Ενισχυτές

Ενισχυτές

Με κάθε αντίπαλο...

Ανάσα

Ανάσα

Πρώτη φορά πήγα στο...

Μαυρίδης

Μαυρίδης

Οι μόνοι που...

Θάνατος

Θάνατος

Όταν είσαι μικρός,...

Θεωρητικά

Θεωρητικά

Θεωρητικά, ο ΠΑΟΚ...

Αποχή

Αποχή

Η λέξη που ειπώθηκε...

Ψηλότερα

Ψηλότερα

Η υπόθεση είναι η...

Γκαλοπάρ

Γκαλοπάρ

Τον Οκτώβριο του 2016...

Δευτέρα

Δευτέρα

Γύριζα ξημερώματα...

Επιστροφές

Επιστροφές

Βγάζω τα σπασμένα...

Ένορκοι

Ένορκοι

Ένας φώναξε κάτι από...

Μικρότερος

Μικρότερος

Αναλύσεις,...

  • Ενισχυτές

    Ενισχυτές

    Monday, 23 October 2017 23:18
  • Ανάσα

    Ανάσα

    Saturday, 21 October 2017 22:59
  • Μαυρίδης

    Μαυρίδης

    Saturday, 21 October 2017 12:40
  • Θάνατος

    Θάνατος

    Friday, 20 October 2017 20:07
  • Θεωρητικά

    Θεωρητικά

    Friday, 20 October 2017 17:13
  • Αποχή

    Αποχή

    Friday, 20 October 2017 11:00
  • Ψηλότερα

    Ψηλότερα

    Thursday, 19 October 2017 15:11
  • Γκαλοπάρ

    Γκαλοπάρ

    Tuesday, 17 October 2017 13:57
  • Δευτέρα

    Δευτέρα

    Monday, 16 October 2017 11:33
  • Επιστροφές

    Επιστροφές

    Sunday, 15 October 2017 22:00
  • Ένορκοι

    Ένορκοι

    Wednesday, 11 October 2017 15:45
  • Μικρότερος

    Μικρότερος

    Sunday, 08 October 2017 16:01

polanskitenΣτις εκδρομές κουβαλούσα πάντα ένα κασκόλ της Παρί Σεν Ζερμέν, κρεμασμένο από το θηλύκι του τζιν, αριστερά.

Ήταν το «λάφυρο» από τη μοναδική φορά που μου κληρώθηκε να έρθω πραγματικό σώμα με σώμα με αντίπαλους οπαδούς, έξω από το Παρκ Ντε Πρενς -ο δικός μου ήταν ένας χτικιάρης σκίνχεντ, με βαμμένο μαλλί, κοκαλιάρης και φάτσα σαραντάρη, αν και δεν πρέπει να ήταν πάνω από τριάντα. Ή έτσι τον θυμάμαι, τέλος πάντων. Πέντε δευτερόλεπτα κράτησε η «μάχη», πέντε κλωτσιές, του πήρα το κασκόλ και μετά υποχώρησαν όλοι τους, όταν αντιλήφθηκαν πως δεν μπορούσαν να μας κάνουν αυτό που φώναζαν στα γαλλικά πως θα μας κάνουν όταν μας την έπεφταν.

Το Πολυκλαδικό Λύκειο έπαιζε βόλεϊ, ως καλύτερο Λύκειο στην Καβάλα, με το καλύτερο Λύκειο της Ξάνθης. Από το σχολείο είχαν βάλει ένα πούλμαν για όσους συμμαθητές ήθελαν να πάνε στη διπλανή πόλη και να φωνάξουν για την ομάδα του σχολείου, στο οποίο πούλμαν μαζεύτηκαν αρκετοί χαζοχαρούμενοι που για πρώτη φορά πήγαιναν γηπεδική εκδρομή επειδή η μαμά τους άφησε «για το σχολείο». Μας βάλανε κι εμάς, πέντε-έξι τσακαλάκια, με εμπειρία από τα γήπεδα, ανάμικτοι, στη γαλαρία. Για συνοδεία, ας πούμε, ελάτε κι εσείς που τα ξέρετε αυτά, να σας έχουμε μαζί μας.

