εμείς, φώναζαν και οι γηπεδούχοι που ήταν πενταπλάσιοι, αστυνομίες και τέτοια δεν υπήρχαν. Κι εκεί που βαριόμουν, με σκουντάει ένας δικός μου και μου δείχνει χαμηλά στην κερκίδα των άλλων. «Εσένα δε φωνάζουν αυτοί οι τύποι»; Εμένα φώναζαν. «Έλα, εσύ, ναι, έλα κάτω». Εμένα λέτε; «Ναι, ρε, Παοκάρα, Θύρα 4, δε με θυμάσαι», ούρλιαζε ο ένας. Δεν τον θυμόμουν, αλλά κατέβηκα.

«Σε γνώρισα από το κασκόλ, πολύ χαρακτηριστικό, κι όλο έλεγα πως κάτι με θυμίζει η φάτσα σου». Ναι, κι εσύ γνωστή φυσιογνωμία, είπα, αλλά δεν ξεθόλωνα, δεν μπορούσα να τον θυμηθώ. Θα ήταν κανένας που πήγαινε στα ψηλά και θα μ’ έβλεπε στα κάγκελα από πάνω, ήταν το κασκόλ όντως παράξενο, μπλε και κόκκινο να κρέμεται κάτω από το φλάι, ξεχώριζε στη μαυρίλα της κερκίδας. «Πάμε στο κυλικείο, ρε, να τα πούμε λιγάκι, άσ’ τους αυτούς τους ξενέρωτους με τα σχολικά πρωταθλήματα, πάμε να μιλήσουμε για ΠΑΟΚ».

Ο τύπος είχε ένα παρατσούκλι κάτι από αρκουδάκι. «Καζολίν», νομίζω, τον φώναζαν οι άλλοι. Ή «Γουίνι». Ή «Αρκουδάκι», κάτι τέτοιο, πέρασαν χρόνια πολλά από τότε και δεν τον ξανασυνάντησα. Μου έκανε ένα κλικ όταν μου θύμισε πως μια φορά τους είχαμε πάρει μαζί μας δέκα άτομα με την εκδρομή από Καβάλα, είχαν έρθει χύμα από Ξάνθη επειδή δεν είχε βγει η δική τους εκδρομή, ναι, τώρα που το λες, κάτι μου λέει αυτό, όντως, αλλά πολύ το ούζο και πολλοί οι νευρώνες οι κομμένοι από εκείνη την περίοδο, τέλος πάντων, τα βρήκαμε. Ένιωθα κάπως άβολα, οι δικοί μου στην κερκίδα, εγώ στο κυλικείο με τους αντιπάλους, αλλά δε μ’ άφηναν, όλο έλεγαν να συνεργαζόμαστε, να βγάζουμε μαζί εκδρομές, τέτοια, πώς τη βλέπεις την ομάδα, την μπάλα, το μπάσκετ, τον Βουλινό, την αποχή, ακούγεται ξαφνικά από μέσα ένας χαμός, τσιρίδες, θόρυβοι, χοροπηδητά, έτρεξα να ξαναμπώ μέσα.

Με έπιασε από το μανίκι. «Τους την έχουμε στημένη, αλλά εσένα δεν ήθελα να σε λερώσουμε», είπε ο Καζολίν. Από το πορτάκι έβλεπα την κερκίδα των γηπεδούχων να βομβαρδίζει με αυγά τους δικούς μου, τα Καβαλιωτάκια, οι πιο πολλοί γκόμενες και παιδάκια που είχαν έρθει μαζί μας, άνιωθα και παρθένα σε γηπεδικές αντιπαραθέσεις. Πολύ αυγό, όμως, εκατοντάδες, έσκαγαν στα κεφάλια και τα ρούχα και τις εξέδρες, το ματς μόλις είχε τελειώσει και το πυροβολικό της Ξάνθης έριχνε κατά ριπάς. Πήγε να γίνει ένας τσαμπουκάς όταν φόρτωσα, «έλα, χαλάρωσε, ΠΑΟΚ είμαστε εμείς, δε συμμετέχουμε», με κράτησαν εκεί. Οι δικοί μου μπήκαν μέσα στο γήπεδο να γλιτώσουν, έτρεξαν με την ομάδα, που είχε καλά κορμιά και μπήκε μπροστά στο μικρό ντου των γηπεδούχων, στα αποδυτήρια και έμειναν εκεί, κλεισμένοι, ενώ οι πολιορκητές από έξω έβριζαν και φώναζαν με τα αυγά στα χέρια και προσπαθούσαν να μπουκάρουν κι αυτοί.

