Φίατ

Φίατ

Τα μέλη ενός...

Honeycutt

Honeycutt

O Tyler Honeycutt έφυγε προχθές...

Ξεκούραση

Ξεκούραση

Τέτοια μέρα, πέντε...

Είμουν

Είμουν

H Άννα είχε την πρόνοια...

Πληθυσμοί

Πληθυσμοί

Η μοναδική «μικρή»...

Δολοφόνος

Δολοφόνος

Μέσα, στην τηλεόραση,...

Μπαλάντα

Μπαλάντα

Στην πιο καμένη...

Οριεντάλες

Οριεντάλες

«Orientales, la Patria o la Tumba!»Όσες...

Πατρίς

Πατρίς

Όταν τελειώνει η...

Τόλφαν

Τόλφαν

Στην εποχή της...

Όλσεν

Όλσεν

O πρώτος...

Εμπόρευμα

Εμπόρευμα

Έχω τις πρώτες μου...

  • Φίατ

    Φίατ

    Thursday, 12 July 2018 23:44
  • Honeycutt

    Honeycutt

    Monday, 09 July 2018 12:56
  • Ξεκούραση

    Ξεκούραση

    Thursday, 05 July 2018 22:07
  • Είμουν

    Είμουν

    Wednesday, 04 July 2018 11:52
  • Πληθυσμοί

    Πληθυσμοί

    Wednesday, 04 July 2018 11:22
  • Δολοφόνος

    Δολοφόνος

    Tuesday, 03 July 2018 12:26
  • Μπαλάντα

    Μπαλάντα

    Monday, 02 July 2018 11:24
  • Οριεντάλες

    Οριεντάλες

    Saturday, 30 June 2018 21:01
  • Πατρίς

    Πατρίς

    Friday, 29 June 2018 19:26
  • Τόλφαν

    Τόλφαν

    Wednesday, 27 June 2018 11:37
  • Όλσεν

    Όλσεν

    Sunday, 24 June 2018 18:17
  • Εμπόρευμα

    Εμπόρευμα

    Wednesday, 13 June 2018 10:35

ekdΗ οργάνωση μιας εκδρομής από την επαρχία για Τούμπα ήθελε πολύ τρέξιμο. Απλή εκδρομή, ας πούμε ένα ΠΑΟΚ-ΑΕΚ, όχι τίποτα ευρωπαϊκά ή Αθήνα που είχανε άλλα ζόρια και τράνζιτ στη Νεάπολη.

Αναφέρομαι στη δεκαετία του ’90, σήμερα δεν έχω ιδέα πώς γίνεται η ιστορία από τους συνδεσμίτες της εποχής μας.

Καταρχάς, το κόστος ήταν κυμαινόμενο και έβγαινε ακριβώς μόνο λίγο πριν την αναχώρηση. Άρα, στις αφίσες συνήθως δεν ίσχυε το «Συμμετοχή 1.500 δραχμές». Θα σας εξηγήσω γιατί, αλλά όποιος δεν έχει οικονομικές γνώσεις επιπέδου μεταπτυχιακού ή δεν είναι μαστουρωμένος να τα καταλαβαίνει όλα έτσι κι αλλιώς ας μη διαβάσει καλύτερα και ζορίσει το μυαλουδάκι του.