Πενήντα μαθητές από Καβάλα εμείς και η υπόλοιπη εξέδρα στο γήπεδο μαθητές και γονείς από την Ξάνθη. Ντεμέκ κερκίδα με συνθήματα, χέρια και γενικώς μαϊμουδισμός όσων φωνάζαμε στο γήπεδο, παραλλαγμένα και δίχως βρισιές για να μη θυμώσουν οι καθηγητές και μας μαλώσουν. Χαλαρή κατάσταση, φωνάζαμε εμείς, φώναζαν και οι γηπεδούχοι που ήταν πενταπλάσιοι, αστυνομίες και τέτοια δεν υπήρχαν. Κι εκεί που βαριόμουν, με σκουντάει ένας δικός μου και μου δείχνει χαμηλά στην κερκίδα των άλλων. «Εσένα δε φωνάζουν αυτοί οι τύποι»; Εμένα φώναζαν. «Έλα, εσύ, ναι, έλα κάτω». Εμένα λέτε; «Ναι, ρε, Παοκάρα, Θύρα 4, δε με θυμάσαι», ούρλιαζε ο ένας. Δεν τον θυμόμουν, αλλά κατέβηκα.

«Σε γνώρισα από το κασκόλ, πολύ χαρακτηριστικό, κι όλο έλεγα πως κάτι με θυμίζει η φάτσα σου». Ναι, κι εσύ γνωστή φυσιογνωμία, είπα, αλλά δεν ξεθόλωνα, δεν μπορούσα να τον θυμηθώ. Θα ήταν κανένας που πήγαινε στα ψηλά και θα μ’ έβλεπε στα κάγκελα από πάνω, ήταν το κασκόλ όντως παράξενο, μπλε και κόκκινο να κρέμεται κάτω από το φλάι, ξεχώριζε στη μαυρίλα της κερκίδας. «Πάμε στο κυλικείο, ρε, να τα πούμε λιγάκι, άσ’ τους αυτούς τους ξενέρωτους με τα σχολικά πρωταθλήματα, πάμε να μιλήσουμε για ΠΑΟΚ».

Ο τύπος είχε ένα παρατσούκλι κάτι από αρκουδάκι. «Καζολίν», νομίζω, τον φώναζαν οι άλλοι. Ή «Γουίνι». Ή «Αρκουδάκι», κάτι τέτοιο, πέρασαν χρόνια πολλά από τότε και δεν τον ξανασυνάντησα. Μου έκανε ένα κλικ όταν μου θύμισε πως μια φορά τους είχαμε πάρει μαζί μας δέκα άτομα με την εκδρομή από Καβάλα, είχαν έρθει χύμα από Ξάνθη επειδή δεν είχε βγει η δική τους εκδρομή, ναι, τώρα που το λες, κάτι μου λέει αυτό, όντως, αλλά πολύ το ούζο και πολλοί οι νευρώνες οι κομμένοι από εκείνη την περίοδο, τέλος πάντων, τα βρήκαμε. Ένιωθα κάπως άβολα, οι δικοί μου στην κερκίδα, εγώ στο κυλικείο με τους αντιπάλους, αλλά δε μ’ άφηναν, όλο έλεγαν να συνεργαζόμαστε, να βγάζουμε μαζί εκδρομές, τέτοια, πώς τη βλέπεις την ομάδα, την μπάλα, το μπάσκετ, τον Βουλινό, την αποχή, ακούγεται ξαφνικά από μέσα ένας χαμός, τσιρίδες, θόρυβοι, χοροπηδητά, έτρεξα να ξαναμπώ μέσα.

Με έπιασε από το μανίκι. «Τους την έχουμε στημένη, αλλά εσένα δεν ήθελα να σε λερώσουμε», είπε ο Καζολίν. Από το πορτάκι έβλεπα την κερκίδα των γηπεδούχων να βομβαρδίζει με αυγά τους δικούς μου, τα Καβαλιωτάκια, οι πιο πολλοί γκόμενες και παιδάκια που είχαν έρθει μαζί μας, άνιωθα και παρθένα σε γηπεδικές αντιπαραθέσεις. Πολύ αυγό, όμως, εκατοντάδες, έσκαγαν στα κεφάλια και τα ρούχα και τις εξέδρες, το ματς μόλις είχε τελειώσει και το πυροβολικό της Ξάνθης έριχνε κατά ριπάς. Πήγε να γίνει ένας τσαμπουκάς όταν φόρτωσα, «έλα, χαλάρωσε, ΠΑΟΚ είμαστε εμείς, δε συμμετέχουμε», με κράτησαν εκεί. Οι δικοί μου μπήκαν μέσα στο γήπεδο να γλιτώσουν, έτρεξαν με την ομάδα, που είχε καλά κορμιά και μπήκε μπροστά στο μικρό ντου των γηπεδούχων, στα αποδυτήρια και έμειναν εκεί, κλεισμένοι, ενώ οι πολιορκητές από έξω έβριζαν και φώναζαν με τα αυγά στα χέρια και προσπαθούσαν να μπουκάρουν κι αυτοί.