Ντάξει, αφήστε με τώρα. Με άφησαν. Μπήκα στην κερκίδα μας, η κατάσταση ήταν η μεγαλύτερη αηδία που έχω ζήσει σε γήπεδο, τα αυγά βρωμούσαν, παντού, γλίτζα όπου και αν πατούσες. Διέσχισα το γήπεδο να πάω προς τους δικούς μου, να μπω μαζί τους στα αποδυτήρια, να δω και τι απώλειες είχαμε. Σταμάτησε κάπως η οχλαγωγία όταν με είδαν έναν άσχετο να περνάει ανάμεσά τους, ούτε με έβρισε κανείς, ούτε μου πέταξε τίποτα. Υποθέτω πως πίσω μου ο Καζολίν και τα υπόλοιπα Παοκτσάκια που με είχαν τραβήξει στο κυλικείο για να με σώσουν θα είχαν κάνει κάποιο νόημα, «δικός μας αυτός, μην τον πειράζετε».

Δυο-τρεις μεγάλοι είχαν φτιάξει μια ζώνη περιφρούρησης ανάμεσα στο συγκεντρωμένο πλήθος και τα αποδυτήρια, μάλλον καθηγητές ή γονείς, μου άνοιξαν να περάσω. Έφτασα στην πόρτα όπου από μέσα είχαν κλειδαμπαρωθεί οι δικοί μου για να γλιτώσουν, χτύπησα, «εγώ είμαι, ρε, ανοίχτε». Και, σαν άλλος Τρελκόφσκι, έσκυψα, μάζεψα από κάτω απομεινάρια από αυγά και τα πασάλειψα πάνω μου. Στο φλάι, στο παντελόνι και στα μαλλιά. Και μετά μπήκα, «πού ήσουν εσύ, ρε μαλάκα», άσε, Μπάμπη, έμεινα τελευταίος, είχα πάει στο κυλικείο, εκτός από αυγά εγώ έφαγα και κλωτσιές.

Βοηθητικό

Βοηθητικό

Να σημειώσω εξαρχής, για να μην το ξεχάσω στο τέλος και μπερδέψω κανέναν, πως ο αγώνας βόλεϊ ΠΑΟΚ-Εθ ...

Read more
Ρομποτάκι

Ρομποτάκι

Δε βρήκα τίποτα στη ζ ...

Read more
Εμείς

Εμείς

Εμείς δεν ανεβήκαμ ...

Read more
Σοκ

Σοκ

Πρώτη εκδρομή στη ζωή &ta ...

Read more
0037

0037

Και πάνω που είχαμε &ka ...

Read more
Κούτελο

Κούτελο

25/01/2014, ΠΑΟΚ-Άρης, εκκένωση γηπέδου, ανακοίνωση ΚΑΕ ΠΑΟΚ: ...

Read more
Οφθαλμίατρος

Οφθαλμίατρος

Δεν είχα ιδέα πως ήταν τόσο διάσημος ο οφθαλμίατρος στον οποίο με είχανε στείλει. Σε όποιον λέω την ...

Read more
Σπίτι

Σπίτι

«Αυτό, αυτό, αυτό είνα& ...

Read more
Κάτλετζ

Κάτλετζ

Με ξύπνησε αλαφιασμ ...

Read more
Σκουπίδια

Σκουπίδια

Μετρήθηκες, γάβρε. Προχθές, χθες, σήμερα, κάθε μέρα μετριέσαι. Και κάθε φορά αποδεικνύεις, την τελ ...

Read more
Κεκλεισμένων

Κεκλεισμένων

Το πιο ηλίθιο μέτρο &ta ...

Read more
Απολίτιστος

Απολίτιστος

«Αν ήμουν ο Μαραντόν&alpha ...

Read more

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.