Το λεωφορείο κόστιζε 60.000, τα ποσά σε δραχμές στο εξής. Επίσης, το λεωφορείο είχε 50 θέσεις. Άρα, θα πει κάποιος πονηρός, 1.200 το άτομο. Όχι. Όχι, φίλε μου. Περίμενε, υπάρχουν παράμετροι, εδώ μιλάμε για ολόκληρη επιστήμη. Λοιπόν, πρώτα θα πρέπει να ξέρουμε πόσα «φρι» θα έχει η εκδρομή. Πόσοι, δηλαδή, έχουν εισιτήρια κοινωνικού τουρισμού. Συνήθως ήταν 10-15 άτομα. Ταξίαρχοι, συνταγματάρχες, υπολοχαγοί, προσωπική φρουρά και τέτοιοι. Χωρίς αυτούς δεν έφευγε λεωφορείο. Ήταν όλοι παππούδες, δηλαδή πάνω από 21 ετών, πιάνανε τη γαλαρία και υπήρχε σαφές όριο ανάμεσα σε αυτούς και τους υπόλοιπους, κάτι σαν πρώτη θέση από την ανάποδη. Μ’ αυτούς επικοινωνία είχα μόνο εγώ και μόνο για τα απαραίτητα, δηλαδή πότε κάνουμε στάση, πού κάνουμε στάση, πόση ώρα θα είναι η στάση και τι ώρα είναι η συγκέντρωση για την επιστροφή. Άμα ερχόταν μαζί μας ο Μάριος, ασχολούνταν αυτός με δαύτους και δεν είχα σχέση. Άρα, 15 θέσεις μείον, δηλαδή πάμε για 35 επιβάτες που μοιράζονται το κόστος. Μην κάνετε ακόμα διαιρέσεις.

Στους 35 ήταν μέσα κόσμος που είχε δουλέψει για την εκδρομή, δικοί μου παρατρεχάμενοι. Κολλούσαν τις αφίσες, έδιναν μέρος από τα φράγκα για την προκαταβολή που πήγαινα να πάρω τα εισιτήρια μεσοβδόμαδα τα λεφτά μπροστά, βοηθούσαν στο μέτρημα άμα ήμασταν από ούζα και κολλούσαν τα κατοστάρικα από τα χταποδάκια μια φορά που είχαμε πάρει μαζί μας μια πιατέλα με ό,τι είχε μείνει που δεν προλαβαίναμε στην ταβέρνα, μετρούσαν τα άτομα δεκαεφτά φορές και ποτέ δεν τα βγάζαμε τα ίδια, ούτε μια φορά όμως, είχαν το νου τους γενικώς επειδή ένας άνθρωπος δεν μπορούσα να τα προσέχω και να τα προλαβαίνω όλα. Αυτοί πλήρωναν μισό εισιτήριο, 2-3 ήταν, άρα άμα βγάλεις κι εμένα που πλάκα μας κάνεις με τόσο τρέξιμο θα πληρώσω και για την εκδρομή μου, ήταν 32 οι υπόλοιποι. Βάλε και μέσο όρο 2 άτομα κάθε φορά που κλαίγονταν αυτήν τη φορά να έρθω τσάμπα, έχασα τα λεφτά είχε τρύπα το παντελόνι και τέτοια, μένουν 30. Άρα, στο σύνηθες παράδειγμά μας έχουμε 30 με κανονικό εισιτήριο, συνολικά 18 με κοινωνικού τουρισμού και δύο με πάσο 50%. Σύνολο 31 φουλ τίκετς. Ας πούμε 30 να είναι και εύκολοι οι υπολογισμοί, από δύο χιλιάρικα έκαστος.

Προκαταβολές και σχετικά δεν υπήρχαν. Κάθεται ο κόσμος στις θέσεις, αρχίζω το μέτρημα, σημειώνω τα ονόματα με κωδικούς, τύπου, ας πούμε, Μπάμιας, Τσίγκος, Κουκουρίκος και τέτοια. Στο τέλος της διαδρομής θα έπρεπε να έχω 30 επί 2.000 = 60.000. Δεν τα είχα ποτέ, δεν ξέρω γιατί. Είχα 57 ή 58 χιλιάρικα. Παίδες, δε βγαίνει η εκδρομή, όποιος μπορεί κάνα κατοστάρικο ακόμα να συμπληρώσουμε να φεύγουμε, έδιναν μερικοί, έβαζα κι εγώ φυσικά όταν δε βγαίναμε, κουτσά-στραβά έδινα τα 60 χιλιάρικα στον οδηγό να πάμε στο καλό. Απ’ έξω είχε πάντα διάφορους που κάθε τρία λεπτά ρωτούσαν «βγήκε», «βγήκε», «βγήκε»; Αν δηλαδή βγήκε η εκδρομή και μπορούμε να τους πάρουμε κι αυτούς τσάμπα, τι μας πειράζει αφού δεν παίζει οικονομικό θέμα, ο οδηγός πάντα φώναζε πως δεν παίρνει όρθιους, φεύγαμε. Δεν ξέρω γιατί πάντα έρχονταν αυτοί οι άσχετοι, αφού ποτέ δεν τους παίρναμε. Ακόμα κι αν ήμασταν λιγότεροι και το κόστος ανέβαινε, τους λέγαμε πως θα πάρουμε κι άλλους από τα χωριά στη διαδρομή.