Ντάξει, αφήστε με τώρα. Με άφησαν. Μπήκα στην κερκίδα μας, η κατάσταση ήταν η μεγαλύτερη αηδία που έχω ζήσει σε γήπεδο, τα αυγά βρωμούσαν, παντού, γλίτζα όπου και αν πατούσες. Διέσχισα το γήπεδο να πάω προς τους δικούς μου, να μπω μαζί τους στα αποδυτήρια, να δω και τι απώλειες είχαμε. Σταμάτησε κάπως η οχλαγωγία όταν με είδαν έναν άσχετο να περνάει ανάμεσά τους, ούτε με έβρισε κανείς, ούτε μου πέταξε τίποτα. Υποθέτω πως πίσω μου ο Καζολίν και τα υπόλοιπα Παοκτσάκια που με είχαν τραβήξει στο κυλικείο για να με σώσουν θα είχαν κάνει κάποιο νόημα, «δικός μας αυτός, μην τον πειράζετε».

Δυο-τρεις μεγάλοι είχαν φτιάξει μια ζώνη περιφρούρησης ανάμεσα στο συγκεντρωμένο πλήθος και τα αποδυτήρια, μάλλον καθηγητές ή γονείς, μου άνοιξαν να περάσω. Έφτασα στην πόρτα όπου από μέσα είχαν κλειδαμπαρωθεί οι δικοί μου για να γλιτώσουν, χτύπησα, «εγώ είμαι, ρε, ανοίχτε». Και, σαν άλλος Τρελκόφσκι, έσκυψα, μάζεψα από κάτω απομεινάρια από αυγά και τα πασάλειψα πάνω μου. Στο φλάι, στο παντελόνι και στα μαλλιά. Και μετά μπήκα, «πού ήσουν εσύ, ρε μαλάκα», άσε, Μπάμπη, έμεινα τελευταίος, είχα πάει στο κυλικείο, εκτός από αυγά εγώ έφαγα και κλωτσιές.

Συγκυρία

Συγκυρία

Οπαδικά, υπάρχουν μόν& ...

Read more
0022

0022

Όποτε τον άκουγα να ...

Read more
Αχρωματοψία

Αχρωματοψία

Από τότε που με θυμάμαι, ένιωθα ένα είδος οίκτου για τον φίλο μου με την πλήρη αχρωματοψία. Δεν έβλε ...

Read more
Μανουριάρης

Μανουριάρης

Η 30ή Οκτωβρίου 2004 θα μείνει στη μνήμη κάθε Παοκτσή ως αποφράδα ημέρα, που λένε, ως ημέρα για την ...

Read more
Θερμοσίφωνας

Θερμοσίφωνας

Είχε χαλάσει ο θερ ...

Read more
Στάνκoβιτς

Στάνκoβιτς

Το ερώτημα ήταν άκρως ενδιαφέρον: Έχει διώξει ποτέ ο ΠΑΟΚ προπονητή όντας πρωτοπόρος, όπως έχει κάνε ...

Read more
Γκρίνια

Γκρίνια

Κηρύσσω το αγωνιστικό έτος 2014-2015 ως ΕΤΟΣ ΠΑΟΚΤΣΗΔΙΚΗΣ ΓΚΡΙΝΙΑΣ. Με εκδηλώσεις, χοροεσπερίδες και ...

Read more
Πέναλτι

Πέναλτι

Η εικόνα μιλάει μόνη τ&eta ...

Read more
Μεταγραφές

Μεταγραφές

Και τώρα, περιμένουμε τις μεταγραφές. Τι άλλο να κάνεις τρεις μήνες. ...

Read more
Λόγια

Λόγια

Ήταν το πρώτο ματς με &Om ...

Read more
0040

0040

Κάποιοι κουστου&m ...

Read more
Απών

Απών

Η καλύτερη εκδρομή, το καλύτερο ματς, το καλύτερο ντου, η καλύτερη κερκίδα, πάντα πώς τυχαίνει να εί ...

Read more

Θανασάκης

logo