Ξεκινούσε το πούλμαν, άρχιζε η τράκα. Δυο-τρεις από τη γαλαρία έβγαζαν δίσκο, κάνα κατοστάρικο, παιδιά, σαν το Ναυαρίνο ένα πράμα φανταστείτε, έδιναν οι πιτσιρικάδες, φοβισμένοι, το συνολικό κόστος για κάθε εκδρομέα δίχως σπέσιαλ μεταχείριση πήγαινε στις 2.200-2.500 δραχμές, με εισιτήριο του αγώνα κάνα χιλιάρικο. Ποτέ δεν έβγαλα κέρδος για μένα εκτός από μια φορά που μου έμειναν 20-30 χιλιάρικα δεν ξέρω γιατί, πήγαμε σε μια καντίνα έξω από την 4 όλο το μπουλούκι και τα κάναμε ρετσίνες και λουκάνικα. Αν έβγαζες έστω και μια δραχμή ήσουν πρακτορείο τουρισμού, όχι συνδεσμίτης. Σύνδεσμος δεν υπήρχε στην πραγματικότητα, άρα ούτε ΔΕΗ ούτε νοίκι χρειαζόταν να βγάλουμε, όπως συμβαίνει σήμερα, οπότε δεν υπήρχε λόγος να μένει οποιοδήποτε κέρδος.

Οι αφίσες ήταν χειροτεχνίες, με άσους της εποχής, π.χ. «μεγάλη εκδρομή στην Τούμπα για τον αγώνα ΠΑΟΚ-Ηρακλής», αριστερά ο Σκαρτάδος από τα Σπορ και δεξιά ο Τουρσουνίδης από το Φίλαθλο, κάτω το χειρόγραφο λογότυπο του «Συνδέσμου», τηλέφωνο του πατρικού μου στο χωριό, ώρα αναχώρησης, τόπος συγκέντρωσης, ένα χάλι αλλά πολύ πρακτικό, δεν έμεναν απορίες. Και φυσικά, πάντα μα πάντα, «εισιτήρια αγώνα εξασφαλισμένα», κάτω από το στρώμα στο σπίτι μου.

Ήταν και η αστυνομία. Από ένα σημείο και μετά περνούσα εγώ προκαταβολικά, για να μην έρχονται από το σχολείο που με περίμεναν μετά το σχόλασμα και γινόμουν ρεζίλι, τα ίδια πάντα, να μην έχουμε ταραξίες στο πούλμαν, να μην κάνουμε φασαρίες στην αναχώρηση και στο γυρισμό και τέτοια. Διαδικαστικά. Δεν είχαμε ποτέ πρόβλημα μ’ αυτούς, ήμασταν καλά παιδιά πριν φύγουμε και κουρασμένα όταν γυρίζαμε.

Αν βάλεις τα ταξίδια την Τετάρτη με κοπάνα από το σχολείο, δεν είχαν έρθει ακόμα τα εισιτήριά μας, ξανά με το ΚΤΕΛ την Πέμπτη άλλη κοπάνα, τρέξιμο, καφέδες, μια που κατέβηκα να δω και το ευρωπαϊκό στο μπάσκετ, έπαιρνα τη μάνα μου ντεμέκ θα μείνω σε ένα συμμαθητή να μη γυρίζω βραδιάτικα στο χωριό, επιστροφή Παρασκευή με το πρώτο λεωφορείο να πάω σχολείο, Σαββατοκύριακο άλλοι καφέδες, συνεννοήσεις, λεπτομέρειες και ό,τι βάλει ο νους σας, σαφώς και έμπαινα μέσα. Με το ΚΤΕΛ πήγαινε-έλα πιο φτηνά θα μου έβγαινε και δίχως νταραβέρια, ευθύνες, αστυνομίες και χίλια δυο.

Τι κέρδισα; Ήμουν «άτομο». Ήμουν ο «αυτός». Σπουδαία πράματα. Πρώτος μάγκας. Στραβώθηκε και μια από τα αρχηγιλίκια και με πήρε κι ακόμα μαζί μου είναι. Και στο Νευροκόπι με φωνάζει ένας δόκιμος, πρώτη μέρα μετάθεση εκεί, ρε συ, εσύ δεν είσαι ο τάδε που έκανες τις εκδρομές με τον ΠΑΟΚ; Ναι, εγώ. Είμαι ο τάδε που ερχόμουν συνέχεια μαζί σας πιτσιρικάς, με θυμάσαι; Τον θυμόμουν, όσο έμεινα στο Νευροκόπι άνθρωπος δε με πείραξε, όλη μέρα σ’ ένα γραφειάκι συμπλήρωνα κάτι κουτάκια.

Μια Εποχή Στο Τσιμέντο

ISOVITIS COVER 400Η ενηλικίωση ενός εφήβου στις τσιμεντένιες κερκίδες της δεκαετίας του ’90, μιας συναρπαστικής οπαδικής περιόδου που άφησε σακατεμένους όσους επέζησαν από τις παγίδες της. Οι εκδρομές, τα συνθήματα, οι πέτρες, τα κλομπ, η πρέζα που μύρισε κάθε φλέβα δεμένη με δίχρωμο κασκόλ.

Ο παράλληλος κόσμος που οι περισσότεροι αγνοούν ή προσποιούνται πως αγνοούν – μια ωδή στην κοινή ουτοπία των «χούλιγκαν», στα παιδιά που δε μεγάλωσαν, στις ζωές που δε θα αφηγηθεί κανείς πέρα από όσους τις είδαν να σβήνουν, Κυριακή με Κυριακή, στις γαλαρίες των πούλμαν και στα κάγκελα των γηπέδων.

Συνάμα, μια νοσταλγική ματιά, σε πρώτο πρόσωπο, από ένα μέλος της κερκίδας του ΠΑΟΚ, που απλώνει στο χαρτί καθετί σοβαρό ή αστείο, σημαντικό ή ασήμαντο μπορεί να ανασύρει από τη μνήμη του, από την πρώτη του στιγμή στους καπνούς του πετάλου μέχρι την τραγωδία που έκλεισε και σημάδεψε ολόκληρη τη δεκαετία, ορίζοντας και το τέλος της «Old School» γενιάς που έθεσε τους κανόνες της οπαδικής ζωής ουρλιάζοντας, χοροπηδώντας κι αιμορραγώντας στα γήπεδα και στους δρόμους.

FB

 
 
 
 

365 Albums

Κατόπιν πρόκλησης, οι 365 δίσκοι που με διαμόρφωσαν, με επηρέασαν, με ρήμαξαν.

48 The Wall

365048

47 Appetite For Destruction

365047

46 Speak English Or Die

365046

45 Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων

365045

44 Hell Awaits

365044

43 Ζωή

365043

42 L’Enfant Sauvage

365042

41 Leprosy

365041

40 Piel y Hueso

365040

39 Back Τo Black

365039

38 System Of A Down

365038